Σφαγή χωρίς αναισθητικό

Πόσο θα κρατήσει ο εφιάλτης; Πόσες ακόμα βόμβες θα πέσουν; Πόσες ακόμα
πρεσβείες θα χτυπηθούν στη Βαγδάτη όπως η παλαιστινιακή που βομβαρδίστηκε χθες
το απόγευμα; Πόσα επιπλέον παιδιά θα χάσουν τον ύπνο ή και τη ζωή τους; Πόσα
ακόμα μακελειά θα δει η ανθρωπότητα σαν αυτό που έγινε χθες το μεσημέρι στην
περιοχή Μανσούρ, στην οδό Ραμαντάν της Βαγδάτης;

Τα παιδιά στη Βαγδάτη όταν δεν χάνουν τον ύπνο τους από τους βομβαρδισμούς χάνουν τη ζωή τους…

Τι να απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα που σου θέτουν οι Ιρακινοί; Και τι
μπορούσε χθες το μεσημέρι να πει στους Ιρακινούς γιατρούς ο Γάλλος υπεύθυνος
Τύπου του Ερυθρού Σταυρού Ρολάν Ιγετί όταν επισκεπτόμενος το νοσοκομείο Κίντι
της Βαγδάτης άκουσε να του λένε ότι δεν υπάρχει άλλη νάρκωση για να
χειρουργήσουν τους τραυματίες!

Χθες οι εκατοντάδες νέοι νεκροί και οι τραυματίες Ιρακινοί – στρατιώτες και
άμαχοι -, η «συμφόρηση» που παρατηρήθηκε σε πολλά νοσοκομεία αλλά και οι νέες
αμερικανοβρετανικές απώλειες σε στρατιώτες και στρατιωτικά μέσα συνέθεταν ένα
φρικτό τοπίο. Ένα τοπίο τραγικής μοναξιάς και εγκατάλειψης που ζουν αυτές τις
ημέρες οι Ιρακινοί και δεν μπορεί να αντιληφθεί ο υπόλοιπος κόσμος.

Στα «δύο»

Η Βαγδάτη έδειχνε χθες το μεσημέρι να είναι χωρισμένη στα δύο. Η μία πλευρά, η
πλέον τραγική, ήταν η δυτική πόλη – αν θέσει κανείς σαν σύνορο τον Τίγρη -,
όπου γίνονταν συνεχώς λυσσαλέες μάχες και εκρήξεις πάσης φύσεως. Ήταν μάλιστα
τόσο μεγάλη η συχνότητα των κανονιοβολισμών που τα τζάμια των ξενοδοχείων
«Παλαιστίνη» και «Σέρατον», απέναντι από τα ιρακινά παλάτια του βασιλιά Φεϊζάλ
και του «διαδόχου» του Σαντάμ Χουσεΐν, έτριζαν συνεχώς προκαλώντας τρόμο στους
ενοίκους, οι οποίοι προτιμούσαν να τα έχουν ανοικτά για να μη σπάσουν. Πάντως,
στην περιοχή αυτή οι Αμερικανοί μπαινόβγαιναν, κυρίως στα παλάτια και στη
λεωφόρο όπου γίνονται οι παρελάσεις δημιουργώντας την εντύπωση ότι ελέγχουν τα
πάντα, κάτι που επηρέασε πρόσκαιρα και τους Ιρακινούς σε σημείο που ο
διευθυντής του ιρακινού Κέντρου Τύπου κ. Ουντέι να μου πει: «Οι Αμερικανοί
είναι παντού».

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του Τίγρη, η ανατολική πόλη, όπου βρίσκεται
και το ξενοδοχείο των δημοσιογράφων με θέα έναν πόλεμο που ρημάζει τη χώρα,
για την οποία οι Αμερικανοί – πλην των βομβαρδισμών – δεν έδειξαν και τόσο
ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί τα βασικά κυβερνητικά κτίρια, το αεροδρόμιο και τα
παλάτια βρίσκονται στην απέναντι όχθη.

Χάος

Χθες ήταν τόσο συγκεχυμένες οι πληροφορίες για το πού βρίσκονται οι Αμερικανοί
και για το πώς αντιστέκονται οι Ιρακινοί, που μόλις έλεγες ότι διασταύρωσες
μια είδηση ερχόταν κάποια άλλη και στην αναιρούσε.

Όμως, όσο προχωρούσε η ημέρα τόσο το ηθικό των Ιρακινών ανέβαινε, χωρίς ωστόσο
να ξεκαθαρίζεται ποιος έχει το πάνω χέρι στην πρωτεύουσα. Το μεσημέρι, όταν
ξαναμίλησα με τον κ. Ουντέι, το κλίμα έδειχνε αλλαγμένο. «Τους απωθήσαμε», μου
είπε. «Από τα περισσότερα σημεία, βεβαίως με τη βοήθεια πολλών μαρτύρων»,
υπονοώντας μάρτυρες τις τεράστιες απώλειες των μαχητών Ιρακινών.

