Πάταξη της τρομοκρατίας και εξάρθρωση των δικαιωμάτων (4)

Αναφερόμενος στο προηγούμενο σχόλιό μου στα παραδείγματα του πολέμου κατά της
τρομοκρατίας και της Ευρώπης – φρουρίου ως πιλοτικών σχεδίων «διάχυσης του
εχθρού» και, επομένως, διάχυσης της κρατικής και διακρατικής καταστολής (ή,
αλλιώς, εξάρθρωσης των δικαιωμάτων στο όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας),
εξέφρασα την άποψη ότι οι πρωτοφανούς μαζικότητας κινητοποιήσεις κατά του
πολέμου στο Ιράκ, παρά την ιστορική σημασία τους, δεν είναι αρκετές για να
αναιρεθεί η πολιτική ηγεμονία και να ακυρωθούν οι όροι αναπαραγωγής της
αντιτρομοκρατικής στρατηγικής.

Παρά την αισιοδοξία που δημιουργεί, λοιπόν, η κλιμακούμενη δράση του διεθνούς
αντιπολεμικού κινήματος (γεγονός που οφείλεται πρωτίστως στην ανάπτυξη του
κινήματος κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, στην αίγλη και στις
δυνατότητες πλανητικού συντονισμού που διαθέτει, στις ελπίδες και στα
αισθήματα αποτελεσματικότητας και αυτοπεποίθησης που εμπνέει σε εκατομμύρια
ανθρώπους), η αντιμετώπιση της αντιτρομοκρατικής στρατηγικής απαιτεί βαθύτερες
ιδεολογικές και πολιτικές αλλαγές οι οποίες ευνοούνται βεβαίως από τις μαζικές
αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, αλλά δεν προκύπτουν ευθέως απ’ αυτές.

Για να αποσαφηνίσω τον ισχυρισμό μου, επιστρατεύω ως παράδειγμα το εξής
ερώτημα: Τι θα συμβεί αν το κτηνωδώς βομβαρδιζόμενο Ιράκ απαντήσει με
αντίστοιχης έντασης χτυπήματα στο Κουβέιτ ή το Ισραήλ; Αμφιβάλλει κανείς ότι
ένα μεγάλο τμήμα της φιλειρηνικής κοινής γνώμης, πολλώ δε μάλλον των
κυβερνήσεων που αντιτίθενται στον πόλεμο, θα μετατοπιστεί προς τον άξονα των
ΗΠΑ – Βρετανίας; Οι μαζικές αντιδράσεις στην ακραία συνέπεια της
αντιτρομοκρατικής στρατηγικής, τον πόλεμο, δεν συμβαδίζουν προς το παρόν με
την εμβάθυνση της κριτικής στις πολιτικές που συνιστούν αυτήν τη στρατηγική
και την εμπεδώνουν κοινωνικά.

Νομίζω ότι οι πολιτικές της «ασφάλειας» και της «μηδενικής ανοχής», ασκούμενες
και συχνά εξασφαλίζοντας ευρεία λαϊκή αποδοχή στο έδαφος της «κοινωνικά
επωφελούς» αντιμετώπισης της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας, αποτελούν
το θερμοκήπιο ανάπτυξης και νομιμοποίησης του κρατικού και του διακρατικού
αυταρχισμού.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.