Άρχισαν να… μοιράζουν τις πετρελαιοπηγές

Το Πεντάγωνο καταστρώνει σχέδια για να διαχειριστεί «προσωρινά» το ιρακινό
πετρέλαιο. Αν δεν πληρώσει ο «μαύρος χρυσός» την ανοικοδόμηση του Ιράκ, τότε
ποιος θα το κάνει; είναι το επιχείρημα που επικαλείται.

Ιρακινό πετρέλαιο. Οι Αμερικανοί θέλουν να το ελέγξουν, για να πληρώσουν λένε, με αυτό την ανοικοδόμηση του Ιράκ

Τα σχέδια του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας έχουν ολοκληρωθεί, έγραψε χθες η
«Ουάσιγκτον Ποστ», παρά τις αντιρρήσεις που υπάρχουν μεταξύ των συμμάχων των
ΗΠΑ στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Η κυβέρνηση Μπους προβλέπει να
εμπιστευθεί τη διαχείριση του τομέα τής πετρελαϊκής έρευνας και παραγωγής σε
έναν αναγνωρισμένο Αμερικανό επιχειρηματία του τομέα, ενώ οι πωλήσεις να
ανατεθούν σε Ιρακινούς που είναι σήμερα εξόριστοι, υποστηρίζει η «Ουάσιγκτον
Ποστ». Μάλιστα αναφέρει το όνομα τού πρώην προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου
του αμερικανικού κλάδου της Shell, του Φίλιπ Κάρολ.

Ζήτημα διαχείρισης

Ωστόσο, η χρησιμοποίηση των πετρελαϊκών εσόδων από τις ΗΠΑ είναι νομικά
αμφισβητούμενη, λόγω των χρεών που ήδη έχει το Ιράκ έναντι τρίτων. Βρετανοί
αξιωματούχοι και ο ΟΗΕ επισημαίνουν πως οι ΗΠΑ δεν δικαιούνται να
διαχειριστούν το ιρακινό πετρέλαιο ούτε και προσωρινά, και πως μια απόφαση του
Συμβουλίου Ασφαλείας είναι απαραίτητη για να νομιμοποιηθεί μια τέτοια ενέργεια
(έως τον πόλεμο, η διαχείριση του ιρακινού πετρελαίου γινόταν μέσω του
προγράμματος «πετρέλαιο έναντι τροφίμων» των Ηνωμένων Εθνών, και τα έσοδα από
τις πωλήσεις χρησιμοποιούνταν για την εισαγωγή αγαθών πρώτης ανάγκης.) Σύμφωνα
με την «Ουάσιγκτον Ποστ», τα αμερικανικά σχέδια προσκρούουν στην αντίθεση
πολλών χωρών και η Ρωσία, η Γαλλία και η Γερμανία, καθώς και άλλα σημαντικά
μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν υπογραμμίσει πως ο ΟΗΕ πρέπει να
διαχειριστεί το ιρακινό πετρέλαιο. «Το πετρέλαιο του Ιράκ ανήκει στους
Ιρακινούς» υπογράμμισε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο Μεξικανός
πρεσβευτής Αντόλφο Αγκιλάρ Σινσέρ.

Επιχείρηση αρωγής

Η ανοικοδόμηση του Ιράκ θα είναι η πιο δαπανηρή επιχείρηση αρωγής μετά το
Σχέδιο Μάρσαλ για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης στο τέλος του Δευτέρου
Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς υπολογίζεται ότι το κόστος της θα φτάσει τα 100
δισεκατομμύρια δολάρια, όσα δαπανήθηκαν σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του
1990 για την αρωγή προς 36 χώρες έπειτα από συγκρούσεις. Η Ευρώπη και η
Ιαπωνία, που βοήθησαν να χρηματοδοτηθεί η ανοικοδόμηση στην πρώην
Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, αντιμετωπίζουν δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Επιπλέον, ορισμένοι Ευρωπαίοι δηλώνουν πως δεν θα πληρώσουν για έναν πόλεμο
για τον οποίο δεν συμφώνησαν και δεν έγινε με εντολή του ΟΗΕ (η Γερμανία έχει
ήδη δηλώσει πως η χώρα που έκανε τη ζημιά είναι αυτή που πρέπει να πληρώσει
και για την αποκατάστασή της).

Τεράστια τα χρέη

Παράλληλα, οι ελπίδες πως το Ιράκ, το οποίο έχει τα δεύτερα μεγαλύτερα
πετρελαϊκά αποθέματα του κόσμου, θα μπορούσε ίσως να χρηματοδοτήσει μόνο του
την ανοικοδόμησή του, εξανεμίστηκαν λόγω των τεράστιων χρεών του (έχει
απαιτητά χρέη ύψους 142 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ χρωστάει άλλα 300
δισεκατομμύρια για αποζημιώσεις από την εισβολή του στο Κουβέιτ και 57
δισεκατομμύρια από συμβόλαια που έχει υπογράψει η ιρακινή κυβέρνηση) και της
κακής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πετρελαϊκή υποδομή του. Σε κάθε
περίπτωση, με τις ιρακινές πετρελαϊκές εξαγωγές να κυμαίνονται μεταξύ 10 και
12 δισ. δολαρίων ετησίως, τα χρήματα δεν είναι αρκετά για να χρηματοδοτηθούν
οι ανθρωπιστικές ανάγκες και η αποπληρωμή των ιρακινών χρεών, έστω κι αν
υποθέσει κανείς πως θα υπάρξει μια γενναιόδωρη παραγραφή.