ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ Καταγγελία για την εσωτερική μας φυλακή

Το «Μπλε» είναι έργο που αντιστέκεται στο κλίμα αμνησίας που μας έχουν επιβάλει το σύστημα και η καταναλωτική κοινωνία, λέει για τον κύκλο τραγουδιών του Μιχάλη Γρηγορίου, τον οποίο και ερμηνεύει, η Μαρία Φαραντούρη

«Οι μεγάλες κινητοποιήσεις εναντίον του πολέμου και της εισβολής στο Ιράκ
απέδειξαν ότι η νεολαία έχει ιδανικά που ξέρει να τα υποστηρίζει με
σοβαρότητα, αλλά και με χιούμορ». Είναι λόγια της Μαρίας Φαραντούρη, που
μιλάει στα «ΝΕΑ» με αφορμή τη συνεργασία της με τον συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
στον κύκλο τραγουδιών «Μπλε», σε ποιήματα της αξέχαστης Ρηνιώς Παπανικόλα, που
θα κυκλοφορήσουν σε cd εντός των ημερών από τη «Legend».

«Είναι ένας χείμαρρος συναισθημάτων αυτά τα τραγούδια», τονίζει η Μαρία
Φαραντούρη και συνεχίζει: «Η ευαισθησία και ο λυρισμός μάς παρέσυραν να τα
ερμηνεύσουμε με την ψυχή μας, εμένα, τη Σαβίνα Γιαννάτου και τον Τάση
Χριστογιαννόπουλο».

Ο κύκλος «Μπλε» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια και πέντε οργανικά κομμάτια.
Παίζουν μουσικοί της Ορχήστρας των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μίλτου
Λογιάδη.

Σάββατο του Λαζάρου, λίγο πριν από το μεσημέρι, η Μαρία Φαραντούρη είναι
απορροφημένη στην ακρόαση της φωνής της, αλλά και της Σαβίνας Γιαννάτου και
του Τάση Χριστογιαννόπουλου, τους οποίους – όπως τονίζει συχνά και με
ειλικρίνεια – εκτιμά και σέβεται ως νέους καλλιτέχνες και ως ανθρώπους.

«Δώσαμε τον εαυτό μας, την ψυχή μας, για να πούμε όπως αρμόζει αυτά τα
μουσικοποιητικά αριστουργήματα», λέει η Μαρία Φαραντούρη και εξηγεί: «Αυτά τα
λόγια, τα απλά, τα καθημερινά, αλλά τόσο αληθινά, που γράφει στο προσωπικό της
ημερολόγιο η Ρηνιώ Παπανικόλα, αγγίζουν τους απλούς ανθρώπους που αναζητούν
τον έρωτα, την αγάπη, την ειλικρίνεια. Όλοι όσοι γνωρίσαμε τη Ρηνιώ Παπανικόλα
νιώσαμε την ποιητική της διάθεση. Μέσα στους στίχους των τραγουδιών της, που
εμπιστεύθηκε η ίδια όσο ζούσε στον φίλο της Μιχάλη Γρηγορίου, καταγράφει
μνήμες και γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της. Τα ποιήματα αυτά είναι εσωστρεφή
και φέρνουν αντιμέτωπο τον άνθρωπο με τη μοναξιά του. Εκφράζουν μια απόγνωση
προσωπική. Και για να την αντιμετωπίσει η ποιήτρια επιστρατεύει όλες της τις
δυνάμεις: ανθρώπινο χάδι, αναγκαστική φυγή, αισθαντικότητα. Η Ρηνιώ Παπανικόλα
δεν θέλει την καθημερινή μιζέρια, θέλει… δυο μάτια ολοκαυτώματα, όπως
αναφέρει ο στίχος σ’ ένα τραγούδι που ερμηνεύω εγώ: “Δεν θέλω κουβέντες, τις
μεγάλες κουβέντες που δεν λένε τίποτα, θέλω δυο μάτια ολοκαυτώματα”».

Σε ερώτηση προς τη Μαρία Φαραντούρη για παλιότερη συνεργασία της με τον Μιχάλη
Γρηγορίου, στον κύκλο τραγουδιών «Η αγάπη είναι ο φόβος», σε ποίηση Μανώλη
Αναγνωστάκη, αν μπορεί να συνδεθεί με το σημερινό «Μπλε», απάντησε: «Και στα
δύο έργα, τότε και τώρα, υπάρχει η ελπίδα ότι σπάει το φράγμα της μοναξιάς.
Σήμερα όλοι ξέρουμε πως η συλλογικότητα έχει χαθεί. Ο Γρηγορίου και η
Παπανικόλα στρέφονται “προς τα μέσα”, καταγγέλλοντας ουσιαστικά αυτή την
εσωτερική φυλακή. Η μόνη αντίστασή τους σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι
πώς θα σωθεί η ανθρωπιά».

«Συνέχεια στη γενιά του Πολυτεχνείου»

Εκτός όμως από την ταυτότητα του έργου «Μπλε», η Μαρία Φαραντούρη – που
τραγούδησε στο Ευρωκοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, κατά του πολέμου στο Ιράκ –
αναφέρθηκε και στα τελευταία γεγονότα: «Οι νέοι διέψευσαν, σήμερα, όσους τους
ήθελαν αδιάφορους. Απέδειξαν ότι είναι η συνέχεια της γενιάς του Πολυτεχνείου
και μάλιστα περισσότερο απελευθερωμένοι και με ανεξάρτητη κρίση. Από τη
δεκαετία του ’60 (πόλεμος Βιετνάμ) είχε να παρουσιασθεί ένα τόσο μεγάλο
κίνημα. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις πόλεις και πολίτες να διαδηλώνουν την
αντίθεσή τους σαν μία τεράστια χορωδία του κόσμου. Ένας κόσμος που θέλει να
ζει ελεύθερος, να μην πεινάει, να μη σκοτώνει, να μη σκοτώνεται, αλλά να
εργάζεται και να δημιουργεί».