Δύο επιλογές για τους στρατηγούς

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί παραδέχονται τώρα κάτι που είχε ήδη φανεί από
την πρώτη ημέρα του πολέμου: πως θα κρατήσει πολύ περισσότερο από όσο είχαν
φανταστεί στην αρχή, καθώς η αντίσταση που προβάλλουν οι Ιρακινοί είναι
πρωτοφανής και απροσδόκητη.

Το Πεντάγωνο κατάλαβε από την αρχή ότι οι δυνάμεις του Σαντάμ θα επέλεγαν μία άμυνα επικεντρωμένη στις πόλεις, αλλά αυτό που δεν κατάλαβε ήταν ότι θα επεξέτειναν αυτήν τη στρατηγική στη Νασιρίγια, τη Νατζάφ, τη Σαμάουα και άλλες πόλεις του Νοτίου Ιράκ

Η βαθιά προώθηση των Αμερικανών, που έχει επιμηκύνει σημαντικά τις γραμμές
ανεφοδιασμού τους, και η τακτική του ανταρτοπόλεμου που ακολουθούν οι
Ιρακινοί, έχουν περιορίσει τις πιθανότητες ενός σύντομου τερματισμού του
πολέμου, όπως είχαν ελπίσει οι σχεδιαστές του. Τώρα το ομολογούν και οι ίδιοι.
«Ο εχθρός τον οποίο πολεμούμε σήμερα είναι διαφορετικός από εκείνον με τον
οποίο παίζαμε κάποτε πολεμικά παιχνίδια», λέει ο στρατηγός Ουίλιαμ Ουάλας,
ανώτατος διοικητής των χερσαίων δυνάμεων των εισβολέων στο Ιράκ, ομολογώντας
έτσι ότι οι ασκήσεις των στρατιωτικών επί χάρτου δεν είχαν προβλέψει αυτές τις
εξελίξεις.

Οι Ιρακινοί στρατηγοί έχουν κατανείμει τις δυνάμεις τους κατά μήκος
στρατηγικών οδών και δεσμεύουν τις αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις σε όσο
το δυνατόν περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις, πολεμώντας πολύ πιο σκληρά και
πιο αποτελεσματικά από όσο ανέμενε το Πεντάγωνο. Ο στρατιωτικός αναλυτής της
εφημερίδας «Νιου Γιορκ Τάιμς» Μάικλ Γκόρντον επισημαίνει τις δύσκολες επιλογές
που έχει τώρα μπροστά της η Ουάσιγκτον. Η μια είναι να επιχειρήσει μια ταχεία
προώθηση στα περίχωρα της Βαγδάτης, να εξοντώσει την Προεδρική Φρουρά και να
κερδίσει τη μάχη στο εσωτερικό της πόλης.

Η άλλη, που ίσως να προτιμηθεί από τους Αμερικανούς διοικητές, είναι να
καθυστερήσουν την προέλαση στη Βαγδάτη προκειμένου να εκκαθαρίσουν τις πόλεις
του Νότου από τους αντάρτες Φενταγίν. Έτσι θα διασφαλίζονταν οι γραμμές
ανεφοδιασμού, αλλά η διάρκεια του πολέμου θα παρατεινόταν ακόμη περισσότερο.

Η στρατηγική. Στην ανάλυσή του, ο Γκόρντον υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση
Μπους ερμήνευσε εσφαλμένα τα ιρακινά σχέδια, θεωρώντας ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν
«θα κατέστρεφε τις υποδομές στο Νότιο Ιράκ, ενώ μέχρι τώρα η στρατηγική του
συνίσταται στο να αφήσει άθικτη την υποδομή της χώρας, να εφοδιάζει με τρόφιμα
τις πόλεις και να εμφανίζεται ως υπερασπιστής του ιρακινού λαού». Το Πεντάγωνο
κατάλαβε από την αρχή ότι οι δυνάμεις του Σαντάμ θα επέλεγαν μία άμυνα
επικεντρωμένη στις πόλεις, λέει ο Γκόρντον, αλλά αυτό που δεν κατάλαβε ήταν
ότι οι Ιρακινοί θα επεξέτειναν αυτήν τη στρατηγική στη Νασιρίγια, τη Νατζάφ,
τη Σαμάουα και άλλες πόλεις του Νοτίου Ιράκ. «Το Πεντάγωνο δεν συγκέντρωσε μία
ισχυρή δύναμη για να αρχίσει την εκστρατεία. Οι δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα
στην περιοχή είναι λιγότερες από τις μισές της συμμαχίας που πολέμησε στον
Πόλεμο του Κόλπου το 1991». Στην προοπτική ενός παρατεταμένου πολέμου, που θα
μπορούσε να διαρκέσει μήνες, φαίνεται να συμφωνούν τώρα ο πρόεδρος Μπους και ο
Τόνι Μπλερ, οι οποίοι με δηλώσεις τους ύστερα από το «πολεμικό συμβούλιό» τους
στο Καμπ Ντέιβιντ προετοίμασαν τους λαούς τους γι’ αυτό το ενδεχόμενο.