Δρόμοι

Μια επιχείρηση…

… όταν δωροδοκεί στα κρυφά έναν κυβερνητικό υπάλληλο για να πάρει μια
δουλειά, αυτό λέγεται διαφθορά. Όταν δωροδοκεί στα φανερά μια ολόκληρη
κυβέρνηση, αυτό λέγεται πολιτική. Όμως και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει
διαφθορά – δεν υπάρχει διαφορά. Όπως δεν υπάρχει διαφορά στον πόλεμο στο Ιράκ
από άλλους τέτοιους πολέμους – υπάρχει διαφθορά. Προτείνει λοιπόν ο αρχηγός
της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής Χαβιέρ Σολάνα, ο μελλοντικός έλεγχος των
ιρακινών πετρελαίων να ανατεθεί στον ΟΗΕ. Σαν να ξεχνάει πως σε ένα περιβάλλον
διαφθοράς ισχύει πάντα το «όποιος προλάβει». Και σαν να πιστεύει πως το
Διεθνές Δίκαιο νομιμοποιεί κάποιους να μοιράζονται κλεμμένο πετρέλαιο.

Βιαστικός…

… παρουσιάζεται ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ όταν πρόκειται
για το Ιράκ, δηλώνοντας πως η καλύτερη εξέλιξη θα ήταν η γρήγορη κατάρρευσή
του, χωρίς άλλες ανθρώπινες απώλειες. Και υπομονετικός όταν «συντονίζεται» με
τους ομολόγους του από το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία για τη
συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής αμυντικής δύναμης. Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη
ιδρυτική πράξη της ενωμένης Ευρώπης, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και
Χάλυβα, αυτών των δύο πρώτων υλών του πολέμου, δεν είναι ήδη κάπως αργά;
Μολονότι οι καιροί απαιτούν αστραπιαίες κινήσεις, οι Ευρωπαίοι δεν βιάζονται,
ελπίζοντας πως γρήγορα όλα θα έχουν τελειώσει στη Βαγδάτη. Και τότε όλοι οι
διεθνείς οργανισμοί θα ασχοληθούν με την ανασυγκρότηση του Ιράκ, αναθέτοντας
στις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις τη λεηλασία του.

Το νέο καθεστώς…

… στο Ιράκ θα καταδικάσει τον Σαντάμ ως ειδεχθή εγκληματία και όλος ο κόσμος
θα κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι του. Ακόμη και αν ο πόλεμος δεν πάει καλά
για τον Μπους, ακόμη και αν υπάρξουν χιλιάδες θύματα, ποιο θα είναι το
χειρότερο γι’ αυτόν σενάριο; Το διαβάζουμε στους «Τάιμς της Ινδίας»: Η
αμερικανική κοινή γνώμη θα τον καταδικάσει και θα του ρίξει το φταίξιμο για
τους αδικοχαμένους σε μια αδικαιολόγητη στρατιωτική περιπέτεια. Οι
Δημοκρατικοί, που σήμερα σωπαίνουν διακριτικά, θα τον καταδικάσουν και αυτοί
ως πολεμοκάπηλο. Θα καταψηφιστεί στις προεδρικές εκλογές του 2004 ή ακόμη και
θα αποσυρθεί ταπεινωμένος, όπως είχε συμβεί με τον Λίντον Τζόνσον το 1968.
Ύστερα ο Μπους θα γράψει ένα βιβλίο στο οποίο θα εξηγεί γιατί ο πόλεμος ήταν
αναγκαίος και πώς τα θαλάσσωσαν ο Ράμσφελντ και οι δικοί του. Και ο κόσμος θα
προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Οι Ευρωπαίοι θα συνεδριάζουν ακόμη για
την αμυντική τους «κοινότητα» και οι πολυεθνικές επιχειρήσεις θα συνεχίζουν
την ανοικοδόμηση του Ιράκ.

Όμως….

… όλη αυτή η σαπίλα έχει βγάλει τρεις γενιές στους δρόμους, σε ένα
αντιπολεμικό κίνημα που ίσως να μην έχει άλλη υπομονή να περιμένει εξηγήσεις.
Άλλωστε τις έχει ήδη δώσει ο Ανρί Μπαρμπίς από το 1920: «Ο πόλεμος είναι
ζήτημα εμπορίου και δασμών, προστατευτισμού, αγορών, ανταγωνισμών και
προσωπικού πλουτισμού».