Μετέδιδαν μέχρι το τέλος…

Με το αίμα δημοσιογράφων από όλο τον κόσμο γράφονται πλέον οι τραγικότερες
σκηνές της εισβολής αμερικανικών και βρετανικών στρατευμάτων στο Ιράκ.

Στην έρημη σκοπιά, όπου σύρθηκε θανάσιμα τραυματισμένος, άφησε την τελευταία του πνοή ένας Ιρακινός…

Και ενώ ο πόλεμος έχει προκαλέσει μέχρι σήμερα εκατόμβες θυμάτων στον άμαχο
πληθυσμό της Μεσοποταμίας, εμείς ζούμε πια σε μια Βαγδάτη ανυπόφορη, όπου μόνη
αισιόδοξη νότα είναι τα χιλιάδες ποταμίσια πουλιά του Τίγρη, τα οποία
συνεχίζουν να πετάνε ελεύθερα.

Χθες, όσο καμιά από τις προηγούμενες ημέρες, ζήσαμε τους πιο σκληρούς
βομβαρδισμούς από την αρχή του πολέμου, μια τρομερή επίδειξη δύναμης των
Αμερικανών και των Βρετανών, καθώς και τις τρομοκρατικές χαμηλές εκφοβιστικές
πτήσεις των πολεμικών τους αεροπλάνων.

Η χθεσινή προώθηση των Αμερικανοβρετανών στη Βαγδάτη και οι μάχες στις όχθες
του Τίγρη έγιναν διά πυρός και σιδήρου. Οι νεκροί στην πόλη ήταν πολλές
εκατοντάδες – συνάδελφοι άλλων χωρών έκαναν λόγο για χιλιάδες – και στον άμαχο
πληθυσμό και στους στρατιώτες και στα ένοπλα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος
Μπάαθ.

Σφυροκόπημα

Ύστερα από μια νύχτα όπου με νύχια και με δόντια προσπαθούσαν στην περιοχή
Μανσούρ να ανασύρουν κάποιους ζωντανούς από τα ερείπια που είχαν αφήσει οι
βομβαρδισμοί πίσω από το εστιατόριο, από το οποίο είχε περάσει ο Σαντάμ
Χουσεΐν πριν από τρεις ημέρες, το σφυροκόπημα ήταν συνεχές.

Μπροστά στα μάτια μας, το πρωί, στις γέφυρες του Τίγρη μαίνονταν οι μάχες και
η μία μετά την άλλη οι αμυντικές θέσεις των Ιρακινών στρατιωτών και στελεχών
του Μπάαθ καταστρέφονταν. Η υψηλότατη τεχνολογία και η τεράστια υπεροχή πυρός
των Αμερικανών και των Βρετανών διέλυαν τα πάντα στο πέρασμά τους, ακόμα και
τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης που… τολμούσαν να μεταδίδουν εικόνες από τη
συφοριασμένη πόλη και τις απίστευτες μάχες του Δαβίδ με τον Γολιάθ.

Η χθεσινή ημέρα ήταν όμως η πιο σκληρή για όλους μας, αφού στο μεταξύ είχαν
προηγηθεί άλλες που προλείαιναν το έδαφος για όσα συνέβησαν.

Πριν από μία βδομάδα, το Κέντρο Τύπου υπέστη πυκνό βομβαρδισμό. Καταστράφηκαν
γραφεία και αναμεταδότες της κρατικής ιρακινής τηλεόρασης. Στη συνέχεια γίναμε
αυτήκοοι μάρτυρες καταγγελιών Αμερικανών δημοσιογράφων ότι εμποδίζεται το έργο
τους από την Ουάσιγκτον. Μετά μάθαμε για την απόλυση από το NBC του Πίτερ
Αρνέτ, γιατί δεν συμμορφώθηκε προς τις υποδείξεις. Ακούσαμε στο νέο Κέντρο
Τύπου, που μεταφέρθηκε για λόγους ασφαλείας στο ξενοδοχείο «Παλαιστίνη», από
Ισπανούς και Ιταλούς δημοσιογράφους για τις παρεμβάσεις των αμερικανικών
πρεσβειών στη Ρώμη και τη Μαδρίτη στις κυβερνήσεις τους για να εγκαταλείψουν
το Ιράκ, δήθεν για να προστατευθούν.

Θρήνος. Μόλις πληροφορήθηκε ότι ο άνδρας της είναι νεκρός

Τελικώς έφθασε η ώρα – χθες το πρωί και το μεσημέρι – τα αμερικανικά κανόνια
να στρέψουν τις κάννες τους εναντίον όσων απλά έκαναν το καθήκον τους, δηλαδή
μετέδιδαν αλήθειες. Το πρωί στις πιο σκληρές μάχες στη γέφυρα Γκουν Χουρία,
που συνδέει τη Δυτική με την Ανατολική Βαγδάτη, και στην κεντρική πλατεία της
πόλης Αλ Ταχρίρ ο καταιγισμός των αμερικανικών πυρών έλειωσε τις εγκαταστάσεις
της τηλεόρασης του Αλ Τζαζίρα και τα διπλανά γραφεία της τηλεόρασης του Άμπου
Ντάμπι, σκοτώνοντας έναν δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού του Κατάρ, τον
Ταρέκ Αγιούμπ.

Ο βομβαρδισμός τού Αλ Τζαζίρα, στη δυτική όχθη, ήταν ανελέητος. Δημοσιογράφοι
του έμεναν αποκλεισμένοι εκεί μέχρι το απόγευμα, ζητώντας την παρέμβαση του
Ερυθρού Σταυρού για να μπορέσουν να βγουν.

Παρ’ όλα αυτά, καμεραμέν και δημοσιογράφοι μετέδιδαν μέχρι την τελευταία ώρα
τα της επίθεσης στη γέφυρα Γκουν Χουρία, μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης
του Ντουμπάι, οι οποίες κατέγραφαν τις τραγικές συνθήκες για τους συναδέλφους
μας.

«Θέλω να κοιμηθούμε ένα βράδυ ήσυχα»

«Δεν ξέρω τι άλλο κακό μπορεί να μας συμβεί» μου έλεγε χθες στις 3 το
μεσημέρι ο Ιρακινός πολιτικός μηχανικός Εμάν Καΐς.

«Θα δεχόσασταν τους Αμερικανούς;» τον τσίγκλησα όπως καθόμασταν για ένα τσάι
στο ισόγειο του ξενοδοχείου. «Κάνω τον μεταφραστή για να ζήσω και γι’ αυτό
βρίσκομαι εδώ και συνεργάζομαι με μεγάλους δημοσιογράφους. Κάθε τρεις ώρες
πηγαίνω στο σπίτι μου για να δω αν ζουν. Εκείνο που θέλω είναι να βάλουμε
κάποτε το κεφάλι μας στο προσκεφάλι, να γείρουμε και να κοιμηθούμε ένα βράδυ.
Ασφαλώς και κανείς στο Ιράκ δεν θέλει τους Αμερικανούς. Αλλά τόσα χρόνια
πόλεμοι, από τότε με το Ιράν, κουραστήκαμε. Θέλουμε επιτέλους ησυχία. Ασφαλώς
ένας Αμερικανός στρατηγός είναι ντροπή για την πατρίδα μου να τον κάνουν
πρόεδρο. Και θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα στον λαό γιατί κανείς δεν
θα τον δεχτεί. Έχω φτάσει όμως στο σημείο να λέω να σταματήσει ο πόλεμος έστω
και για λίγες μέρες, οποιοδήποτε κι αν είναι το κόστος».