Βομβάρδισαν και ορφανοτροφείο!

Η ημέρα ήταν χθες… μαύρη από το πρωί. Όχι γιατί η λάσπη που έβρεχε και η
αμμοθύελλα έκρυψαν μετά τις 9 και πάλι τον ουρανό… Όχι γιατί είχε σιγήσει
από τον βομβαρδισμό η κρατική τηλεόραση και η τηλεόραση του γιου του Σαντάμ
Χουσεΐν, Ουντέι, και δεν μπορούσε ο κόσμος να μάθει νέα.

Μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους… Οι «χειρουργικές επεμβάσεις» των Αμερικανών βάζουν… νυστέρι στους αμάχους…

Όχι γιατί ο βομβαρδισμός της τηλεόρασης έσπασε τα τζάμια του παρακείμενου
ξενοδοχείου «Νανσούρ» όπου ζουν δημοσιογράφοι…

Αυτό που έβλεπα με τα μάτια του ρεπορτάζ από το πρωί ήταν ότι σου μαύριζε η
ψυχή. Οι… χειρουργικές βομβιστικές επιθέσεις έβρισκαν για στόχους
κατοικημένες περιοχές και αθώους πολίτες, που αμέριμνοι κοιμούνταν σπίτι τους.

Στην περιοχή Αδαβία της Βαγδάτης που πήγα το πρωί βρήκα τρία βομβαρδισμένα
σπίτια στην οδό Ραχίν Αχαντούν και ένα κοριτσάκι να μου απλώνει το χέρι
κλαίγοντας. Το σήκωσα στην αγκαλιά μου και τότε κατάλαβα πως δεν ήταν ορφανό,
δεν ήταν θύμα του βομβαρδισμού. Ο πατέρας της Αχμέτ Μόισεν με πλησίασε και μου
είπε πως η μικρή έχασε την καλύτερή της φίλη. Σκοτώθηκε στον βομβαρδισμό, αυτή
και οι γονείς της. Συνολικά επτά άτομα σ’ εκείνο τον δρόμο.

«Κλαίει από τον φόβο που αισθανθήκαμε όλοι όταν έπεσαν βόμβες στη γειτονιά
μας», μου είπε ο Αχμέτ. «Η κορούλα μου δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι σκοτώθηκε
η φίλη της και την αναζητεί».

Πληγωμένος Ιρακινός ενώ μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Ο θρήνος των αμάχων δεν φαίνεται να έχει τέλος…

Ο Μόισεν δεν είχε προλάβει να τελειώσει τη φράση του όταν κι άλλες βόμβες που
έπεσαν κοντά μας έκαναν τη γη να τρέμει συθέμελα. Ασυναίσθητα φίλησα τη μικρή
και προχώρησα χωρίς να χαιρετίσω τον Αχμέτ. Εκείνος έτρεξε πίσω μου και με
οδήγησε στον γειτονικό φούρνο, που έβγαζε εκείνη την ώρα αραβικές πίτες. Μου
έδωσε μία: «Έτσι, για να μας θυμάσαι», μου είπε. Του έσφιξα το χέρι, τον
ευχαρίστησα και τον ρώτησα. «Τι φοβάσαι περισσότερο αυτές τις ημέρες;».
Σκέφτηκε λίγο και μου αποκρίθηκε: «Από το βράδυ που έπεσαν οι βόμβες το παιδί
κλαίει συνέχεια. Σαν να έπαθε νευρικό κλονισμό. Εγώ και η γυναίκα μου έχουμε
συνηθίσει από το ’91 και το ’98. Το παιδί, όμως, δεν έχει ξανακούσει τέτοιους
θορύβους».

Λίγο αργότερα βρέθηκα σε μια μεγάλη κατασκήνωση – ορφανοτροφείο που έχει
φτιάξει ο Σαντάμ Χουσεΐν για τα ορφανά του πολέμου με το Ιράν, αλλά και του
πολέμου του ’91 και του ’98. Βόμβες (ευτυχώς την επομένη της εκκένωσής του)
είχαν καταστρέψει τις εγκαταστάσεις και μαζί με αυτές είχαν ξυρίσει όλα τα
κόκκινα τριαντάφυλλα που βρίσκονται στον κήπο.

«Γιατί να ρίξουν εδώ;», αναρωτιέται ο δάσκαλος Μοχάμετ Ασράου. «Φαίνεται ότι
νόμιζαν πως κρύβαμε τον Σαντάμ Χουσεΐν και την οικογένειά του. Δεν εξηγείται
διαφορετικά τόση μανία».