ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ρίξε κι άλλα ξύλα στη φωτιά… Έχω ιστορίες να σου πω…

Κλείσε το παράθυρο. Μπαίνει κρύο. Κλείσε και τις χαραμάδες. Δεν ξέρω πώς –
βρες κάτι να τις καλύψεις. Περνά η παγωνιά από τις οθόνες των πάνω, των κάτω,
των διπλανών. Πώς γίνεται και φτάνει ώς εδώ ο χιονιάς από κρεβατοκάμαρες
μακρινές κι από ζωές ξένες; Ν’ ανάψουμε το τζάκι. Ρίξε πολλά ξύλα στη φωτιά
και μην ξεχνάς να τη σκαλίζεις πού και πού. Κι άλλα, πιο πολλά … Να κάνει
θόρυβο, να σφυρίζει το νερό και το ρετσίνι που κρατά το ξύλο. Μπορείς να
δυναμώσεις τη φωτιά; Τη Nina;

Θα πάω να τα τσιγκλήσω τα μωρά, να τα ξυπνήσω, ν’ αρχίσουνε να κλαίνε. Η ζωή
είναι αλλού, σου λέω… Κι όχι, αυτή τη φορά δεν τα ‘χει μ’ άλλον. Η ζωή είναι
αλλού… Σ’ αυτό το μικρό σύμπαν που κατάφερες να προφυλάξεις από τη
βαρυχειμωνιά κι απ’ όσους εκπαιδευτές εδίδαξαν την αντοχή στον πόνο, την ανοχή
στη φρίκη. Μικρό κι ασήμαντο – ναι. Ατίθασο κι ανεπίδεκτο ομογενοποιημένης
βελτιώσεως, όμως ευγενικό. Σου μοιάζει φοβισμένο και παράξενο – το ξέρω. Έτσι
συμβαίνει με τ’ αλλόκοτα, με «τ’ απ’ αλλού φερμένα»… Κι, όπως πάντα, «είναι
νωρίς»…

Γι’ αυτό σού λέω… Ρίξε κι άλλα ξύλα στη φωτιά κι ας είναι Απρίλης. Να
φουντώσει η φλόγα, να διώξει μακριά πολέμου εικόνες σκηνοθετημένες και
ρεπορτάζ που βίαια πατούν σε μάρμαρα λευκά και μετατρέπουν σε οργή το πένθος
και τον πόνο. Μην ανησυχείς για τα μηνύματα. Δεν φτάνουν. Το γραμματοκιβώτιο
γέμισε. Ο τηλεφωνητής, επίσης. Η τηλεόραση μένει κλειστή, βουβή, άχρηστη,
ανύπαρκτη. Δώσαμε, δώσαμε… Αποστάσεις και θεάσεις, τις πληρώσαμε. Πάνε
αυτά… Έχω ιστορίες να σου πω ψιθυριστά, που ελάχιστοι τολμούν ν’ ακούσουν.
Όμως, σε παρακαλώ, ρίξε κι άλλα ξύλα στη φωτιά…