ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όταν η τέχνη ενώνει

To πιο όμορφο τραγούδι που άκουσα – και ξανακούω συνέχεια ημέρες τώρα – στο
καινούργιο άλμπουμ του Κάρλος Σαντάνα είναι το «Novus», που τραγουδά θεσπέσια
ο Πλάθιντο Ντομίγκο, συνοδευόμενος από την εκρηκτική ηλεκτρική κιθάρα του
Μεξικάνου μουσικού. Ένας τραγουδιστής της όπερας, με ηλεκτρική κιθάρα!

Ανάμειξη διαφορετικών ειδών, προσεγγίσεων, ολόκληρων πολιτισμών, χωρίς στεγανά
και προκαταλήψεις… Και να το υπέροχο αποτέλεσμα! Αρμονία, αισθητική εξέλιξη,
συγκίνηση και απόλαυση, νέα ερεθίσματα για την ανθρώπινη ψυχή.

Που μπορεί να τα χαρεί κανείς και στα διασκευασμένα, από Αμερικανούς,
Βρετανούς και Ολλανδούς – ναι, παρακαλώ – μουσικούς, ινδικά κομμάτια ή στα
δυτικά «ριμίξ» αραβικών σουξέ, που είναι αμφότερα πολύ «ιν» τελευταία. ΄Η –
για να θυμηθώ μόνο ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα από τη μεγάλη οθόνη – στον
χιουμοριστικό συνδυασμό οριεντάλ και δυτικής νοοτροπίας, με την Ινδή να παίζει
ποδόσφαιρο «όπως ο Μπέκαμ»!

Η τέχνη σπάει εύκολα και αβίαστα την καχυποψία και το μίσος φυλετικών χρωμάτων
και «αντίπαλων» ημισφαιρίων. Που παρακολουθώ αδιάκοπα να συντηρούνται με
σχολαστικότητα, να τροφοδοτούνται με θέρμη και να αναπαράγονται με επιτυχία
από κυβερνητικούς και μη τρομοκράτες ανά την υψήλιο. Που βλέπω να προβάλλονται
και να προτάσσονται ως εθνικιστικές «ταμπέλες» και ιδεολογικά «πανό» στον
πόλεμο αυτό, που διαδραματίζεται στη Μεσοποταμία αλλά και στα μίντια.

Μήπως – αναρωτιέμαι ολοένα και περισσότερο τους τελευταίους μήνες, που
μπούχτισα πια να ακούω για την περίφημη «σύγκρουση πολιτισμών» – θα ‘πρεπε
να… εντρυφήσουν περισσότερο στην τέχνη οι «στεγνοί», πολεμοκάπηλοι,
πολιτικοί ηγέτες και ηγετίσκοι;