ο υποψήφιος Οικονομικές δυσκολίες στο ξεκίνημα

Σχετίζεται άμεσα με τον άνθρωπο, όπως όλοι οι τομείς της ιατρικής. Αυτό που
κάνει την οδοντιατρική να ξεχωρίζει όμως, είναι ότι τα αποτελέσματα τής
θεραπείας της είναι άμεσα. «Ανακουφίζει αμέσως τον πόνο», «βλέπεις το χαμόγελο
ξανά στα πρόσωπα των ασθενών και εισπράττεις την ικανοποίησή τους» λένε στον
«ΥΠΟΨΗΦΙΟ» τρεις οδοντίατροι, καθένας με διαφορετική εμπειρία στον χώρο.

Για όσους φοβούνται ότι όταν ξεκινήσουν να ασκούν το επάγγελμα θα μετατραπούν
στους… δημίους με τον τροχό, απαντούν ότι πρόκειται για μύθο. «Η
οδοντιατρική πλέον είναι ανώδυνη».

Προειδοποιούν πάντως και για τα άσχημα του επαγγέλματος. Η υπερπληθώρα
οδοντιάτρων, η εξαντλητική εργασία που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα
υγείας λόγω των επαναλαμβανόμενων κινήσεων και οι οικονομικές δυσκολίες στο
ξεκίνημα για το άνοιγμα το ιατρείου είναι μερικά απ’ αυτά. Όσο για τις
αμοιβές, εξαρτάται σε ποια περιοχή θα ανοίξει κανείς το ιατρείο και πόσο θα
δουλεύει. Καλύτερα μάλλον είναι τα πράγματα για όσους επιλέξουν ειδικότητα
(ορθοδοντικού, γναθοχειρουργού), αφού θα συναντούν διαφορετικά περιστατικά
κάθε μέρα και καλά ωράρια.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΛΑΖΩΝΙΤΗΣ

«Αρχίζουμε πλέον να γνωρίζουμε την ανεργία»

«Δεν είναι μόνο ότι θεραπεύεις, ότι προσφέρεις υγεία. Με το επάγγελμα αυτό
αποκτάς μια ιδιαίτερη σχέση με τον ασθενή. Αισθάνεσαι όμορφα που κάνεις κάτι
για τον άλλον». Αυτό είναι ένα από τα πιο θετικά χαρακτηριστικά τής
οδοντιατρικής τονίζει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο οδοντίατρος κ. Δημήτρης Χαλαζωνίτης.

Όλα τα ιατρικά επαγγέλματα σχετίζονται άμεσα με τον άνθρωπο, ωστόσο η
οδοντιατρική έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο, θα πει. «Ανακουφίζει άμεσα
τον πόνο. Έχει γρήγορα αποτελέσματα, που τα βλέπεις στον ασθενή». Ο ίδιος
ακολούθησε μια τυπική πορεία οδοντιάτρου στην Ελλάδα. Άνοιξε ιατρείο και «σιγά
σιγά με έναν κύκλο γνωστών μου ξεκίνησα να δουλεύω».

Προειδοποιεί όμως όσους νέους θέλουν να ασχοληθούν με το επάγγελμα ότι σήμερα
αυτή η πορεία δεν είναι εύκολη. «Χρειάζεται πάρα πολλά χρήματα για να ανοίξει
κανείς ένα ιατρείο». Μειονέκτημα για το επάγγελμα, όπως αναφέρει, είναι και η
υπερπληθώρα οδοντιάτρων. «Οι θέσεις στο Δημόσιο είναι λίγες. Έχουμε
περισσότερους οδοντίατρους απ’ όσους χρειαζόμαστε. Αυτό συμβαίνει και στον
ιδιωτικό τομέα. Η οδοντιατρική αρχίζει να γνωρίζει πλέον την ανεργία». Αυτό
βέβαια δεν σημαίνει ότι έχει πέσει το επίπεδο του επαγγέλματος. «Οι Έλληνες
οδοντίατροι βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης».

Η 17χρονη εμπειρία του δείχνει ότι τα ωράρια μπορεί να μην είναι ιδιαιτέρως
σκληρά, 8 -10 ώρες ανάλογα με την πελατεία, αλλά η εργασία είναι εξαντλητική.
«Εκτός του ότι πρόκειται για χειρωνακτική δουλειά, είναι και η στάση τού
σώματος – ορθοστασία, επαναλαμβανόμενες κινήσεις – που σε εξοντώνει. Σχεδόν
όλοι οι οδοντίατροι έχουν ή θα αποκτήσουν προβλήματα με τη μέση ή τη
σπονδυλική στήλη».

Δεν είναι βέβαια όλα αρνητικά στο επάγγελμα, αν και ο ίδιος πιστεύει ότι πλέον
είναι περισσότερα από τα θετικά και συμβουλεύει του νέους να το σκεφτούν καλά
πριν ακολουθήσουν την οδοντιατρική. Για τον ίδιο πάντως, σημαντική είναι η
αυτονομία που του παρέχει αυτή η δουλειά. «Εγώ επιλέγω και αποφασίζω οτιδήποτε
αφορά τη δουλειά μου».

