Τα παιδιά που επέζησαν θα κουβαλάνε την ενοχή της διάσωσής τους

Πώς θα ξεπεράσουν οι μαθητές του Μακροχωρίου το πλήγμα της μεγάλης
απώλειας των φίλων τους αλλά και το δικό τους οριακό πλησίασμα στον θάνατο τα
παιδιά που διασώθηκαν; Το τραγικό είναι ότι τα παιδιά που επέζησαν θα
κουβαλάνε τη μεγάλη ενοχή της διάσωσής τους! Θα αναρωτιούνται συνέχεια «γιατί
ζήσαμε εμείς και πέθαναν οι φίλοι μας». Και δεν θα υπάρξει στην αρχή καμιά
απάντηση που να τους ικανοποιήσει. Όπως εξηγεί η οικογενειακή θεραπεύτρια κ.
Βίκυ Σίμου, διευθύντρια του Κέντρου Ψυχοσωματικής Έρευνας, «η ζωή θα απαιτήσει
από αυτά τα παιδιά όχι μόνο να θάψουν τους νεκρούς φίλους τους αλλά και ό,τι
καλό και κακό ζήσανε παρέα, αφού η σκληρή πραγματικότητα καθημερινά θα τους
επαναλαμβάνει ότι δεν θα ξανακάνουν άλλα όνειρα και δεν θα ξαναζήσουν μαζί
άλλες στιγμές. Και μόνο τότε η η φαντασία θα αφήσει χώρο για καινούργια
όνειρα…».

Το σοκ του θανάτου «πετρώνει την καρδιά, την παγώνει για δυο μήνες. Για να
ξεπαγώσει πρέπει να αναδυθεί η ανάγκη της ύπαρξης να ζήσει. Όλα τα παιδιά που
επέζησαν, έχουν χάσει αυτή τη στιγμή βίαια την υπαρξιακή τους ισορροπία. Είναι
παιδιά με ένα τραύμα στην καρδιά, μια ανοικτή πληγή σε νεκρό κορμί. Και αυτά
πεθαμένα αισθάνονται! Οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να βρουν τη δύναμη να
ξαναγεννηθούν και να ξαναζήσουν… Πρέπει να τα στηρίξουμε να κτίσουν
καινούργια ταυτότητα, να τολμήσουν μεγάλες αλλαγές και να εκδιώξουν αργά αλλά
σταθερά το “νεκροταφείο” από την καρδιά τους στο χώμα που ανήκει. Και όταν
καταφέρουμε να τα ξυπνήσουμε, πρέπει να τους ξαναδώσουμε την ελπίδα, να τα
κάνουμε να καταλάβουν ότι το δικό τους πλησίασμα στον θάνατο έχει και τη
θετική του πλευρά, ότι αυτά που απέμειναν μπορούν να γίνουν φωτεινοί δάσκαλοι,
από εκείνους τους λιγοστούς που χρειάζεται η ανθρωπότητα για να εκτιμήσουμε
όλοι το δώρο της ζωής και τη μοναδικότητα της κάθε στιγμής, για μια ζωή με
πληρότητα…».