Πόλεμοι κηρυγμένοι και «Ακήρυχτοι»

«Ακήρυχτος πόλεμος». Ο δικός μας ο Δημήτρης ο Δανίκας είχε δώσει στο
αμερικανικό ντοκιμαντέρ, όταν πρωτοπροβλήθηκε εδώ, τον Νοέμβριο, για
βαθμολογία το 10. «Μήπως υπερβάλλει;», είχα σκεφτεί τότε. Δεν πρόλαβα να το
δω, γιατί έλειπα. Τώρα, τύχη καλή τα ‘φερε έτσι που η ταινία να κερδίσει το
Όσκαρ Ντοκιμαντέρ, ο δημιουργός της, ο Μάικλ Μουρ, να γίνει το πρόσωπο της
βραδιάς των Όσκαρ, με το σύντομο λογύδριό του – ο μόνος που τόλμησε να μιλήσει
καθαρά και ξάστερα – για την εισβολή στο Ιράκ, που κατέληγε με ένα
μεγαλοπρεπές «Ντροπή σας, κύριε Μπους!» και η εταιρεία εισαγωγής να ξαναβγάλει
στις αίθουσες τον «Ακήρυχτο πόλεμο». Και τον είδα. Και κατάλαβα γιατί ο Μουρ
ήταν αυτός που είχε το θάρρος να μιλήσει στις 24 Μαρτίου. Απλούστατο, κυρίες
και κύριοι. Διότι είχε πολύ μεγαλύτερο θάρρος να σκαρώσει αυτή την
καταπληκτική ταινία. Εκατόν είκοσι γεμάτα λεπτά, συγκλονιστικά, που
«καταπίνονται» απνευστί και μέσα από τα οποία ο Μάικλ Μουρ, με μοναδική
μεθοδικότητα, με τρόπο εξαιρετικά διαυγή και κατανοητό, με τεχνική αρτιότητα
και καταπληκτικό μοντάζ και με χιούμορ – ναι, με χιούμορ! – χωρίς ούτε στιγμή
να ακκίζεται με φορμαλισμούς, ανατέμνει το φαινόμενο «οι βλαβερές συνέπειες
της επιτρεπόμενης στις ΗΠΑ οπλοχρησίας», που μεταφράζεται σε πάνω από έντεκα
χιλιάδες (!) φόνους κάθε χρόνο. Χωρίς να διστάσει να καταγγείλει από τον
χολιγουντιανό Τσάρλτον Ίστον, πρόεδρο της Ένωσης υπέρ της Οπλοχρησίας, μέχρι
τα ΜΜΕ και τις μεγάλες εταιρείες κατασκευής και πώλησης όπλων και πυρομαχικών.
Μέρες Ιράκ ζοφερές και η ταινία αποκτά ακόμα μεγαλύτερη επικαιρότητα – ένα
κα-τα-πλη-κτι-κό ντοκουμέντο που πολλά εξηγεί. Θα ήταν λάθος μεγάλο να το
χάσετε. Αν ίσχυε το… παλαιό των ημερών «Δέκα με τόνο», εγώ αυτό θα του
έβαζα.