ο υποψήφιος «Η αγορά είναι ανοιχτή»

Η λογιστική μοιάζει με ένα δύσκολο και μεγάλο σταυρόλεξο. Όσο προχωράς στη
λύση του τόσο περισσότερο σε γοητεύει. Οι φοροτεχνικοί-λογιστές είναι οι
άνθρωποι που φέρουν εις πέρας μία αποστολή που για τους… κοινούς θνητούς
φαντάζει άθλος. Έρχονται καθημερινά σε επαφή με Εφορίες και ασφαλιστικά
ταμεία, διατηρούν το χαμόγελό τους και τα καταφέρνουν, ακόμη και χωρίς
προβλήματα αριθμητικής. Τρεις άνθρωποι που εργάζονται χρόνια στον κλάδο της
λογιστικής μιλούν στον «Υποψήφιο» για την καθημερινότητά τους πάνω από
αριθμούς και βιβλία, ενώ οι ερμηνευτικές εγκύκλιοι του υπουργείου Οικονομικών
καταφτάνουν η μία μετά την άλλη. Όσο για εκείνους που θα θελήσουν να τους
ακολουθήσουν, η αγορά είναι έτοιμη και ανοιχτή να τους δεχτεί, καθώς η ανεργία
δεν έχει ακόμη χτυπήσει έντονα τον κλάδο.

«Ένα σταυρόλεξο, που όσο το λύνεις σε γοητεύει»

Για να ετοιμάσει μία φορολογική δήλωση χρειάζεται, κατά μέσο όρο, μία – δύο
ώρες. «Και ας ακούγεται πολύ για έναν φοροτεχνικό. Ένα λάθος θα στοίχιζε πολύ
περισσότερο σε χρόνο», λέει ο 50χρονος φοροτεχνικός Νικόλαος Αυλωνίτης.

Στο φοροτεχνικό-λογιστικό γραφείο του δέχεται περίπου 300 – 400 εγκυκλίους τον
χρόνο από το υπουργείο Οικονομικών. Αγοράζει 7 – 8 περιοδικά τον μήνα, σχετικά
με τον κλάδο του. Από το γραφείο του δεν λείπει η Εργατική Νομοθεσία, καθώς οι
κατηγορίες εργαζομένων ξεπερνούν τις 1.500. Και όμως, όπως λέει ο ίδιος, «η
λογιστική είναι ένα σταυρόλεξο που όσο το λύνεις τόσο σε γοητεύει. Η ηθική
ικανοποίηση είναι μεγάλη, όταν έρχονται τα συγχαρητήρια για έναν ισολογισμό
δύσκολο, τον οποίο όμως κατάφερα να συντάξω χωρίς λάθη».

Όταν έρχεται η στιγμή των καταληκτικών ημερομηνιών σε Εφορίες και ασφαλιστικά
ταμεία, η δουλειά χτυπάει κόκκινο, το άγχος και η ένταση αυξάνονται
κατακόρυφα. Όμως, έπειτα από τόσα χρόνια στο επάγγελμα, καταφέρνει αυτό που
για τους απλούς πολίτες φαντάζει αδύνατο. «Πηγαίνω με το χαμόγελο στις
Εφορίες. Λέω καλημέρα στους υπαλλήλους. Συνάδελφοι είναι, άλλωστε».

Όταν πριν από αρκετά χρόνια τελείωσε τις σπουδές του στην τότε Ανωτάτη
Βιομηχανική – Πανεπιστήμιο Πειραιά σήμερα – και έπιασε την πρώτη του δουλειά
ως βοηθός λογιστή, ένιωσε πελαγωμένος. «Η απόσταση από τη θεωρία του
Πανεπιστημίου έως την πράξη της λογιστικής ήταν μεγάλη. Έπρεπε να προσαρμοστώ
στα οικονομικά μεγέθη της πραγματικότητας, να εφαρμόσω τις έννοιες που είχα
μάθει», λέει ο κ. Αυλωνίτης.

«Μπελάς οι άνθρωποι της τελευταίας στιγμής»

Οι άνθρωποι της «τελευταίας στιγμής» είναι ο μπελάς της. Πρέπει να γίνει για
αυτούς η λογίστρια-σωτήρας, που θα καταφέρει να προλάβει έστω και στο
δευτερόλεπτο τις προθεσμίες, ώστε να μην υπάρξουν κυρώσεις.

