Βάζουν εμπόδια στους κλώνους

Τα σχέδια της Βρετανίας να καταστεί η ηγετική δύναμη στην έρευνα για την
κλωνοποίηση του ανθρώπου δέχθηκαν δύο βαριά πλήγματα: το ένα από επιστήμονες
που μάχονται να διαπιστώσουν αν θα είναι ποτέ δυνατή η εφαρμογή της
διαδικασίας στον άνθρωπο και το άλλο από καθολικούς και Χριστιανοδημοκράτες
ευρωβουλευτές.

Η Ντόλι. Ουδείς αξιόπιστος επιστήμονας υποστηρίζει την εφαρμογή της μεθόδου που χρησιμοποίησε ο Ίαν Γουίλμουτ στο πρόβατό του και στους ανθρώπους

Πριν από δύο χρόνια η βρετανική Βουλή ψήφισε υπέρ του να επιτραπεί η αυστηρά
ελεγχόμενη «θεραπευτική κλωνοποίηση» εμβρύων, με το αιτιολογικό ότι
προσφέρεται έτσι η δυνατότητα απομόνωσης βλαστοκυττάρων ή γεναρχικών εμβρυϊκών
κυττάρων για τη δημιουργία ιστών κάθε είδους, γεγονός που θα μπορούσε να
οδηγήσει σε σειρά πρωτοποριακών μεθόδων θεραπείας. Μάλιστα, ο Βρετανός
υπουργός Οικονομικών Γκόρντον Μπράουν, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού
είχε προχωρήσει ένα βήμα περισσότερο, αναφερόμενος στην επένδυση κονδυλίων
ύψους 40 εκατομμυρίων στερλινών τα προσεχή δύο χρόνια για να καταστεί η
Βρετανία «ηγετική δύναμη διεθνώς στην έρευνα των βλαστοκυττάρων».

Τα σχέδια αυτά όμως βρίσκονται τώρα σε τροχιά σύγκρουσης με το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο, το οποίο ψήφισε πριν από λίγες ημέρες υπέρ της υιοθέτησης
περισσοτέρων από 80 τροποποιήσεων επί της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
για τον καθορισμό ορίων ασφάλειας και ποιότητας στον τομέα των κυττάρων και
των ιστών του ανθρώπου.

Κανείς πολιτικός ή αξιόπιστος επιστήμονας δεν υποστηρίζει την ιδέα της
«αναπαραγωγικής κλωνοποίησης», κατά την οποία θα εφαρμοζόταν η μέθοδος της
«μεταφοράς του πυρήνα» – που ανέπτυξαν ο καθηγητής Ίαν Γουίλμουτ και οι
συνεργάτες του για τη δημιουργία της προβάτου Ντόλι – με στόχο την παραγωγή
γενετικού πανομοιότυπου ενός ανθρώπου. Όσοι όμως ασχολούνται ενεργά με το
θέμα, φαίνεται να έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα: σε εκείνους που τίθενται
πρωτίστως υπέρ των δικαιωμάτων των ασθενών και της έρευνας και όσους
προβάλλουν ως ουσιαστικότερα τα δικαιώματα του εμβρύου.

Το υπό συζήτηση έμβρυο είναι μικρότερο από την τελεία στο τέλος αυτής της
πρότασης και σίγουρα, καμία σχέση δεν έχει με το έμβρυο που αρχίζει να
αναπτύσσεται αφού εμφυτευθεί στη μήτρα μιας γυναίκας. Οριζόμενο με την τεχνική
ονομασία βλαστοκύστη, αποτελείται από 100 κύτταρα, από τα οποία τα 75
προορίζονται να μεταβληθούν στον πλακούντα και τα 25 εναπομείναντα συνθέτουν
την «εσωτερική κυτταρική μάζα», μέρος της οποίας θα σχηματίσει τα
βλαστοκύτταρα του εμβρύου τα οποία, θεωρητικά, μπορούν να μετατραπούν σε κάθε
κύτταρο του σώματος.

Θέμα ηθικής

Η ζωή. Από πότε αρχίζει; Από τότε που το έμβρυο είναι μόλις μια «κουκίδα», υποστηρίζουν πολλοί ευρωβουλευτές

Έτσι, αν το έμβρυο έχει κλωνοποιηθεί, με την αντικατάσταση των γονιδίων ενός
ωαρίου από τα αντίστοιχα ενός ασθενούς, τα βλαστοκύτταρά του θα μπορούσαν να
μεταβληθούν σε κύτταρα για κάθε επιθυμητό είδος θεραπειών, στον εγκέφαλο, τα
νεύρα ή τους μύες χωρίς να υφίσταται ο κίνδυνος της απόρριψης. Η δημιουργία
όμως των εμβρύων γι’ αυτούς τους σκοπούς καταδικάζεται ως «μη ηθική» από
καθολικούς και Χριστιανοδημοκράτες ευρωβουλευτές, οι οποίοι τονίζουν ότι
υπάρχουν άλλες πηγές βλαστοκυττάρων και πως η ανθρώπινη ζωή αρχίζει τη στιγμή
της γονιμοποίησης – δηλαδή μια βλαστοκύστη, ένα άτομο. «Από τη στιγμή της
σύλληψης δημιουργείς όλα τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά ενός ατόμου» υποστηρίζει
η Μαριαλίζ Φλέμινγκ, η Αυστριακή Χριστιανοδημοκράτης που έθεσε επί τάπητος τις
τροποποιήσεις.