ο υποψήφιος ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ Σχέσεις… ζωής με τους ασθενείς

«Έρχονται μαμάδες που τις θεράπευσα πριν από 20 χρόνια και φέρνουν στο
ιατρείο μου τα παιδιά τους. Αυτό μού δίνει τρομερή ικανοποίηση. Η Οδοντιατρική
δεν είναι όπως άλλα επαγγέλματα της Ιατρικής που χειρουργείς και ύστερα από
λίγο καιρό… χάνεις τον άρρωστο. Εδώ αναπτύσσεται μία διά βίου σχέση». Δύο
δεκαετίες βιώνει αυτή την έντονη προσωπική σχέση γιατρού – ασθενούς στον χώρο
της Οδοντιατρικής ο οδοντίατρος – ορθοδοντικός κ. Αντώνης Δημόπουλος.

Δεν προερχόταν από οικογένεια οδοντιάτρων ο κ. Αντώνης Δημόπουλος. ούτε
είχε αποφασίσει από μικρός να γίνει οδοντίατρος και μάλιστα ορθοδοντικός. «Όλα
ήρθαν στην πορεία», λέει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ». Έτυχε μάλιστα το ξεκίνημά του να
συμπέσει με τη “χρυσή εποχή” της Ορθοδοντικής, στα μέσα του ’80 με αρχές ’90,
κάτι που του έδωσε μεγαλύτερη ώθηση και ενδιαφέρον για τη δουλειά. Σήμερα,
έχοντας εμπειρία 20 ετών από τον χώρο της Οδοντιατρικής και την ειδικότητα του
ορθοδοντικού, σημειώνει στα θετικά «ότι η Οδοντιατρική είναι μία δουλειά όπου
μπορεί να είναι κανείς αυτοδημιούργητος. Έχει μία δική της δυναμική. Μπορεί
κάποιος να ανοίξει ένα ιατρείο, όπου θελήσει, και αν είναι καλός στο επάγγελμα
να τον “αντέξει” ο χώρος. Αν έχει μάλιστα μία καλή επικοινωνιακή σχέση με τους
ασθενείς του είναι πολύ πιθανόν να έρχονται από την άλλη άκρη της Ελλάδας…
στο ιατρείο του».

Προσθέτει μάλιστα ότι αυτή η ιδιαίτερη επικοινωνιακή σχέση ξεχωρίζει την
ελληνική Οδοντιατρική σε σχέση με τον τρόπο που ασκείται σε άλλες χώρες της
Ευρώπης. «Στην Ελλάδα ο ασθενής επιλέγει να πάει στον δικό του οδοντίατρο. Δεν
πηγαίνει σε οδοντιατρικές κλινικές όπως συμβαίνει σε αρκετές χώρες στο
εξωτερικό». Γι’ αυτό ίσως το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων οδοντιάτρων είναι
αυτοαπασχολούμενοι. «Ελάχιστοι εργάζονται και κάπου αλλού. Περίπου χίλιοι
είναι στο ΙΚΑ, 700 στο ΕΣΥ και οι υπόλοιποι έχουν δικά τους ιατρεία».

Δεν ξεχνά να μιλήσει για το δημιουργικό και καλλιτεχνικό κομμάτι του
επαγγέλματος. «Ειδικά στην Ορθοδοντική με την οποία ασχολούμαι είναι μεγάλη η
ικανοποίηση που σου δίνει όταν διορθώνεις κάποια προβλήματα σε ένα μικρό παιδί
(δόντια προς τα έξω, στραβά κ.λπ.) έτσι ώστε να μην του δημιουργηθεί κόμπλεξ
όταν μεγαλώσει ή να αποφύγει κάποιο χειρουργείο. Έχει ομορφιά η Ορθοδοντική».
Τον τελευταίο καιρό μάλιστα λέει ότι έχουν αυξηθεί και οι ενήλικοι που
επισκέπτονται τους ορθοδοντικούς. «Πλέον το 1/4 των ασθενών μας είναι ενήλικοι».

Ένας οδοντίατρος ανά 800 άτομα

Εκτός από τις «ομορφιές» του επαγγέλματος όμως ο κ. Δημόπουλος θέλει να
ενημερώσει τους υποψήφιους νέους οδοντιάτρους και για τα μειονεκτήματα του
χώρου. Ένα απ’ αυτά είναι ο υπερκορεσμός στο οδοντιατρικό επάγγελμα. «Από τους
13.000 οδοντιάτρους, οι 6.000 είναι στην Αττική – οι 5.000 στην Αθήνα. Είμαστε
η πρώτη χώρα με τη μικρότερη αναλογία ασθενών ανά γιατρό (1 οδοντίατρος ανά
800 άτομα)». Τονίζει επίσης ότι μπορεί στις δύο Οδοντιατρικές Σχολές, Αθήνας
και Θεσσαλονίκης, να εισάγονται περίπου 200 άτομα κάθε χρόνο, ωστόσο ένας
μεγάλος αριθμός οδοντιάτρων μπαίνει στο επάγγελμα προερχόμενος από το
εξωτερικό ή από μετεγγραφές.

Στα αρνητικά συμπληρώνει την υποαπασχόληση, που αφορά το 25% των Αθηναίων
οδοντιάτρων, αλλά και την ανεργία που έχει χτυπήσει την πόρτα των νέων
επαγγελματιών. «Το 1/4 των νέων κάτω των 30 ετών είναι άνεργοι. Δεν μπορούν να
στήσουν το δικό τους ιατρείο. Ειδικά στην Αθήνα τα πράγματα είναι πάρα πολύ
δύσκολα στην αγορά». Γι’ αυτό προτείνει στους νέους «να προσανατολιστούν και
σε περιοχές εκτός Αθηνών, γενικά σε μέρη που δεν είναι τόσο “πιεσμένα”».

Λέει ακόμα ότι η ειδικότητα είτε του ορθοδοντικού είτε του γναθοχειρουργού –
οι δύο αναγνωρισμένες στην Ελλάδα – μπορεί να αποτελέσουν μία διέξοδο στο
πρόβλημα της ανεργίας. «Όμως και στις ειδικότητες υπάρχουν κανόνες. Η Ελλάδα
δεν μπορεί να αντέξει, για παράδειγμα, 2.000 ορθοδοντικούς. Το νούμερο των
γιατρών που μπορεί να αντέξει μία χώρα έχει σχέση με τις ανάγκες της».

Και η συμβουλή που δίνει σε όσους σκέπτονται να ακολουθήσουν το επάγγελμα: «Να
γνωρίζουν ότι η Οδοντιατρική προσφέρει ικανοποίηση, ομορφιά, αλλά να ξέρουν
ότι δεν πρέπει να κλειστούν στο ιατρείο τους. Πρέπει να ενημερώνονται για τις
εξελίξεις και τις αλλαγές στον χώρο. Αυτό είναι το βασικότερο χαρτί για τη
μετέπειτα σταδιοδρομία τους».