31 χρόνια δεν έσβησαν τον εφιάλτη της Γεωργιούπολης

Οι μνήμες γύρισαν 31 χρόνια πίσω. Πληγές που είχαν επουλωθεί από τον χρόνο,
μετά την τραγωδία στα Τέμπη άρχισαν ξανά να αιμορραγούν για τους ανθρώπους που
έφηβοι έζησαν και επέζησαν από την τραγωδία της Γεωργιούπολης.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Παρασκευή 5 Μαΐου 1972. Το πρωτοσέλιδο των «ΝΕΩΝ» την επομένη της τραγωδίας

Στην ημερήσια εκδρομή του Γυμνασίου Σπηλίου στη Γεωργιούπολη Χανίων, όταν
πνίγηκαν, μπλεγμένες στα δίχτυα των ψαράδων, 21 δεκατετράχρονες μαθήτριες.
«Θέλω να ξεχάσω. Προσπαθώ να βγάλω από το μυαλό μου τις δραματικές στιγμές που
έζησα όταν αναποδογύρισε η βάρκα στη θάλασσα της Γεωργιούπολης. 21 παιδιά
χάθηκαν και μία ολόκληρη περιοχή βυθίστηκε στο πένθος… Είναι όλα ξανά
ζωντανά μπροστά μου από τη στιγμή που άκουσα όσα έγιναν στα Τέμπη».

Με δάκρυα στα μάτια και με τον πόνο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, η Αγγελική
Δουλγεράκη – Χριστοδουλάκη, μία από τις έξι μαθήτριες που επέζησαν από την
τραγωδία της Γεωργιούπολης, θυμάται τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε στην
ημερήσια εκδρομή του σχολείου της στις 4 Μαΐου 1972.

Η Αγγελική, από το χωριό Μιξόρουμα Ρεθύμνου, ήταν τότε 14 χρόνων. Μαζί με τους
συμμαθητές και τις συμμαθήτριές της του Γυμνασίου Σπηλίου συμμετείχε στην
εκδρομή που έγινε στην περιοχή της Γεωργιούπολης.

«Χάλασε η μηχανή»

«Εγώ ήμουν τότε μαθήτρια της Β’ Γυμνασίου. Αφού καθήσαμε σε μία ταβέρνα της
περιοχής και φάγαμε, ξεκινήσαμε προς το λιμάνι της Γεωργιούπολης. Μπήκαμε σε
μία βάρκα για μία κοντινή βόλτα όταν ξαφνικά ο βαρκάρης είπε ότι χάλασε η
μηχανή. Υπήρξε πανικός. Όλοι αρχίσαμε να φωνάζουμε και ξαφνικά βρεθήκαμε στο
νερό. Εγώ βυθίστηκα και η άνωση του νερού με έβγαλε ξανά στην επιφάνεια. Δεν
ήξερα να κολυμπώ. Έπιασα από κάποιο σημείο την αναποδογυρισμένη βάρκα και στη
συνέχεια γαντζώθηκα πάνω στον βαρκάρη. Ήταν στιγμές κόλασης. 21 συμμαθήτριές
μου πνίγηκαν. Σωθήκαμε μόνο 6 κοπέλες».

Η αφήγηση της Αγγελικής γίνεται με δυσκολία, ζει ξανά τις δύσκολες στιγμές που
έζησε σε ηλικία 14 χρόνων.

«Πενθούσαμε για χρόνια»

«Από το Μιξόρουμα εννέα παιδιά χάθηκαν», λέει στα «ΝΕΑ» και προσθέτει: «Όμως
και στα γύρω χωριά – Μουρνέ, Σπήλι, Λαμπινή – υπήρχαν θύματα. Ολόκληρη η
περιοχή πενθούσε για πολλά χρόνια». Όλες τις απέλπιδες προσπάθειες των
κοριτσιών να σωθούν είχαν παρακολουθήσει τα αγόρια της τάξης τους, που είχαν
μπει σε δεύτερη βάρκα. Ο Μανώλης Μαραγκουδάκης, μαθητής και αυτός στο Γυμνάσιο
Σπηλίου, ήταν τυχερός όπως λέει στα «ΝΕΑ», 31 χρόνια μετά την τραγωδία στη Γεωργιούπολη.

«Στη μοιραία βάρκα, πριν από τις μαθήτριες, είχαμε επιβιβαστεί 15 αγόρια.
Κάναμε τη βόλτα μας και όταν επιστρέψαμε, εγώ και ένας φίλος μου δεν θέλαμε να
κατέβουμε. Ο βαρκάρης μάς κατέβασε σχεδόν με τη βία για να μπουν οι μαθήτριες.
Μπήκαμε όμως σε διπλανή βάρκα και έτσι ξεκινήσαμε μαζί τη βόλτα. Πήραμε όμως
διαφορετικές κατευθύνσεις. Θυμάμαι ακόμη τη φωνή των συμμαθητριών μου που
βούλιαζαν σε μία απόσταση περίπου 200-300 μέτρων. Ο βαρκάρης έκανε αμέσως
στροφή και πλησίασε το σημείο του ναυαγίου. Οι εικόνες που αντικρύσαμε ήταν
ανατριχιαστικές. Τα νερά της θάλασσας ήταν πεντακάθαρα. Βλέπαμε 6 κορίτσια να
επιπλέουν κρατώντας τη βάρκα και τα υπόλοιπα να βρίσκονται στον πάτο της
θάλασσας».

«Δεν γίνονταν γάμοι»

Ωστόσο, βαθιά στη μνήμη του Μανόλη Μαραγκουδάκη είναι χαραγμένες οι στιγμές
που έζησε στο χωριό του, το Μιξόρουμα, όπου χάθηκαν εννέα μαθήτριες. «Το δράμα
συνεχίστηκε στο δικό μου χωριό για πολλούς μήνες μετά. Θυμάμαι ότι τη νύχτα
ξυπνούσα από τον σπαραγμό των μανάδων που πάγωναν στο νεκροταφείο για να
θρηνήσουν τα παιδιά τους. Για 5-6 χρόνια στην περιοχή μας δεν γίνονταν γάμοι
και βαφτίσια. Κυριαρχούσε το πένθος για τον άδικο χαμό των κοριτσιών».