Και όμως, «η δουλειά μας είναι δημιουργική, παιδεύει το μυαλό. Πρέπει να
συνδυάσει κανείς τη γνώση με την εφαρμογή του νόμου, να ισορροπήσει ανάμεσα
στην απόλυτη νομιμότητα απέναντι στο κράτος και το συμφέρον του πελάτη»,
εξηγεί για το επάγγελμά της η 53χρονη Αθανασία Μαργιέλου. Και αποκαλύπτει πως
η σχέση λογιστικής και μαθηματικών μάλλον δεν είναι τόσο στενή. «Στη δουλειά
μας δεν απαιτούνται ανώτερα μαθηματικά. Χρησιμοποιούμε τις γνώσεις πρακτικής
αριθμητικής που μάθαμε στο σχολείο», εξηγεί.

Αν και ο στόχος της ήταν η Ιατρική, όταν μπήκε στην Ανωτάτη Εμπορική –
σημερινή ΑΣΟΕΕ – δεν απογοητεύτηκε. Βρήκε την πρώτη της δουλειά στα 19 της,
όταν ακόμη ήταν φοιτήτρια. «Αυτό αποτελεί ένα από τα θετικά του επαγγέλματος.
Έχει αρκετή ζήτηση στην αγορά εργασίας και έτσι πιστεύω ότι οι νέοι θα
καταφέρουν με ευκολία να βρουν δουλειά, σημειώνει.

Καθημερινά, ασχολείται με τις εμπορικές συναλλαγές εμπόρων και ελεύθερων
επαγγελματιών. Κάθε 15 ημέρες ενημερώνει τα βιβλία τους, για τα έσοδα, τα
έξοδα, τις πωλήσεις, την κατάσταση του προσωπικού, τη μισθοδοσία. Η πίεση
γίνεται εντονότερη όταν έρχεται η στιγμή των φορολογικών δηλώσεων και της
υποβολής του ΦΠΑ.

«Προσπαθώ να αποφεύγω το άγχος. Τα λάθη δεν είναι έξω από τη δουλειά μας.
Γνωρίζουμε πώς να τα διορθώνουμε και έτσι δεν επικρατεί πανικός. Εκτός και αν
το λάθος έγινε σε συναλλαγή με το ΙΚΑ… αυτό είναι πρόβλημα», λέει η κ.
Μαργιέλου.

«Απαιτείται ταχύτητα και σωστή διεκπεραίωση των υποχρεώσεων»

Χαρακτηρίζει τη λογιστική, αλλά και ευρύτερα την ενασχόληση με τα οικονομικά,
ως πρόκληση! «Και αυτό, γιατί το επάγγελμα συνεπάγεται ενεργή συμμετοχή στην
κοινωνία. Η προσφορά μας έχει άμεσο αντίκρυσμα, ώστε να υπάρξει ισορροπία σε
ένα από τα σημαντικότερα πεδία της ζωής, που είναι η οικονομία», εξηγεί ο
58χρονος φοροτεχνικός-λογιστής Αντώνης Κολιόπουλος.

Θυμάται ακόμη την πρώτη του δουλειά, στο Τμήμα Εισαγωγών ανώνυμης εταιρείας.
Μόλις είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Ανωτάτη Εμπορική (σημερινή ΑΣΟΕΕ).
Ήταν υπεύθυνος για τις παραγγελίες από το εξωτερικό, τις παραλαβές, τα
παραστατικά των εμπορευμάτων, τον έλεγχο των τιμολογίων, όλα έπρεπε να είναι
εν τάξει στην αποθήκη.

«Ομολογώ ότι στην αρχή της καριέρας μου ήμουν φορτωμένος με άγχος. Από το
θεωρητικό κομμάτι του Πανεπιστημίου στην καθημερινότητα της παραγωγής, η
μετάβαση θέλει κόπο. Συνειδητοποίησα αμέσως ότι η δουλειά μας απαιτεί ταχύτητα
και παράλληλα σωστή διεκπεραίωση των υποχρεώσεων», περιγράφει ο κ.
Κολιόπουλος. Και όπως συμπληρώνει, τα πρώτα χρόνια ποτέ δεν δούλεψε λιγότερο
από 12 ώρες την ημέρα, ενώ παρακολουθούσε καθημερινά 4 ώρες ενημερωτικά
σεμινάρια.

Σήμερα, έχει δικό του γραφείο και είναι σύμβουλος επιχειρήσεων και ελεγκτής
ανωνύμων εταιρειών, ως μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου. «Στο τέλος κάθε
χρόνου οι ισολογισμοί των εταιρειών προσυπογράφονται από δύο τακτικούς
ελεγκτές. Η ευθύνη είναι μεγάλη και ο έλεγχος θα πρέπει να γίνεται με κάθε
λεπτομέρεια», εξηγεί. Και όπως διευκρινίζει… «δεν υπογράφω παρανομίες και
σκόπιμες παραλείψεις».