ΛΥΔΙΑ ΚΕΣΙΔΟΥ

«Δύσκολο ωράριο κυρίως για τις γυναίκες»

Θέλει να κάνει τους άλλους να χαμογελούν. Αυτό την οδήγησε στην οδοντιατρική.
«Όταν γελάει κάποιος, έχει αυτοπεποίθηση. Με ευχαριστεί πολύ να επαναφέρω το
χαμόγελο στα πρόσωπα των ασθενών μου».

Δεν είναι όμως αυτό η οδοντιατρική, διαπιστώνει έπειτα από 2 χρόνια στο
επάγγελμα η 28χρονη οδοντίατρος κ. Λυδία Κεσίδου. «Δεν είναι αυτό το… μαγικό
που φανταζόμουν μικρή». Λογικό να καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα, αφού όπως
λέει μπήκε στον χώρο «σε μία περίοδο με μεγάλη οικονομική ύφεση. Ο κόσμος
δίνει προτεραιότητα σε άλλες ανάγκες. Δεν ασχολείται πολύ με την υγεία των
δοντιών του».

Το ξεκίνημα για έναν οδοντίατρο είναι πλέον πολύ δύσκολο, τονίζει. Απαιτούνται
αρκετά χρήματα για αγορά εξοπλισμού και ενοίκιο αλλά και γραφειοκρατία και
τρέξιμο για την έναρξη επαγγέλματος που βίωσε και η ίδια στην αρχή.

Το τρέξιμο βέβαια μπορεί να συνεχιστεί και με άλλους τρόπους. Το σύνηθες
ωράριο είναι 4 ώρες το πρωί, 4 το απόγευμα «αλλά μπορεί ανάλογα με τη δουλειά
να είναι και 10, 11 και 12» λέει συμπληρώνοντας ότι ειδικά για μία γυναίκα με
οικογένεια η κατάσταση είναι δυσκολότερη. Χώρια τα έκτακτα περιστατικά.
«Τυχαίνουν τις πιο περίεργες ώρες. Σάββατο βράδυ ή Κυριακή πρωί. Όμως έχεις
δώσει όρκο να δώσεις τον εαυτό σου για τον ασθενή».

Πάντως, το θετικό που ξεχωρίζει η Λυδία είναι η επαφή με τον κόσμο. «Δεν είσαι
πάνω από κομπιούτερ και χαρτιά. Είναι κοινωνικό επάγγελμα. Ο κόσμος έρχεται να
ανακουφιστεί. Είναι σημαντικό να απαλύνεις τον πόνο του άλλου».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

«Ένας ορθοδοντικός δεν έχει έκτακτα συμβάντα»

Γεννήθηκε μέσα στο επάγγελμα, αφού σχεδόν όλη η οικογένειά του ήταν
οδοντίατροι ή οδοντοτεχνικοί. Για τον οδοντίατρο-ορθοδοντικό Βασίλη Σταθόπουλο
η πρόκληση είναι καθημερινή, χάρη στην ειδικότητά του. «Κάθε περιστατικό που
αντιμετωπίζω είναι διαφορετικό», τονίζει, προσθέτοντας ότι η ορθοδοντική
ξεχωρίζει από τις συνηθισμένες ασχολίες του κλασικού οδοντίατρου… τροχός,
σφράγισμα, εξαγωγή.

Βρίσκεται 14 χρόνια στο επάγγελμα και παρατηρεί, όπως πολλοί συνάδελφοί του,
ότι η υπερπληθώρα οδοντιάτρων κάνει πολλούς να επιθυμούν «όλο και λιγότερο την
ιδιωτική άσκηση του επαγγέλματος. Αναζητούν έμμισθη σχέση σε νοσοκομείο,
εταιρεία, κέντρο υγείας ή μεικτή απασχόληση».

Ενημερώνει όσους θέλουν να ασχοληθούν με το επάγγελμα ότι πρόκειται για μία
πολύ φθοροποιό δουλειά. «Δημιουργεί προβλήματα υγείας, συνήθως τενοντίτιδες,
λόγω των επαναλαμβανόμενων κινήσεων και της ορθοστασίας».

Όπως τονίζει, περισσότερα θετικά στοιχεία υπάρχουν στις ειδικότητες της
οδοντιατρικής (ορθοδοντική, γναθοχειρουργική). Για την ειδικότητά του,
μάλιστα, λέει, ότι «έχει το πλεονέκτημα του απόλυτα προγραμματισμένου
ωραρίου». Στα πλεονεκτήματα προσθέτει ότι «ένας ορθοδοντικός δεν έχει έκτακτα
συμβάντα, όπως ένας οδοντίατρος που χρειάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες του
όλο το 24ωρο».