Πρόσωπα Περί Ψυχοπαθολογικών Προσωπικοτήτων

Ο Κουρτ Βόνεγκατ είναι εναντίον του πολέμου γιατί ξέρει καλά τη φρίκη του.
Πιστεύει όμως πως οι διαδηλώσεις των ειρηνιστών δεν χρησιμεύουν σε τίποτε.

Κουρτ Βόνεγκατ (αυτοπροσωπογραφία). «Στην TV δεν αρέσουν οι διαδηλωτές, εκτός αν κάνουν έκτροπα»

Αιχμάλωτος πολέμου στη Δρέσδη το 1945, ο Αμερικανός συγγραφέας έζησε τη φρίκη
του ανελέητου βομβαρδισμού της πόλης από τους Συμμάχους, ενός βομβαρδισμού
μοναδικού σε σφοδρότητα στην Ιστορία, ο οποίος προκάλεσε μέσα σε λίγες ώρες
τον θάνατο 135.000 ανθρώπων. Το «Σφαγείο Νο 5», ένα από τα 13 μυθιστορήματα
που έχει γράψει από το 1952 μέχρι σήμερα, περιγράφει αυτή τη φρίκη και
αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα αντιπολεμικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα.

Ογδόντα χρόνων σήμερα, ο Βόνεγκατ αισθάνεται σαν να έχει γίνει πραξικόπημα και
την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ να έχει καταλάβει μια αριστοκρατία από
κουμπούρες φοιτητές, ανιστόρητους και αγεωγράφητους, μαζί με λευκούς ρατσιστές
που τους λένε «Χριστιανούς». «Το τρομακτικότερο», εξηγεί ο συγγραφέας στο
αμερικανικό περιοδικό «In These Times», «είναι πως πρόκειται για
Ψυχοπαθολογικές Προσωπικότητες – ΨΠ για συντομία». Οι ΨΠ ξέρουν πολύ καλά τον
πόνο που οι πράξεις τους προκαλούν στους άλλους, αλλά αδιαφορούν. ΨΠ είναι,
για παράδειγμα, τα στελέχη της Enron, της WorldCom και τόσων άλλων εταιρειών,
που πλούτισαν καταστρέφοντας υπαλλήλους και επενδυτές και εξακολουθούν να
αισθάνονται καθαροί σαν το απάτητο χιόνι, ό,τι και να λέει κανείς γι’ αυτούς.
Οι ΨΠ έχουν τώρα υψηλές θέσεις στην αμερικανική κυβέρνηση, «σαν να ήταν ηγέτες
αντί για άρρωστοι άνθρωποι». Τα καταφέρνουν επειδή είναι τόσο αποφασιστικοί.
«Αντίθετα από τους φυσιολογικούς ανθρώπους», εξηγεί ο Βόνεγκατ, «δεν
αμφιβάλλουν ποτέ, για τον απλό λόγο ότι δεν νοιάζονται τι θα συμβεί μετά. Κάνε
επιστράτευση! Ιδιωτικοποίησε τα δημόσια σχολεία! Χτύπα το Ιράκ! Κόψε την
υγειονομική περίθαλψη! Παρακολούθησε τα τηλέφωνα όλων! Μείωσε τους φόρους των
πλουσίων! Χέσε το habeas corpus, έχε τους πάντες γραμμένους!».

Για τον λόγο αυτό, δεν πιστεύει πως οι διαδηλώσεις των ειρηνιστών μπορεί να
έχουν αποτέλεσμα. Και για έναν λόγο ακόμη: Την εποχή του Βιετνάμ, «όλοι οι
αξιόλογοι καλλιτέχνες σ’ αυτή τη χώρα, όλοι οι σοβαροί συγγραφείς, ζωγράφοι,
ηθοποιοί, μουσικοί, γίναμε σαν μια δέσμη λέιζερ διαμαρτυρίας, όλοι
προσηλωμένοι στην ίδια κατεύθυνση και αποφασισμένοι. Το όπλο αυτό αποδείχθηκε
πως είχε την ισχύ μιας κρέμας διαμέτρου ενός μέτρου που πέφτει από μια σκάλα
από ύψος δύο μέτρων… Το ίδιο συμβαίνει με τις σημερινές αντιπολεμικές
διαμαρτυρίες. Τώρα, όπως και τότε, στην TV δεν αρέσουν οι αντιπολεμικοί
διαδηλωτές, ούτε οποιουδήποτε είδους διαδηλωτές, εκτός αν κάνουν έκτροπα.
Τώρα, όπως και τότε, για την τηλεόραση το δικαίωμα των πολιτών να
συγκεντρώνονται και να ζητούν από την κυβέρνησή τους να ακούσει τα παράπονά
τους δεν αξίζει ούτε δεκάρα».