ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα «έξυπνα» όπλα, μοντελάκια

Γέμισαν οι τηλεοράσεις με λάιβ ταινίες πολέμου, που τά ‘χουν όλα: τανκς στην
έρημο, σούπερ μαχητικά που σκίζουν τους ουρανούς, σκληροτράχηλους γιάνκηδες,
γοητευτικούς πολεμικούς ανταποκριτές και ολίγον μυστήριο Ανατολής…

Κατά περίεργη σύμπτωση, γέμισαν και οι ανοιξιάτικες βιτρίνες με στρατιωτική
μόδα: χακί συνολάκια, μίνι ή μάξι, σχέδια παραλλαγής σε μεταξωτό ή διαφάνεια,
μπικίνι με παράσημα στρατηγού και… σινιέ αμπέχονα. Πολεμικό κλίμα στα
υπουργικά συμβούλια και στα μέσα ενημέρωσης, πολεμικό και στις πασαρέλες!

Άκουγα συμπαθέστατη Ελληνίδα δημιουργό υψηλής ραπτικής να λέει σε πρόσφατη
συνέντευξή της, πάρα πολύ φυσικά και με πάρα πολύ γλυκιά και ήρεμη φωνή, ότι η
μόδα δημιουργείται κάθε χρόνο με τον εξής απλό και πεζό τρόπο: οι βιομηχανίες
υφασμάτων κοιτάνε τι υπόλοιπα σε τόπια έχουν στις αποθήκες τους και αναλόγως
υπαγορεύουν χρώματα, υφάνσεις και μήκη στους μόδιστρους.

Μίλησε κανείς για καθαρή έμπνευση, για τέχνη, για δημιουργία; Πόσα ευρώ θα
πληρώσουμε, άραγε, φέτος τα κακόγουστα καφεπράσινα «ρετάλια»;

Λες – σκέφθηκα για μια στιγμή, εμβρόντητη, με έναν αφελή συνειρμό – οι
κυβερνήσεις να φτιάχνουν την πολιτική τους με τον ίδιο τρόπο; Δηλαδή, οι
βιομηχανίες όπλων να κάνουν μια απογραφή – σαν οργανωμένοι άνθρωποι που είναι
– στις αποθήκες τους, να λένε «έχουμε κάτι όπλα που μας περίσσεψαν από πέρυσι,
κάτι άλλα που πρέπει να δειγματίσουμε, ας κάνουμε έναν γρήγορο πόλεμο να
βγάλουμε τη σεζόν»;

Μίλησε κανείς για αρχές, εκδημοκρατισμό καταπιεστικών καθεστώτων, σταυροφορίες
ελευθερίας; Πόσες ζωές θα πληρώσουμε, άραγε, φέτος τα «έξυπνα» οπλικά
μοντελάκια;