ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πού χάθηκαν τα ία;

Νάτο! Ένα παρτέρι πολύχρωμο – λάμψη από μακριά που πλησιάζει μαζί με μυρωδιά
ανοιξιάτικη. Μπα… Μάτσα οι πανσέδες αγκαλιά με μενεξέδες – άγριοι όλοι αλλά
στημένοι με αυστηρή πειθαρχία στη σειρά. Ένα μάτσο βιόλες. «Χαζοβιόλες», τις
είπαν, αλλά εκείνες δεν μάσησαν. Άνθισαν. Πόες πολυετείς, άνθη αρωματικά,
χρώματος μοβ. Υβρίδια με πέντε πέταλα, με το μικρότερο να κρύβει ένα πλήκτρο.
Χωρίς ήχους ν’ ακούγονται, χωρίς αιθέριες εκρήξεις να φαίνονται. Όλα κρυφά…

Ία τα εύοσμα, τα στεφανωματικά – ακόμη φυτρώνουν στην Αθήνα ή μήπως
καλλιεργούμενα μόλις άγγιξαν το χώμα της πόλης; Ψάχνω, κοιτώ, ρωτώ. Κανείς δεν
τα πρόσεξε, εκεί χαμηλά, τόσο κοντά στο έδαφος. Είναι τα χρώματα κυρτά.
Λασπωμένη η ρίζα τους, υγρή. Και η ατμόσφαιρα, σκοτεινή – πού να φανούν…
Μενεξέδες, πανσέδες – με μια λέξη βιόλες. Ία τα ιαματικά. Μετριάζουν τον θυμό,
την κούραση, πονοκεφάλους και ζαλάδες. Κάποτε, λέει, τα κρεμούσαν στον λαιμό.
Περιδέραια άνοιξης, γιατροσόφι του έρωτα – άραγε ποιος και πότε (αν ποτέ)
χρειάστηκε τις σοφίες γιατρών, γιαγιάδων ή πρακτικών; Κάποτε αυτά… Τώρα
μένουν χαμηλά, κι ας χρειάζονται επειγόντως τα γιατρικά…

«Ο εχθρός είναι κοντά». Πέλεκυς χωρίς τύχη (… το φελέκι μου!), γύρω από
άξονα περιπλανώμενα… Παραπλανητικό. Στεφάνια δεν πλέκονται πια – μπλέκονται
τα σέπαλα εκεί προς τα φύλλα που μαυρίζουν με σέπια από νεκρή σουπιά. Ν’
ανοίξω τα παράθυρα, να μπει αέρας μήπως και διώξει κατασκευάσματα βασανισμένου
και βασανιστικού μυαλού. Αμ δε… Κάπου θα υπάρχουν οι βιόλες, κάπου ακόμη τις
φωνάζουν «χαζοβιόλες»… Κάπου θα βρίσκονται τα ία που ανακουφίζουν την καρδιά
– ίσως καλυμμένα με σέπια κι αυτά.