Πόσο ασφαλής είναι πλέον κανείς στα ξενοδοχεία; Πολύ λίγο απασχολεί αυτό τους
δημοσιογράφους που «τρέχουν» και δεν φθάνουν, για να καλύψουν αυτό τον πόλεμο,
πολλές φορές αποκλεισμένοι στο ξενοδοχείο λόγω των ιρακινών απαγορεύσεων, αλλά
και της έκρυθμης πλέον κατάστασης.

Ωστόσο, ακόμα και σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από το ξενοδοχείο των
δημοσιογράφων γίνονταν σκληρές μάχες χθες το πρωί, με τη συμμετοχή και της
Προεδρικής Φρουράς.

Αμερικανικά άρματα πλησίασαν απέναντί μας ένα από τα παλάτια, αποβίβασαν
Αμερικανούς στρατιώτες οι οποίοι καταδίωξαν μέλη της Προεδρικής Φρουράς,
ορισμένοι από τους οποίους αναγκάστηκαν να πέσουν στον Τίγρη ή να κρυφτούν
πίσω από τις καλαμιές για να σωθούν.

Αντεπίθεση

Και ενώ η εικόνα έδειχνε – σ’ εκείνη την περιοχή – να γέρνει υπέρ των
Αμερικανών, οι Ιρακινοί αντεπετέθησαν με ισχυρότατα πυρά. Το μεσημέρι πια η
δυτική όχθη του Τίγρη ήταν μια κόλαση. Κανόνια απ’ όλες τις πλευρές ισοπέδωναν
τα πάντα και οι Ιρακινοί μαχητές (μέλη του Μπάαθ, στρατιώτες και Φενταγίν)
είχαν διασκορπισθεί σε διάφορα σημεία με αντιαρματικά όπλα.

Μια πόλη χωρισμένη στα δύο

Στη μεσημεριανή περιήγηση που έκανα και πάλι με Ισπανούς
δημοσιογράφους, όπως προχθές, στην απέναντι επικίνδυνη πλευρά του Τίγρη, ο
κύκλος «δράσης» μου ήταν πλέον πολύ περιορισμένος. Η διαδρομή ήταν πολύ μικρή,
σε σχέση με προχθές, και όλα έδειχναν ότι ο κύκλος μέσα στον οποίο έσφιγγαν οι
Αμερικανοί τη Βαγδάτη είχε και άλλο στενέψει.

Δεν τα κατάφεραν οι Ιρακινοί; Μήπως, όμως, θέλησαν έτσι να παρασύρουν στην
καρδιά της πόλης τους Αμερικανούς; Ποιος, τελικώς, πήρε το πάνω χέρι; Και
ποιος από τους δύο έλεγε την αλήθεια στις συνεχείς ανακοινώσεις που γίνονταν;

Το βέβαιο είναι ότι παντού γίνονται μάχες. Οι Αμερικανοί είχαν διεισδύσει στο
κέντρο, αλλά και ορισμένοι Ιρακινοί έδιναν με πείσμα μάχες, έχοντας στήσει
παράλληλα σημεία ελέγχου και μην αφήνοντας τους δημοσιογράφους να περάσουν και
επομένως να διαπιστώσουν τι ακριβώς συνέβαινε σε αρκετές περιοχές.

Ωστόσο, όπου επιτρεπόταν, πολλά αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν και ορισμένα μαγαζιά
ήταν ανοιχτά, αψηφώντας τις βόμβες και τις οβίδες, οι οποίες έπεφταν από όλες
τις κατευθύνσεις.

Και πάλι ορισμένοι πωλητές ειδών ταξιδίου ήταν οι πιο θαρραλέοι. Έβλεπες να
εκθέτουν βαλίτσες στον δρόμο, και όχι τυχαία, αφού και χθες, μέσα στον
κοσμοχαλασμό και τις απαγορεύσεις εξόδου από την πόλη, αρκετοί κάτοικοι
κατέφυγαν στην επαρχία, για να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς.

Προς το απόγευμα, απέναντι από το ανοιχτό παράθυρο, όπου καθόμουν και έγραφα
αυτές τις γραμμές, γίνονταν απίστευτες ανταλλαγές κανονιοβολισμών, σαν να
χόρευε όλη η δεξιά όχθη του ποταμού, ενώ στις βάσεις που έχουν οι γέφυρες 14η
Ιουλίου, Γκουμ Χουρία, Σίνακ και Λαχράμ, είχαν στηθεί πολυβολεία των Ιρακινών
και πολλοί μαχητές (ανάμεσά τους και φανατισμένοι εθελοντές από άλλες αραβικές
χώρες) με αντιαρματικά.

Τρεις φορές πέρασα χθες τη γέφυρα Σίνακ, η οποία συνδέει το κέντρο της πόλης
και την περιοχή με τα παλάτια και το υπουργείο Πληροφοριών, και η κίνηση των
αυτοκινήτων εντυπωσίαζε. Αριστερά μου στην Γκουμ Χουρία είχε απαγορευθεί η
κυκλοφορία, ενώ δεξιά μου στη Λαχράμ περνούσαν ακόμα και αστικά διώροφα
λεωφορεία της Βαγδάτης με επιβάτες!