[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η εκ των υστέρων… φόρα όλων σχεδόν των αρμοδίων για να τοποθετηθεί
άμεσα «λίγο πρασινάκι» στην Ομόνοια δείχνει σε όλο της το μεγαλείο την
υποκριτική στάση των δύο μεγάλων κομμάτων σε ό,τι αφορά ζητήματα ποιότητας
ζωής αλλά και αισθητικής στην πρωτεύουσα του τσιμέντου.

Η στάση – στα δικά μου τουλάχιστον μάτια – φαίνεται υποκριτική γιατί τόσα
χρόνια στην εξουσία ελάχιστα θετικά βήματα έχουν γίνει τόσο ως προς το πράσινο
όσο, πολύ περισσότερο, ως προς την αισθητική. Αντιθέτως Επιχειρη-ματολογώντας
κάθε φορά με τα ίδια και τα ίδια («δεν έχουμε χρήματα», «φταίει η αρχαιολογική
υπηρεσία», «φταίνε οι διαδικασίες» κ.λπ.) επαναλαμβάνεται το ίδιο έγκλημα που
ξεκίνησε η Δεξιά με την αντιπαροχή και συνέχισαν με επιτυχία όλες οι
μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Προχωρώντας προς την τσιμεντοποίηση κάθε ελεύθερου χώρου στην πόλη και
πνίγοντας κάθε απόπειρα ένταξης της αρχιτεκτονικής διάστασης στα δημόσια
τουλάχιστον κτίρια, η Αθήνα προχωρά προς τη δόξα του 2004 ως πρωτεύουσα του
τσιμέντου και της τραγικής απουσίας αρχιτεκτονικής.

Ο χειρισμός της υπόθεσης «Ομόνοια» καταδεικνύει άλλη μια φορά πόσο αδύναμοι
είναι τελικά οι «αρμόδιοι» να εμπνεύσουν στους πολίτες το αίσθημα πως «εδώ
γίνεται κάτι σπουδαίο για σας».

Αρμόδιοι και αναρμόδιοι «λένε τη γνώμη τους» δημόσια, ακυρώνοντας μια
βραβευμένη αρχιτεκτονική μελέτη, («εμένα δεν μ’ αρέσει») για την υλοποίηση της
οποίας ξοδεύτηκαν ζεστά εκατομμύρια από την τσέπη των φορολογουμένων.

Κάπως έτσι καταλήξαμε να βλέπουμε ως «μάχη για το πράσινο» την τοποθέτηση
ζαρντινιερών και πιθανώς μερικών δέντρων στην έρμη την Ομόνοια η οποία – με
εξαίρεση ίσως την εποχή του Όθωνα, άντε και μέχρι τη δεκαετία του ’30 – δεν
ήταν ποτέ ένας ανοιχτός χώρος, με πράσινο και παγκάκια όπου ανέμελοι οι
Αθηναίοι έκαναν τις βόλτες τους και σταματούσαν στη σκιά των δέντρων για να
θαυμάσουν την Ακρόπολη.

Η «μάχη» για την Ομόνοια υποκρύπτει τη μεγάλη ήττα των δύο μεγάλων κομμάτων να
διαχειριστούν αποτελεσματικά βασικές επιλογές στο Λεκανοπέδιο. Εκεί όμως
μοιάζει να φυγομαχούν…