ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τριάντα οκτώ λεπτά

Μεσημέρι της περασμένης Κυριακής. Η χαρούμενη φλυαρία στη διαδρομή από την
Τρίπολη προς την Αθήνα σταματά όταν βλέπουμε ύστερα από μια στροφή, κοντά στη
σήραγγα του Αρτεμισίου, μια μοτοσυκλέτα σμπαράλια και τον οδηγό της πεσμένο
ανάμεσα στις μπαριέρες.

Δεκάδες οδηγοί – αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών – σταματούν για να βοηθήσουν.
Βλέπω εμπρός μου ένα κάτωχρο πρόσωπο, έναν άνθρωπο τρομοκρατημένο που δεν έχει
συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί. Προσπαθεί να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια
του. Τον εμποδίζουμε. Πρώτο τηλεφώνημα στην Αστυνομία. «Ελάτε γρήγορα,
ειδοποιήστε ασθενοφόρο. Βρισκόμαστε στο τάδε σημείο. Ένας άνθρωπος έχει
ανάγκη». Η απάντηση ξαφνιάζει: «Πού ακριβώς είστε, στην πλευρά της Αργολίδας ή
της Αρκαδίας»; Συνειδητοποιούμε ότι άλλη Αστυνομία στη μία πλευρά, άλλη στην
άλλη. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Τηλεφωνούμε στα νοσοκομεία: «Σ’ εμάς ανήκει
το περιστατικό ή στην Τρίπολη»; παίρνουμε απάντηση. Ο άνθρωπος που ακούει αυτή
την απάντηση ωρύεται. Δεν πιστεύει πως η ζωή ενός ανθρώπου είναι για άλλους
ένα τόσο τυπικό, διαδικαστικό θέμα. Τι σημασία έχει πού ανήκει διοικητικά η
περιοχή;

Τα λεπτά κυλούν. Παίρνουμε οδηγίες από έναν χειρουργό του νοσοκομείου της
Τρίπολης τι να κάνουμε. Ο άνθρωπος κάτω δείχνει να χειροτερεύει κάθε λεπτό που
περνά. Πέρασαν 38 τέτοια δραματικά λεπτά. Τελικά, ήρθε ασθενοφόρο από την
Τρίπολη και περιπολικό από το Ναύπλιο.

Σταματάμε την κίνηση να περάσει το φορείο. Οι κύριοι που τους καθυστερήσαμε
σπεύδουν να φύγουν πριν ξεκινήσει το ασθενοφόρο: για να μπλοκάρει στο τέλος
της ουράς, κάνοντας τα λεπτά της αναμονής πιο πολλά. Λεπτά που θα μπορούσαν να
ήταν αντίστροφη μέτρηση για μια ζωή.

Ουρλιάζω και μπαίνω στη μέση τού δρόμου. Το ασθενοφόρο φεύγει. Μακάρι ο
άνθρωπος να είναι καλά.