ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η γκρίνια και η διεκδίκηση

Ο ουρανός γιόρταζε, οι υπογράφοντες την είσοδο των χωρών τους στην Ευρωπαϊκή
Ένωση ήταν όλο χαρά, αλλά δεν κινδυνεύαμε να λιγώσουμε από τις γλυκές
κουβέντες. Οι σχολιαστές είχαν αναλάβει να γκρινιάζουν για όλα, εκπροσωπώντας
με σθένος τη δεδομένη γκρινιάρικη στάση του ελληνικού λαού και δη του
αθηναϊκού που είχε καταπιεστεί στη γιωταχική του ελευθερία. Ποιος θα τολμούσε
να αντιταχθεί με αισιοδοξία μέσα στο κλίμα της γενικής κατακραυγής; Οι τοίχοι
ήταν γεμάτοι αφίσες που έλεγαν ότι είναι ανεπιθύμητοι οι Μπλερ και Αθνάρ,
κανένας δεν διευκρίνιζε αν είναι επιθυμητοί οι Σιράκ και Κνοξ. Δεν έχουμε,
έλεγαν, φλογερά οι σχολιαστές, πολλά κοινά σ’ αυτή την Ευρώπη, δεν έχουμε
κοινή εξωτερική πολιτική, κι επιπλέον δεν έχουμε κοινή αμυντική πολιτική. Οι
διαφορές μας είναι τεράστιες, στον τρόπο ζωής, στο εισόδημα, σε χίλια δυο. Και
στο εσωτερικό της Ευρώπης δεν έχουμε κοινή κοινωνική πολιτική, κοινή εργατική
και αγροτική πολιτική, ο καθένας προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντά του, δεν
υπάρχουν ελπίδες συνύπαρξης, κανείς δεν προσφέρεται να κάνει θυσίες για το
κοινό καλό. Πώς λοιπόν να προχωρήσει η Ευρώπη; Και σαν να μη φτάνουν όλ’ αυτά,
σκέπτονται να λιγοστέψουν τις επίσημες γλώσσες που είναι τώρα 15 και θα γίνουν
25 ή τριάντα, για να μπορεί να δουλεύει πιο αποτελεσματικά η Ένωση. Οπότε
καταλαβαίνετε πόσο πρέπει να επαγρυπνούμε εμείς οι Έλληνες. Κινδυνεύει η
γλώσσα μας να μην είναι επίσημη, κινδυνεύει να θεωρηθεί η αγγλική ή η γαλλική
πιο διαδεδομένη. Γιατί δεν είμαστε από αυτούς που θα κάνουνε θυσίες για την
Ένωση βέβαια. Έχουμε να παλέψουμε. Η κριτική απευθύνεται στους άλλους.