Η μάνα Κουράγιο της Βαγδάτης

Ποιος θα δώσει απάντηση στο «γιατί;» της μάνας που ολοφυρόταν χθες το πρωί
στην πλατεία Μιντάν της Βαγδάτης, λίγες ώρες αφότου έχασε στον τελευταίο
βομβαρδισμό το μοναχοπαίδι της, ένα εξάχρονο αγοράκι;

Γέμισαν τα νοσοκομεία από τα πιο αθώα θύματα του πολέμου…

Η σκηνή λες και ήταν παρμένη από αρχαία ελληνική τραγωδία. Αυτή, μια σιίτισσα
– σύμφωνα με τις αναλύσεις του αμερικανικού Πενταγώνου φανατική εχθρός του
Σαντάμ Χουσεΐν – φορούσε το μαύρο φόρεμα που έχουν στις αραβικές χώρες και
στην Περσία.

Ύψωνε τα χέρια στον ουρανό, έκλαιγε, φώναζε, καταριόταν τον Μπους, τον Μπλερ,
αλλά και τη βασίλισσα της Αγγλίας, λέγοντας «δεν μπορεί να είναι μάνα αυτή»…
Κι όλοι εμείς οι δημοσιογράφοι που ήμασταν μάρτυρες στον πόνο της, από σεβασμό
προτιμήσαμε να ρωτήσουμε για το κακό που τη βρήκε τον αδελφό της Άλι Μούλαν
και όχι την ίδια, η οποία έδειχνε να μη ζει πλέον σε αυτόν τον κόσμο.

Ο αδερφός της

«Την ώρα που άρχιζε έντονος αυτή τη φορά ο νέος βομβαρδισμός», μας είπε ο
αδελφός της, «κάπου στις 3 τα ξημερώματα, η αδελφή μου έντρομη πήρε το παιδί
και έτρεξε για το καταφύγιο. Αυτό γίνεται κάθε βράδυ στη γειτονιά μας, όπως
γίνεται και σε όλες τις περιοχές της Βαγδάτης για όσους φοβούνται. Ο πύραυλος
όμως ήρθε και έσκασε στο μπροστινό μέρος του τηλεπικοινωνιακού κέντρου που
είναι πλάι στο σπίτι μας. Το κτίριο καταστράφηκε, σπάσανε τα τζάμια όλων των
γύρω κατοικιών και έδειχνε απαίσιο έτσι όπως ήταν διάτρητο. Στο πίσω μέρος δεν
είχαν γίνει μεγάλες ζημιές. Έπεσε όμως από το τράνταγμα ένα περβάζι στον
δρόμο. Βρήκε το παιδί στο κεφάλι και το σκότωσε. Η αδελφή μου δεν κατάλαβε
στην αρχή, ήταν νύχτα και νόμιζε ότι στην τρεχάλα για το καταφύγιο το παιδί
παράπεσε. Πήγε να το σηκώσει. Το χάιδεψε στα μαλλιά νομίζοντας ότι είχε
χτυπήσει. Δεν άκουσε να φωνάζει ή να κλαίει. Κάποια στιγμή, μέσα στο σκοτάδι,
κατάλαβε ότι τα χέρια της είχαν υγρανθεί πολύ. Ήταν γεμάτα από τα αίματα του
κεφαλιού του μονάκριβου μικρού της. Τρελάθηκε… Το πήρε στην αγκαλιά της και
σήκωσε τη γειτονιά από τις φωνές. Ακουγόταν περισσότερο η ίδια από τον
βομβαρδισμό που συνεχιζόταν στις γύρω περιοχές, προκαλώντας παντού τον τρόμο,
τον πανικό και το μίσος».

Συγκλονιστικές εικόνες

Οι εικόνες εκεί στην πλατεία Μιντάν ήταν συγκλονιστικές. Δεν ήξερες τι να
πρωτογράψεις… Για τις καταστροφές – άλλη μια φορά – των τηλεπικοινωνιακών
κέντρων και το τεράστιο πρόβλημα πλέον στις επικοινωνίες των κατοίκων που δεν
μπορούν ούτε ασθενοφόρο να καλέσουν σε έκτακτη ανάγκη, αφού δεν λειτουργεί το
τηλέφωνό τους, ή για τον μικρό που «είχε αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά και
κιθάρα», όπως σημείωσε ο Άλι;

Οι βομβαρδισμοί φέρνουν πρόωρες γεννήσεις

Γέμισαν τα νοσοκομεία από γυναίκες που γεννούν πρόωρα και το τραγικό
είναι, όπως μας εξήγησε ο γυναικολόγος Σάμπρι Νακίμπ, πως «δεν υπάρχει
δυνατότητα να βρούμε θερμοκοιτίδα για τα νεογνά». Ο γιατρός έπιασε το κεφάλι
του, έβγαλε τα γυαλιά του, σκούπισε τον ιδρώτα του και συνέχισε: «Δεν ξέρω τι
να κάνω. Οι βομβαρδισμοί επηρεάζουν και τις εγκύους και τα έμβρυα. Σκεφτείτε
12 μέρες τώρα πόσες τραγωδίες έχουν συμβεί κι εμείς ανήμποροι στεκόμαστε
πολλές φορές απλοί παρατηρητές. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο, ακόμα και οι μονάδες
πρόωρων γεννήσεων».

Αυτή η τραγωδία που ζούμε ­ οι βομβαρδισμοί που μας ξυπνάνε πολλές φορές κάθε
βράδυ είναι το λιγότερο μπροστά σε όσα βλέπουμε ­ δεν έχει αφήσει ανέγγιχτους
ούτε τους Αμερικανούς που καλύπτουν τον πόλεμο. Η σκηνή χθες το πρωί στη
ρεσεψιόν του ξενοδοχείου «Παλαιστίνη» ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Οι 6 της
οργάνωσης Γιατροί Καρδιάς (τα ζεύγη Γιαταγάνα, Υψηλάντη και Σωτηρίου) που
έχουν έρθει από την Ελλάδα για να μοιράσουν φάρμακα αλλά και για να δουλέψουν
για λίγες μέρες προσφέροντας υπηρεσίες σε νοσοκομεία του Ιράκ είχαν μπροστά σε
πολύ κόσμο μια καταπληκτική εμπειρία.

Όταν η σύζυγος του καθηγητή Ξ. Γιαταγάνα είπε σε μια πολύ γνωστή και ευγενική
Αμερικανίδα δημοσιογράφο μεγάλου ραδιοφωνικού δικτύου των ΗΠΑ «μα δεν το
καταλαβαίνετε ότι αυτό που κάνετε είναι έγκλημα κατά ενός ολόκληρου λαού;»,
εκείνη αποκρίθηκε αμέσως στην… πρόκληση: «Συμφωνώ μαζί σας. Έχω μεγαλώσει
για να αγαπώ και να με αγαπάνε. Δεν θέλω να κάνουμε πράγματα που σπρώχνουν τον
κόσμο να μας μισεί. Γεννήθηκα πριν από 50 χρόνια. Ήταν κάπου μέσα στον πόλεμο.
Μικρή όταν ήμουν, νόμιζα ότι ο κόσμος αγαπά τους Αμερικανούς. Τώρα βλέπω να
μας μισούν».