«Ανθρώπινες βόμβες» στη μάχη της Βαγδάτης

Χθες το πρωί, φεύγοντας για το Κέντρο Τύπου, «έπεσα» πάνω σε μία ακόμα
ομάδα αυτοκτονίας που την συνέθεταν νέοι από τον Λίβανο, τη Νότια Αφρική, την
Αίγυπτο και τη Συρία.

Ερείπια το κέντρο τηλεπικοινωνιών της Βαγδάτης

«Άφησα τις σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική στο Παρίσι», μου είπε ο 23χρονος
Αμπού Αλ Χασίμ «για να ‘ρθω για το Τζιχάντ». Κι όταν τον ρώτησα «δεν σκέφτεσαι
ότι είσαι τόσο νέος και η ζωή είναι μπροστά σου;», μου απάντησε: «τα πρώτα 11
χρόνια στη ζωή μου τα πέρασα μέσα στον εμφύλιο του Λιβάνου. Είδα την αδικία
από μικρός. Χόρτασα από αυτήν. Οι γονείς μου με έστειλαν στο Παρίσι να
σπουδάσω και να ησυχάσω, αλλά εγώ δεν μπορούσα να βρω ησυχία. Η οικογένειά μου
έχασε πάνω από 7 ανθρώπους από τους Ισραηλινούς. Και δεν αντέχω σήμερα να λένε
για αφοπλισμό στο Ιράκ όταν το Ισραήλ σκοτώνει τους Παλαιστινίους, γκρεμίζει
σπίτια, έχει στη φυλακή τον Μαρουάν Μπαργούτι και απομονωμένο τον Γιασερ
Αραφάτ σε τέτοια μάλιστα ηλικία. Τι νόημα έχει η ζωή μας…».

Τον άκουσα με προσοχή, κάπου τον θαύμαζα, αλλά και κάπου τον λυπόμουνα. Έτσι
νέος, γεμάτος… θέρμη και… επανάσταση που έδειχνε με το μακρύ μαύρο μούσι
του να φτάνει στα πρώτα κουμπιά του πουκαμίσου του.

Μαχητές της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς του Σαντάμ σχηματίζουν το σήμα της νίκης

Μου εξήγησε ότι πριν έρθει πέρασε από το Λίβανο. Και εκεί, στην πρεσβεία του
Ιράκ, συμπλήρωσε ένα ειδικό χαρτί για «τους μάρτυρες», όπως μου είπε. Τον
δέχτηκαν – συνέχισε – και αυτός συνέχισε το ταξίδι για τη Βαγδάτη χωρίς να
έχει πει τίποτα στους γονείς του και στην Αλγερινή φίλη του στο Παρίσι.

Ασφαλώς και δεν ξέρω πόσες τέτοιες «ανθρώπινες βόμβες» έχουν ετοιμαστεί.
Ωστόσο έπεσα πάνω τους σε δύο περιπτώσεις μέσα στις τελευταίες ημέρες, γεγονός
που με έβαλε σε σκέψεις ότι η «λογική» αυτή έχει απλωθεί.