«Ζούμε μέσα στη φρίκη»

Ζούμε πλέον κάτω από βομβαρδισμούς μέρα και νύχτα. Το ξενοδοχείο μου
«Παλαιστίνη» σείεται αρκετές φορές συθέμελα. Και ο κόσμος γύρω μου, Ιρακινοί
και δημοσιογράφοι έχουμε γίνει οι καλύτεροι θεατές ενός έργου τρόμου που
ξετυλίγεται στα μάτια μας σαν χολιγουντιανή κινηματογραφική ταινία.

Δεκάδες Ιρακινοί έπεσαν στον Τίγρη, κάτω από τη γέφυρα Σίνακ, και έψαχναν για πιλότους εχθρικού αεροσκάφους που υποστήριξαν ότι κατέρριψαν. Οι δημοσιογράφοι είδαν να συλλαμβάνεται ένα άτομο που είπαν ήταν Αμερικανός πιλότος και να αναζητούν τον δεύτερο, πυροβολώντας και βάζοντας φωτιά σε χόρτα και καλάμια για να τον κάνουν να βγει έξω

Μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις του πολέμου προπαγάνδας που γίνεται
αυτές τις ημέρες ήταν και η περίπτωση με Αμερικανούς πιλότους που, όπως είπαν
οι Ιρακινοί, έπεσαν ξαφνικά στον Τίγρη, κάτω από τη γέφυρα Σίνακ, λίγες
εκατοντάδες μέτρα από το Κέντρο Τύπου. Αυτό που είδαμε εμείς ήταν Ιρακινοί να
συλλαμβάνουν ένα άτομο το οποίο, όπως είπαν, ήταν Αμερικανός πιλότος και στη
συνέχεια να αναζητούν τον δεύτερο, βάζοντας ακόμα και φωτιά σε χόρτα και
καλάμια που είναι στην όχθη του ποταμού για να τον κάνουν να βγει έξω.

Δύο ώρες αργότερα, όταν ο υπουργός Άμυνας Σουλτάν Αχμέτ ρωτήθηκε, στην έκτακτη
συνέντευξη Τύπου που έδωσε, από τους «New York Times» τι έγινε με τους δύο δεν
έδωσε απάντηση, όπως επίσης δεν ανέφερε στοιχεία γενικά για τους συλληφθέντες
Αμερικανούς τις τέσσερις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Ο Σουλτάν Αχμέτ όταν ρωτήθηκε από «ΤΑ ΝΕΑ» αν μπορούν ακόμα και σήμερα, που
μαίνεται ο πόλεμος, ευρωπαϊκές χώρες να παίξουν διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα
στην Αμερική και στο Ιράκ απάντησε: «Βεβαίως μπορούν και θα το θέλαμε. Οι
Αμερικανοί όμως και οι Βρετανοί είναι εγκληματίες κι εμείς δεν έχουμε άλλη
επιλογή από το να υπερασπισθούμε την πατρίδα μας».

θύματα παιδιά

Υπάρχουν πλέον πολλά θύματα από τους βομβαρδισμούς σε όλη τη χώρα, ακόμα και
παιδιά. Πέντε από αυτά έμειναν εγκλωβισμένα χθες το μεσημέρι στα χαλάσματα
σπιτιού της περιοχής Αλ Κασιζίγια, στην πρωτεύουσα. Ενώ το σφυροκόπημα από
τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς συνεχίζεται, ο κόσμος κυκλοφορεί στους
δρόμους και τα αυτοκίνητα τρέχουν ιλιγγιωδώς κι ας «βρέχει» βόμβες κι ας
καίγονται κτίρια.

Οι μάχες γύρω από τη Βασόρα και το λιμάνι Ουμ Κάσερ καλά κρατούν. Η χρήση από
τους Ιρακινούς πρωτόγονων όπλων, κυρίως η καύση πίσσας και προϊόντων
πετρελαίου στον εξωτερικό δρόμο που κλείνει σαν στεφάνι τη Βαγδάτη, συνθέτουν
το παζλ της αντίστασης του πληθυσμού που κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό θα
κρατήσει και κυρίως πού θα βγάλει.

Η τραγωδία ωστόσο του ιρακινού λαού – είτε στηρίζει είτε όχι τον Σαντάμ
Χουσεΐν – συνεχίζεται. Και η δουλειά των δημοσιογράφων όλο και δυσχεραίνεται.
Ακόμα και την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, 3.30 το μεσημέρι ώρα Ιράκ, για
να τις στείλω στην εφημερίδα, ακούω απίστευτες εκρήξεις και πτήσεις αεροπλάνων
πάνω από τα κεφάλια μας, ενώ από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα του δωματίου μου
στον 7ο όροφο βλέπω τεράστια σύννεφα μαύρου καπνού να αγκαλιάζουν την πόλη του
Μανσούρ…

Θρήνος, βλέποντας τα ερείπια του σπιτιού του

Στην περιοχή Κασιζίγια της Βαγδάτης, εκεί όπου έχει κτιστεί ο συνεταιρισμός
των Ιρακινών δημοσιογράφων, οι βομβαρδισμοί του Σαββάτου γκρέμισαν επτά σπίτια
δημιουργώντας κρατήρα διαμέτρου δέκα μέτρων.

