ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φαλάφελ με πίτα

Κάθε φορά που μπαίνω μέσα, βλέπω την κυρία να χαζεύει στην τηλεόραση
αισθηματικά σίριαλ, στα αραβικά, που συνήθως εκτυλίσσονται σε σαλόνια με
χρυσούς καναπέδες, χρυσαφένιες ταπετσαρίες και επιχρυσωμένα τραπεζάκια. Έτσι,
μπορώ να τη χαζεύω με την άνεσή μου, καθώς τυλίγει με πίτα τα φαλάφελ. Φοράει
ροζ ποδιά πάνω από τα ρούχα της, χρυσή καδένα και μαζί κολιέ, δύο – τρία
βραχιόλια σε κάθε χέρι και δυο – τρία δαχτυλίδια σε κάθε δάχτυλο. Έχει μακριά
περιποιημένα νύχια και πάνω στο καθένα από μία διαφορετική μικρούτσικη
ζωγραφιά ή σφραγίδα, ένα λουλούδι ή ένα αστέρι ή κάτι πιο πολύπλοκο. Πολύ
επιδέξια, με αυτά τα στολισμένα χέρια φτιάχνει το σάντουιτς σφιχτά, δεν εξέχει
τίποτα και δεν κόβεται πουθενά, είναι να ζηλεύεις τέτοια τέχνη. Πληθωρική η
γέμιση, σαν τα στολίδια της, και χορταστική, σαν το σαλόνι τού σίριαλ. Χθες
όμως που πήγα δεν ήταν εκεί και η τηλεόραση έδειχνε Αλ Τζαζίρα. Στα αραβικά
δεν ακούγονταν οι ψεύτικες αγωνίες των ηρώων σίριαλ, αλλά οι φωνές των
δημοσιογράφων που μετέδιδαν νέα του πολέμου. Οι εικόνες οι γνωστές που
βλέπουμε και εμείς από τη ΝΕΤ, στη συνεχή μετάδοση, καπνοί, εκρήξεις, τανκς,
στρατιώτες να τρέχουν, πολίτες να τρέχουν και αυτοί. Ένας νεαρός ετοίμασε την
πίτα, εξίσου επιδέξια, με καλλιτεχνικά, γυμνά χέρια, αλλά σαν να πρόσθετε μαζί
και την απόσταση που μας χωρίζει. Δεν βρισκόμασταν πια στην ειρηνική Αθήνα,
την πολύχρωμη και φιλόξενη Αθήνα, με τα πολλά της έθνικ μαγαζάκια, αλλά κάπου
αλλού, όπου το τι είσαι σε σημαδεύει για ζωή και για θάνατο. Πλήρωσα και
κοιταχτήκαμε αμήχανα, σαν να ντρεπόμασταν και οι δύο για κάτι.