ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σύγχρονοι Τιραμόλα…

«…Δεν μπορώ τώρα, έχω δουλειά», «τι κρίμα… αν με είχες πάρει δύο λεπτά
νωρίτερα», «νομίζω ότι θα μπορώ ανάμεσα στις 3.00 και στις 4.00, αλλιώς να το
κανονίσουμε άλλη μέρα»…

Προϋποθέσεις, πλαφόν, όροι και όρια. Ούτε συμβόλαιο με ρήτρες να κάναμε…
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε σκέψεις και συσκέψεις, ραντεβού και υποχρεώσεις,
επαγγελματικές και δημόσιες σχέσεις, μένουν λίγες ώρες για να δούμε κλεφτά
τους άλλους.

Το παρτ-τάιμ δεν έγινε απλώς τρόπος ζωής, έγινε η ίδια η ζωή μας. Και σαρώνει
τα πάντα. Όχι μόνο τις εργασιακές σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις γενικώς και
αδιακρίτως. Παρτ-τάιμ αισθήματα και συναισθήματα, παρτ-τάιμ πάθη και έρωτες,
παρτ-τάιμ φίλοι και φιλίες.

Το πλήρες ωράριο πεθαίνει. Το λένε και οι έρευνες. Η μερική απασχόληση
αυξήθηκε. Όπως και τα συγκεκριμένα συμβόλαια εργασίας. Τα οποία μεταφέρθηκαν
και στις προσωπικές σχέσεις. Ο προσωπικός χρόνος που μένει είναι πάλι
παρτ-τάιμ. Φαύλος κύκλος… Παρτ-τάιμ εαυτός, μισός εαυτός.

Πάντως, το… πλήρες ωράριο (ή ό,τι απέμεινε απ’ αυτό) το κρατάμε όλοι για τον
εαυτό μας. Μην τυχόν και παραχωρήσουμε στους άλλους, ή εκείνοι διεκδικήσουν
μια σπιθαμή από τα συμφέροντά μας. Αυτό θα ήταν casus belli. Μόνο που εμείς
θεωρούμε όλα τα συμφέροντά μας (κυρίως όσα αφορούν την άνεση και το βόλεμά
μας) κυριαρχικά. Το ίδιο και οι άλλοι. Τίποτα δεν είναι δευτερεύον! Ούτε τα
εθνικά συμφέροντα δεν είναι τόσο αδιαπραγμάτευτα…

Αυτό δεν είναι πια ζωή. Είναι κάτι ανάμεσα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (χωρίς
παραβιάσεις του ελληνικού FIR) και τις περιπέτειες του Τιραμόλα….

Τυχεροί όσοι μπαινοβγαίνουν σε «ευέλικτα» ωράρια και «ευέλικτες» σχέσεις με
την ίδια ευκολία και χάρη που ο Τιραμόλα μπαινόβγαινε από τις
κλειδαρότρυπες…