ο υποψήφιος Η σιωπή είναι χρυσός

Λέμε, λέμε και ξαναλέμε εμείς, οι απ’ έξω απ’ το χορό: «Τώρα, παιδιά, πρέπει
να τα δώσετε όλα. Δευτερόλεπτο δεν πρέπει να πάει χαμένο. Η 20ή του Μάη είναι
έξω απ’ την πόρτα μας. Κάντε κουράγιο και προχωρήστε. Μια δρασκελιά δρόμος
έμεινε. Μην τα παρατήσετε την τελευταία στιγμή».

Και νομίζουμε πως είναι εύκολο;

Δύσκολο, πολύ δύσκολο είναι.

Πώς να αιχμαλωτίσουν τα μάτια στο βιβλίο και να αποστρέψουν το βλέμμα από την
ομορφιά της ανοιξιάτικης – ή μήπως της βιαστικά καλοκαιριάτικης – φύσης;

Πώς να σφραγίσουν τις μύτες για να μη σκανδαλιστούν από τις μυρωδιές των
λουλουδιών; (Εκτός κι αν κατοικούν στην Αττική, οπότε έχουν «σύμμαχο» τους
σωρούς των σκουπιδιών, λόγω του κλεισίματος των χωματερών.)

Πώς να συγκεντρωθούν τα νωχελικά μεσημέρια και πώς να κλειστούν στο σπίτι
αυτές τις υπέροχες ανοιξιατικοκαλοκαιρινές νύχτες;

Και το δύσκολο γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν όλα αυτά συμβαίνουν σ’ αυτή την
τρυφερή ηλικία.

Κι αν κάποιος αμφιβάλλει για όλα αυτά, δεν έχει παρά να γυρίσει το ραδιόφωνό
του, όπως έκανα κι εγώ – χωρίς όμως να αμφιβάλλω – σ’ έναν από τους νεανικούς
σταθμούς. Εκεί θ’ «ακούσει» το ζόρι που τραβάνε αυτά τα παιδιά και θα
καταλάβει γιατί τα περισσότερα ζητούν ένα συγκεκριμένο τραγούδι: «Loose
yourself» του Έμινεμ.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουν πίσω οι γονείς και οι κηδεμόνες. Τώρα είναι η ώρα
που οι υποψήφιοι έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ άλλοτε ηρεμία, γαλήνη και
απουσία υποδείξεων και σχολίων. Τώρα είναι η ώρα που η σιωπή των τρίτων είναι
χρυσός για τον υποψήφιο. Αν θέλει την κουβέντα, θα την ανοίξει εκείνος. Κι αν
την ανοίξει, πηγαίνετέ τον με το μαλακό.

Καλή δύναμη σε όλους.