Ο αγώνας του Δαυίδ με τον Γολιάθ συνεχίζεται. Οι Ιρακινοί πιστεύουν ότι
μαυρίζοντας με τους καπνούς προϊόντων πετρελαίου τον ουρανό θα αλλάξουν την
πορεία των πυραύλων και των αεροπλάνων και ο κόσμος δείχνει να έχει
αναθαρρήσει βλέποντας πως «στο τέλος οι Αμερικανοί θα αναγκαστούν να μπουν
στις πόλεις, κάνοντας τον πόλεμο στο έδαφος και όχι εκ του ασφαλούς από ψηλά».

Στο μεταξύ, την ίδια ώρα που τα θύματα στον άμαχο πληθυσμό πολλαπλασιάζονται,
σκάβονται με τεράστια ταχύτητα χαντάκια σε δρόμους, γειτονιές, πλατείες, στις
όχθες του Τίγρη, πλάι στα στηρίγματα των γεφυρών του ποταμού που
«καταλαμβάνουν» ένοπλοι – στελέχη του κυβερνώντος κόμματος Μπάαθ, στρατιώτες
και αστυνομικοί κρατώντας Καλάσνικοφ, μπαζούκας, ακόμα και ελαφρά
αντιαεροπορικά.

Οι εκρήξεις, το ωστικό κύμα, τα αντιαεροπορικά πυρά, οι φωτιές, οι μαύροι
καπνοί, η μυρωδιά από καμένα κτίρια προκαλούν μια εικόνα φρίκης, ωστόσο οι
Ιρακινοί μέχρι τώρα ζουν χωρίς πανικό. Την ώρα που τα αμερικανικά αεροπλάνα
υπερίπταντο μέρα μεσημέρι στην οδό Καράντζα, έναν από τους κεντρικούς δρόμους
της Βαγδάτης, ο κόσμος περπατούσε αμέριμνος και αρκετοί έτρωγαν σε υπαίθρια
ταβερνάκια όπου φτιάχνουν το παραδοσιακό κεμπάπ. Ανάμεσα σε αυτούς και ένοπλα
μέλη του Μπάαθ, κάθε ηλικίας από 18 έως… 80 χρόνων!

«Συνηθίσαμε»

Αυτή η ηρεμία και η ψυχραιμία των Ιρακινών είναι τόσο εντυπωσιακή που σε
αφήνει πολλές φορές άναυδο. «Όμως όλα έχουν μια εξήγηση», μου λέει ο ταξιτζής
Χάιντα, ο οποίος με μετέφερε το απόγευμα από το Κέντρο Τύπου στο ξενοδοχείο
«Παλαιστίνη». «Οι Ιρακινοί έχουν συνηθίσει τον πόλεμο, γι’ αυτό και δείχνουν
έτσι αμέριμνοι. Έπειτα, και κατά του Σαντάμ Χουσεΐν να είναι, δεν θα ανεχθούν
να μπαίνουν στην πόλη τους Αμερικανοί στρατιώτες. Το σίγουρο είναι ότι θα
χυθεί πολύ αίμα. Δεν είναι η Βαγδάτη… Καμπούλ».

Πάντως, στην τρέλα του πολέμου τρεις κατηγορίες υπάρξεων δείχνουν να μην
εντάσσονται και να μην εγκλωβίζονται. Τα παιδιά στις αλάνες που παίζουν
ποδόσφαιρο κι ας ηχούν οι σειρήνες, οι γέροι που επιδίδονται στις γειτονιές σε
τάβλι και τα πουλιά που κελαηδούν σε 24ωρη βάση, λες και τα έχουν κουρδίσει!

«Ρίξαμε πέντε αμερικανικά αεροπλάνα…»

Ζώντας στην «πλευρά» των Ιρακινών, τους βλέπω να τρέχουν να δίνουν
συνεντεύξεις Τύπου τόσες πολλές όσες δεν έδωσαν ποτέ στη ζωή τους και
οπωσδήποτε ξεπερνώντας πλέον και τους Αμερικανούς σε ρυθμό. Ο αντιπρόεδρος
Ραμαντάν εναλλάχθηκε χθες πολλές φορές με τον υπουργό Πληροφοριών. Μας κάλεσαν
στο Κέντρο Τύπου για να μας τονίσουν ότι «η Βασόρα δεν έπεσε» και πως «στο
εμπορικό λιμάνι Ουμ Κάσερ οι μάχες συνεχίζονται».

«Αν νομίζετε ότι έχει παραδοθεί η 51η Ταξιαρχία, όπως λένε οι Αμερικανοί,
ελάτε να πάρετε συνεντεύξεις. Συνελήφθη ο διοικητής της, αλλά ο αγώνας της
συνεχίζεται και το λιμάνι δεν πέφτει», λέει ο κ. Ραμαντάν. «Ρίξαμε πέντε
αμερικανικά αεροπλάνα, τα τέσσερα από αυτά στη Βαγδάτη και δύο ελικόπτερα.
Σκοτώθηκαν Αμερικανοί στρατιώτες, καταστρέψαμε τανκς του εχθρού. Σκοτώνονται
όμως άμαχοι και επιτέλους κάποιος πρέπει να μιλήσει γι’ αυτό», πρόσθεσε.

«Επιτέλους, ας μας πουν τι γίνεται. Θέλουμε μια απάντηση από τον Κόφι Ανάν,
όπως επίσης θέλουμε και μια απάντηση από τον Αραβικό Σύνδεσμο, πώς γίνεται
όλος ο αραβικός κόσμος να είναι ενάντια στον πόλεμο και να μην μπορεί να τον
σταματήσει», κατέληξε ζητώντας από κάθε Άραβα να γίνει κι ένας ξεχωριστός
μαχητής (bullet, είπε χαρακτηριστικά).