Σφαγή αμάχων και την ώρα προσευχής!

Θρήνος και οργή απλώθηκαν χθες το βράδυ στη Βαγδάτη, όταν αμερικανικοί
πύραυλοι σκότωσαν 55 αμάχους. Η είδηση μεταδόθηκε από τον δορυφορικό σταθμό Αλ
Τζαζίρα, το πρακτορείο Ρώυτερ και άλλα αραβικά κανάλια. Γιατρός του
νοσοκομείου Αλ Νουρ της Βαγδάτης επιβεβαίωσε ότι μεταφέρθηκαν εκεί 55 νεκροί.

Μια μάνα κλαίει δίπλα στο τραυματισμένο παιδί της, περιμένοντας κάποια βοήθεια

Συγκλονιστικές σκηνές εκτυλίχθηκαν και χθες το μεσημέρι στη συνοικία Μανσούρ
της Βαγδάτης εκεί όπου βρίσκονται γραφεία του κυβερνώντος κόμματος Μπάαθ. Άλλο
ένα μακελειό με θύματα αθώους είδε το φως της δημοσιότητας. Την ώρα της
προσευχής, περίπου στις 12.10 μ., έπεσαν πύραυλοι στην πυκνοκατοικημένη αυτή
περιοχή της πρωτεύουσας, που φέρει το όνομα του ιδρυτή της πόλης. Σκοτώθηκαν
εννέα Ιρακινοί την ώρα που προσεύχονταν και τραυματίστηκαν τουλάχιστον 25.
Ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται στελέχη του
Μπάαθ. Η Παρασκευή είναι η ημέρα της προσευχής για τους μουσουλμάνους.

Ήταν τόσο συγκλονιστικές οι στιγμές που έζησαν οι δημοσιογράφοι
παρακολουθώντας τη μεταφορά των πτωμάτων και των τραυματιών που η συνάδελφος
Ευτυχία Πενταράκη του STAR, την ώρα που τραβούσε εικόνες με τη μικρή κάμερα,
δάκρυσε, ενώ το ίδιο συνέβη με τους περισσότερους συναδέλφους. Τα γεγονότα
ήταν τόσο ξαφνικά, που ακόμα και στο Κέντρο Τύπου του υπουργείου Πληροφοριών
του Ιράκ δεν είχαν πάρει είδηση για την υπόθεση. Ζήτησαν μάλιστα να δουν τις
εικόνες που είχε καταγράψει η Ελληνίδα συνάδελφος για να μπορέσουν μετά να
αξιοποιήσουν το βίντεο και να το στείλουν μέσω δορυφορικών σταθμών στο
εξωτερικό για να δείξουν, όπως έλεγε ο κ. Κάντεν, στέλεχος του Κέντρου Τύπου,
ότι χτυπιούνται συνεχώς άμαχοι στη Βαγδάτη.

Οι βομβαρδισμοί αυτοί ήταν στο πλαίσιο ενός μεγάλου μπαράζ βομβαρδισμών που
έγιναν στη Βαγδάτη, όπως και σε όλο το Ιράκ, χθες με πυραύλους και με βόμβες,
ενός μπαράζ που ξεκίνησε από το βράδυ της Πέμπτης και συνεχιζόταν μέχρι το
απόγευμα της Παρασκευής.

Ο φόβος.Για πολλές ώρες χθες σειόταν ακατάπαυστα η γη, ακόμη και το
16όροφο ξενοδοχείο μας «Παλαιστίνη», που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του
Τίγρη. Πήγαινε κι ερχότανε και γι’ αυτό παρά το κρύο που έκανε είχαμε ανοιχτές
τις μπαλκονόπορτες ώστε αν υπάρξει ωστικό κύμα να μην σπάσουν τα τζάμια.

Όταν τα χαράματα, πριν βγει το φως, επιχείρησα να περάσω στο απέναντι
ξενοδοχείο «Σέρατον» για να ρωτήσω έναν γνωστό μου Ιρακινό πού έπεσαν στις
2.30 τα ξημερώματα οι βόμβες και οι πύραυλοι, ο ουρανός άστραφτε. Δεν
μπορούσες πια να ξεχωρίσεις πότε ήταν η αντιαεροπορική άμυνα και πότε πύραυλοι
ή βόμβες. Όλα συγχέονταν μέσα σε ένα πανδαιμόνιο που δεν είχε τελειωμό.

Όταν πήρα το ασανσέρ να ανέβω στον 8ο όροφο, αισθάνθηκα κάποια στιγμή ότι ο
θάλαμος θα διαλυόταν στα τοιχώματα από κάποια κοντινή έκρηξη που τράνταξε το
«Σέρατον». Προηγουμένως είδα στον δρόμο αρκετές καταστροφές. Πολλά κυβερνητικά
κτίρια χτυπημένα (παλάτια, υπουργεία, κτίρια της αστυνομίας και των μυστικών
υπηρεσιών). Και τα γραφεία των αντιπροέδρων της χώρας και της κυβέρνησης κ.κ.
Ραμαντάν και Αζίζ για δεύτερη φορά βομβαρδισμένα.

Περισσότερο όμως με καθήλωσε η εικόνα λίγο νωρίτερα στη βάση της γέφυρας
Σίνακ. Αρχικώς την είχα επιλέξει για να περάσω στη δεξιά όχθη. Τελικώς δεν την
διέσχισα. Προτίμησα την Γκουν Χουρία που ενώνει την πλατεία Αλ Ταχρίρ με την
περιοχή του ξενοδοχείου «Ρασίντ». Και είχα τον λόγο μου… Πλάι στον βασικό
σταθμό των τηλεπικοινωνιών της χώρας που βρίσκεται εκεί που ξεκινά η Σίνακ
ένας πύραυλος είχε ανοίξει πριν από λίγες ώρες έναν τεράστιο κρατήρα. Είχε
καταστρέψει όλο το οδόστρωμα προξενώντας ζημιές σε όλα τα γύρω κτίρια που
έχασκαν με σπασμένα τζάμια.

«Οι ράμπο σε κλοιό αγωνιστών που είναι έτοιμοι να πεθάνουν»

Τι θα γίνει; Πόσο θα κρατήσει το μακελειό; Ο υπουργός Άμυνας του Ιράκ Σουλτάν
Χάσμι Άχμετ που συνάντησα για λίγο, έπειτα από συνέντευξη Τύπου που έδωσε,
έδειξε ενοχλημένος με την ερώτηση που του έκανα. «Τι με ρωτάτε σε πόσες ημέρες
υπολογίζω να φτάσουν οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί στρατιώτες στην πρωτεύουσα;
Δεν βλέπετε ότι παρά τον ανελέητο βομβαρδισμό δεν μπόρεσαν να πάρουν κάποια
πόλη;

Επέμεινα στις ερωτήσεις μου προς τον υπουργό και εκείνος, παραμερίζοντας την
οργή του, πρόσθεσε: «Ο λαός αυτός έχει μαρτυρήσει, αλλά έχει συναίσθηση. Οι
ράμπο δεν θα μπουν στη Βαγδάτη. Θα νομίζουν ότι καταλαμβάνουν μια γειτονιά και
ξαφνικά θα αντιλαμβάνονται ότι είναι απομονωμένοι και περικυκλωμένοι από
αγωνιστές που είναι έτοιμοι να πεθάνουν».