Ακούω και σήμερα τις φωνές τους

Ζαμπία Βαρδάκη: Δεν θέλω, δεν μπορώ να τα θυμάμαι άλλο…

Δεν θέλω να θυμάμαι ούτε να σκέπτομαι και να συζητώ εκείνο το εφιαλτικό
γεγονός που έζησα πριν από 31 χρόνια στη Γεωργιούπολη, όπου πνίγηκαν οι 21
συμμαθήτριές μου, είπε χθες στα «ΝΕΑ» η Ζαμπία Βαρδάκη, καθηγήτρια Υγείας στα
ΤΕΙ Αθήνας, η οποία είχε μείνει έξω από την κρουαζιέρα του θανάτου με το
καΐκι.

Ο τραγικός αριθμός «21» με θύματα μαθητές μου γύρισε τη σκέψη μου 31 χρόνια
πίσω και θυμήθηκα τις εικόνες της δικής μας τραγωδίας, τονίζει η Ζαμπία
Βαρδάκη. Εκείνο το μεσημέρι της Πέμπτης 4 Μαΐου 1972, όταν είχαμε συγκεντρωθεί
στην προβλήτα της Γεωργιούπολης για να πάμε βόλτα – λέει – με το καΐκι «Δύο
Γιώργηδες». Όταν ήρθε η σειρά του δικού μου γκρουπ μαθητριών, εγώ έμεινα με
τρεις ακόμη συμμαθήτριες και φίλες μου, έξω από το καΐκι. Παρατηρούσαμε το
καΐκι με τα κορίτσια που ανοιγόταν στο βάθος της θάλασσας κι εκεί που χανόταν,
την ηρεμία της γαλήνης τάραξαν οι φωνές της Άννας, της Αιμιλίας, της Βάσως,
της Αμαλίας και των άλλων συμμαθητριών μας που φώναζαν βοήθεια. Εγώ άρχισα να
τρέμω και μου ήρθε λυποθυμία. Δεν θέλω, δεν μπορώ να τα θυμάμαι άλλο, μας είπε
με λυγμούς η Ζαμπία Βαρδάκη και έκλεισε τη συζήτηση.