Συγκρίσεις δύσκολες αλλά χρήσιμες

Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, τα πιο μαζικά και δημοφιλή αθλήματα,
αναδεικνύονται καλύτερα μέσα από τις διαφορές τους. Είναι σαν δυο φίλοι που
παίζουν βόλεϊ στην παραλία: όσο ο ένας καρφώνει τόσο ο άλλος αμύνεται και,
αμυνόμενος, στρώνει για το επόμενο κάρφωμα. Η εβδομάδα που πέρασε μας έδωσε
ωραία παραδείγματα.

Πάρτε το Σαββατιάτικο παιχνίδι του Περιστερίου με τον Παναθηναϊκό. Αν
υποθέσουμε ότι υπήρχε κάποιος φίλαθλος που δεν ήξερε τις φανέλες και την
ιστορία των ομάδων, θα έφευγε με την εντύπωση πως η ομάδα που κέρδισε είναι
γενικά σαφώς υπέρτερη. Στο παιχνίδι, το Περιστέρι πέταγε, ενώ το «τριφύλλι»
διαρκώς μαραινόταν. Οι μεν έτρωγαν σίδερα και ολοένα δυνάμωναν την
αυτοπεποίθησή τους, οι δε έβρισκαν μπροστά τους τοίχους και προσπαθούσαν να
τους υπερπηδήσουν ολοένα και πιο ανορθόδοξα. Βάλτε τις ίδιες ομάδες να παίξουν
αύριο το πρωί και η εικόνα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική. Αυτό συμβαίνει
γιατί στο μπάσκετ το ποιος είναι καλύτερος εξαρτάται, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό
από ό,τι στο ποδόσφαιρο, από την εξέλιξη που θα πάρει, από την αρχή του, το
κάθε συγκεκριμένο παιχνίδι. Δύο καλές άμυνες, δύο συνεχή εύστοχα σουτ είναι
ικανά να σαστίσουν έναν δυνατότερο στα χαρτιά αντίπαλο, να αλλάξουν σιωπηρά
τις ισορροπίες, να δέσουν τους παίκτες της μιας ομάδας και να αποσυντονίσουν
τους παίκτες της άλλης. Στο ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός δεν θα κινδύνευε ποτέ
από την Άντερλεχτ, ή από τον χθεσινό Άρη, ακόμα και αν δεν έβαζε το γοργό
περίεργο γκολ, στο πρώτο ματς, και το γοργό περίτεχνο, στο δεύτερο. Τόσο
κραυγαλέα ήταν η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που ήξερε τι ήθελε και σε δύο
άλλες που αγνοούσαν ακόμα και το πού βρίσκονταν, που, όσες φορές και να
ξαναπαιχτούν τα παιχνίδια, πάλι θα μοιάζει το αποτέλεσμά τους (και,
πιθανότατα, το πάρτι του Νίκου και του Μανώλη).

ΗΓΕΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΛΟ

Στο ποδόσφαιρο τη δύναμη την κερδίζεις κυρίως από τη συνέχεια, τον σεβασμό του
αντιπάλου όχι από μια, δυο φάσεις αλλά από τη διάρκεια της αγωνιστικής πίεσης
και τη νίκη από την έκβαση λίγων αλλά καίριων ενεργειών (γι’ αυτό η διαιτησία,
που είναι τόσο πιο δύσκολη στο μπάσκετ, μπορεί πολύ πιο εύκολα να διαμορφώσει
ένα αποτέλεσμα στο ποδόσφαιρο). Η δυσκολία έγκειται στο να βγάλεις προς τα έξω
τις ικανότητες ενός συνόλου: η μαγεία της Μπαρτσελόνα με την Ίντερ ήταν
περισσότερο απελευθέρωση, παρά ξύπνημα. Στο μπάσκετ τη δύναμη για την επίθεση
τη δίνει η άμυνα, ενώ στο ποδόσφαιρο η ύπαρξη μιας πραγματικής επίθεσης είναι
αυτή που θωρακίζει την άμυνα. Καμία ποδοσφαιρική ομάδα δεν κέρδισε ποτέ
κανέναν τίτλο παίζοντας μόνο άμυνα, ενώ όλες οι ομάδες του Μάλκοβιτς έτσι
ακριβώς πήραν ό,τι πήραν τότε που το πήραν (ενώ ο Ιωαννίδης όχι, γι’ αυτό
είναι μεγάλος προπονητής). Ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει τη
διαφορά, αλλά δύσκολα (πρέπει να είναι Μαραντόνα, ούτε καν Λυμπερόπουλος ή
Τζόρτζεβιτς) μπορεί να πάρει μόνος του παιχνίδια ή τίτλους. Κάποιος που
βρίσκεται στη μέρα του στο μπάσκετ μπορεί, κι ας μην είναι Γκάλης ή Τζόρνταν,
όχι μόνο να διαλύσει όλα τα συστήματα και να κερδίσει μόνος τον αντίπαλο, αλλά
και να μοιάζει για λίγο μεγάλος: συνέβη αυτή την αγωνιστική στον Ντόρεμους (η
μαμά μου αγαπούσε τη μουσική) Μπένερμαν του Ηρακλείου.

ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΗ Η ΛΟΓΙΚΗ

Αντίθετα τίποτα ανεξήγητο δεν συνέβη, γιατί δεν θα μπορούσε να συμβεί, στα δυο
χθεσινά ποδοσφαιρικά ντέρμπι πρωτεύουσας – συμπρωτεύουσας. Η λογική επικράτησε
ξανά και οι δύο ομάδες που θα διεκδικήσουν το πρωτάθλημα μέχρι το τέλος
νίκησαν μάλλον άνετα. Δεν έχει μάλιστα σημασία που το ένα παιχνίδι ήταν
διαφήμιση και το άλλο δυσφήμηση του ποδοσφαίρου. Η νίκη της δυσφήμησης ίσως
αποδειχθεί πιο πολύτιμη. Στο ποδόσφαιρο το θέαμα συνδυάζεται με τίτλους πιο
σπάνια από ό,τι στο μπάσκετ. Αλλά βέβαια ορισμένοι τίτλοι βαραίνουν πιο πολύ.