Το αντι-πρότυπο του Μπερλουσκόνι

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι συνεπής στις ιδέες του. Το 1994, μόλις
εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός της Ιταλίας, επεχείρησε να προωθήσει ένα
νομοσχέδιο με το οποίο περιορίζονταν οι εξουσίες των δικαστών. Εννέα χρόνια
αργότερα, δύο χρόνια μετά την επανεκλογή του, και με τη Δικαιοσύνη πάντα «στο
κατόπι» του, επιτίθεται ανοιχτά εναντίον των δικαστών: «Σε μία φιλελεύθερη
δημοκρατία, οι κομματικοποιημένοι δικαστές δεν μπορούν να επιλέξουν την
κυβέρνηση που προτιμούν ακολουθώντας τη λογική ενός πραξικοπήματος». Ο Ιταλός
πρωθυπουργός συνδυάζει τα λόγια με τα έργα. Και αδημονεί να καταθέσει στο
Κοινοβούλιο, όπου διαθέτει την πλειοψηφία, ένα νομοσχέδιο το οποίο προβλέπει
ασυλία για τους ανώτερους δημόσιους λειτουργούς· αρχής γενομένης, φυσικά, από
τον ίδιο. Η ιταλική επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», που είχε ξεκινήσει το 1992,
αποτέλεσε για ολόκληρη την Ευρώπη ένα παράδειγμα – αν όχι ένα πρότυπο. Σήμερα,
ο Μπερλουσκόνι επιχειρεί να μετατρέψει την Ιταλία σε αντι-πρότυπο.