ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτή την άνοιξη, θέλω και δεν θέλω…

Φίλε μου, δεν αντέχω να σου πω σήμερα για τον πόλεμο. Θέλω να σου πω ότι πριν
από λίγες ημέρες μπήκε η άνοιξη. Μια τρελή, πολεμική, παθιασμένη άνοιξη που
ξεχειλίζει ανατροπή. Που με γεμίζει πανικό.

Στη Νέα Υόρκη, την Παρασκευή, προκλήθηκε χάος όταν η αστυνομία είπε ότι
συνέλαβε έναν τρομοκράτη που ετοιμαζόταν να ανατινάξει τη γέφυρα που συνδέει
το Μπρούκλιν με το Μανχάταν. Επρόκειτο τελικά για έναν 45άρη γιάπη, που τον
εγκατέλειψε ξαφνικά η ερωμένη του και εκείνος αποφάσισε να κρεμαστεί από τη
γέφυρα – μια παράτολμη ενέργεια που είχε κάνει στα νιάτα του – για να το
ξεπεράσει. Τρελός; Σύμφωνοι. Λίγες ώρες αργότερα, επίσης για εξίσου καθαρά
προσωπικούς λόγους, ένας νεαρός Τούρκος κάνει αεροπειρατεία σε ένα αεροπλάνο –
με αίσια έκβαση, ευτυχώς, στην Αθήνα. Δεύτερος τρελός; ΟΚ. Την Κυριακή,
Βρετανός, έγκριτος πολεμικός ανταποκριτής, ανεβαίνει στην ταράτσα του
ξενοδοχείου στο Βόρειο Ιράκ απ’ όπου καλύπτει τον πόλεμο, και αυτοκτονεί
επειδή η γυναίκα του τού έστειλε σημείωμα ότι τον παρατάει. Όσοι τον γνώριζαν,
έμειναν άναυδοι.

Αυτή την άνοιξη του πολέμου, όλα είναι διαφορετικά. Η μόνη λέξη που
κυκλοφορεί, απροκάλυπτα πλέον, είναι «θέλω». Ένας πόλεμος από «θέλω». Θέλω να
κάνω πόλεμο. Δεν θέλω. Θέλω να ζήσω. Δεν θέλω πια. Θέλω να με αγαπάς. Εγώ δεν
θέλω. Οι ορμές που ουδετεροποιήθηκαν με το σύγχρονο «καταναλωτικό» σεξ,
γίνονται θέμα ζωής και θανάτου, τα συναισθήματα, πάθη. Τα πάθη, πυρκαγιά. Αυτή
την άνοιξη, ακόμα και ο έρωτας έχει οσμή πολέμου. Οσμή τρέλας και θανάτου.
Διαχρονικά όμως, αυτός δεν είναι και ο ορισμός αυτού τού τόσο σπάνιου και
καθόλου βολικού πράγματος, του έρωτα;