Το δίλημμα των Χριστιανοδημοκρατών

Η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία έχει ένα πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό.
Δεν έχασε μόνο στο νήμα τις εκλογές προ εξαμήνου, εξαιτίας της αντιπολεμικής
ρητορείας του Σρέντερ. Ακόμη και τώρα, που ο πόλεμος μαίνεται, δεν μπορεί να
βρει νήμα επικοινωνίας με τον μέσο Γερμανό. Ούτε και με την κομματική της
βάση. Το βίωσε πρόσφατα στο πετσί του ο πρώην πρόεδρος του CDU, ο Βόλφγκαγκ
Σόιμπλε, στο συνέδριο της Ευαγγελικής Ακαδημίας Τούτσιγκ της Βαυαρίας.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Οι σύνεδροι αναζητούσαν αγωνιωδώς απάντηση στο
ερώτημα «υπάρχει δικαίωμα στον πόλεμο;». Μάταια ο Β. Σόιμπλε, το στρατηγικό
μυαλό της Χριστιανοδημοκρατίας, προειδοποίησε για τη σημασία που έχει σήμερα,
αλλά και μελλοντικά, η συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στο
κενό έπεσε η επισήμανσή του ότι «ο πασιφισμός είναι σεβαστός ως προσωπική
στάση, αλλά όχι ως βάση πολιτικής δράσης». Αδιάφορα αντιμετωπίστηκε η κριτική
του στην ελαφρότητα και την ταχύτητα με την οποία ο Σρέντερ κάλυψε τη διαδρομή
από την «αμέριστη αλληλεγγύη» στις ΗΠΑ μέχρι τον «γερμανικό δρόμο» και τον
άξονα Παρίσι – Βερολίνο – Μόσχα.

Ο Σόιμπλε ήξερε ότι οι απόψεις του μειοψηφούν. Όταν όμως άκουσε ότι οι Πολωνοί
και οι άλλοι Ανατολικοευρωπαίοι είναι «πουλημένοι» στους Αμερικανούς, με
δυσκολία συγκρατήθηκε στο αναπηρικό του καροτσάκι. «Πάσχετε από την κλασική
γερμανική υπεροψία και αλαζονεία έναντι των άλλων», αντέδρασε οργισμένος ο
άνθρωπος που συνέταξε το σύμφωνο ενοποίησης των δύο Γερμανιών. «Ξεχνάτε λοιπόν
ότι η πολωνική Αλληλεγγύη ήταν εκείνη που άνοιξε τον δρόμο για την πτώση του
Τείχους του Βερολίνου;».

Οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν ένα συνειδησιακό δίλημμα: να ακολουθήσουν τον
Πάπα, που λέει «όχι» στον πόλεμο ή την πρόεδρο Μέρκελ που έχει αποδεχθεί το
τελεσίγραφο Μπους μαζί με ό,τι συνεπάγεται; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι
και η εντεινόμενη αίσθηση που έχει ο μέσος Γερμανός ότι ξαναβρίσκει τη φωνή
του, και μπορεί να τα λέει πλέον έξω από τα δόντια. Οι παράγοντες αυτοί δεν
αφήνουν περιθώρια σε «Κασσάνδρες» τύπου Σόιμπλε.