Δρόμοι

Οι επιγραφές…

… πάνω στους φανοστάτες έγραφαν: «Αν παρατηρήσετε κάποια ύποπτη κίνηση,
ειδοποιήστε αμέσως το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα». Όμως, κανείς δεν μπορεί
να τις διαβάσει τη νύχτα, αφού έχουν λεηλατηθεί ακόμη και οι γλόμποι. Σε μια
πόλη βυθισμένη στο χάος, χιλιάδες άνθρωποι ήταν υποχρεωμένοι να
αυτοεξυπηρετούνται, αφαιρώντας μόνοι τους κομπιούτερ, βίντεο και άλλα
ηλεκτρονικά προϊόντα από τις βιτρίνες – πάνω στη βιασύνη τους, πολλοί ξέχασαν
να πάρουν μαζί τους την κάρτα με την εγγύηση.

Οι Δυτικοί…

… ηγέτες εμφανίστηκαν απρόθυμοι να καταδικάσουν τις λεηλασίες στη Βαγδάτη.
Άλλωστε, τα καταναλωτικά αγαθά δεν είναι άσχετα με αυτόν τον πόλεμο: μια από
τις αιτίες του ήταν και η επιβολή του δυτικού καταναλωτισμού στην ισλαμική
«σοσιαλιστική» δημοκρατία. Επίσης, το βέβαιο είναι ότι σε μερικές μέρες, αφού
δουν μερικές διαφημίσεις στις κλεμμένες τηλεοράσεις τους, οι πλιατσικολόγοι
δεν θα είναι πια ευχαριστημένοι με το Πλεϊστέισον 1 και θα επιστρέψουν στα
μαγαζιά για να το αλλάξουν με το Πλεϊστέισον 2. Πάντως, τα παζάρια δεν παύουν
να είναι σκληρά, σχολιάζει ο Τζον Ο’Φάρελ στην «Γκάρντιαν». «Είναι ένα υπέροχο
αγαλματάκι, κύριε. Εκατό δηνάρια». «Χμμ, τι θα έλεγες για μηδέν δηνάρια;».
«Καλά, ογδόντα δηνάρια». «Μάλλον θα επιμείνω στα μηδέν δηνάρια», λέει ο
πελάτης κραδαίνοντας ένα Καλάσνικοφ. «Σύμφωνοι», λέει ο καταστηματάρχης.
«Μηδέν δηνάρια. Είναι η τελική προσφορά μου».

Στα παλάτια…

… της έκπτωτης ηγεσίας του κόμματος Μπάαθ, οι ερωτικοί ζωγραφικοί πίνακες
αναμένεται να αποφέρουν μια ολόκληρη περιουσία στους νέους κατόχους τους, αν
καταφέρουν να τους φυγαδεύσουν στις δυτικές αγορές. Σε καιρό πολέμου, τα μέσα
ενημέρωσης συχνά είναι υποχρεωμένα να μεταδίδουν αποτρόπαιες εικόνες, αλλά
στην περίπτωση των αισθητικών προτιμήσεων του Σαντάμ, το πράγμα παρατράβηξε.
Φίδια που κουλουριάζονται σε πυραύλους που πάνω τους κάθονται γυμνές γυναίκες
– σίγουρα ο καλλιτέχνης, αν ποτέ συλληφθεί, θα πρέπει να παραπεμφθεί σε δίκη
για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η τάξη…

… μοιάζει να αποκαθίσταται σιγά-σιγά στις ιρακινές πόλεις και κάποιοι που
διαπίστωσαν πως τα ρούχα που άρπαξαν πάνω στη βιασύνη τους δεν ήταν στο σωστό
μέγεθος επιστρέφουν τα κλεμμένα στα καταστήματα – μολονότι δεν είναι καθόλου
βέβαιοι πως η διεύθυνση θα δεχτεί να κάνει την αλλαγή. Η τηλεόραση όμως δεν
παύει να δείχνει επεισόδια βίας, όπως εκείνο με τους δύο μασκοφόρους
πλιατσικολόγους, πάνω κάτω στο μπόι του Τζορτζ Μπους και του Ντόναλντ
Ράμσφελντ, που τους είδαμε να ανοίγουν με μια κλωτσιά την πύλη του υπουργείου
Πετρελαίων και να αρπάζουν τα κλειδιά των δεξαμενών. «Γιούχου, είναι όλα δικά
μας!» ξεφώνιζε γελώντας ο ένας από τους δύο ληστές. «Ναι, και με αυτές τις
μάσκες δεν πρόκειται να μας γνωρίσει κανείς», έλεγε ο άλλος. Ε λοιπόν, ύστερα
από όλα αυτά τα χρόνια που τον ακούγαμε στα παραμύθια, υπάρχει πράγματι ο
Κλέφτης της Βαγδάτης. Το μόνο παράξενο είναι πως μιλάει με τεξανική προφορά.