ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όπως γεννιούνται οι λάμψεις σ’ ένα βλέμμα…

Δεν το πίστευε κανείς. Ποιος να το φανταζόταν πως μια μακρινή, σκοτεινή,
περίπου ανύπαρκτη γωνιά του γαλαξία θα γεννούσε ένα, δύο, πέντε αστέρια,
πολλά, εκτυφλωτικά! Πώς ήταν δυνατόν! Ένα μικρό, απλό, αδιάφορο σύννεφο από
«τίποτα», εγκλωβισμένο μακριά από το φως, να γεννά λάμψεις; Αδύνατον! Αυτά,
ούτε εκεί ψηλά…

Είχαν για χρόνια τα τηλεσκόπιά τους στραμμένα προς το σκοτάδι. Από δεκαετίες
ήταν γνωστά τα νεφελώματα από σκιές. Αλλά και τι μ’ αυτό; Νόμοι των άστρων,
νόμοι της φυσικής, κανόνες επιστημονικοί δεν τους επέτρεπαν να αναγνωρίσουν
παρά μονάχα το «τίποτα» και κάτι τρύπες. Μικρές, κενές, σκοτεινές σχισμάδες
στο ύφασμα του Διαστήματος.

Ένας Ολλανδός από τη Βόρειο Αμερική, ταξιδευτής των άστρων και χτίστης
επιδέξιος (αυτός έστησε τα παράθυρα που ακόμη σήμερα κοιτούν το σύμπαν, στη
Νότιο Αφρική, το Μεξικό, την Αυστραλία) ήταν ο μόνος από τους… Κύκλωπες που
θέλησε να γνωρίσει τον Κανένα. Έσκυψε πάνω από χαρτιά, αριθμούς, εικόνες και
υλικά. Βρήκε μοριακό υδρογόνο, μικρές δόσεις από ήλιον και κάμποση αστερόσκονη
– τόσο πυκνά, τόσο συμπιεσμένα, αδιαπέραστα όλα, ακόμη κι όταν διαβάτες ήταν
ίχνη από φως.

Κάτω από τους κόκκους της σκόνης – εκεί έψαξε ο κύριος Bart Bok. Πίσω από το
προφανές τίποτα, είδε πως τα σκοτεινά νεφελώματα είχαν δύναμη κρυφή κι ένα
μυστήριο από κείνα που δεν διαβάζονται αβίαστα, επιφανειακά, «στα πεταχτά». Οι
στρογγυλές περιοχές στο σύμπαν που ο ίδιος φώτισε με γνώση, κέρδισαν κάμποσες
αράδες σε επιστημονικά λεξικά, περιοδικά, εγχειρίδια. Εξάλλου, τα «σφαιρίδια
Boks» βρίσκονται κοντά, πολύ κοντά. Απέναντί μας σχεδόν. Κι είναι μικρά –
απλώνονται σε απόσταση μόλις μισού έτους φωτός. Τίποτα.

Επιβεβαιωμένα πια, τα νεφελώματα του Boks εγκυμονούν αστέρια λαμπρά. Αστέρια
που γεννιούνται με πόνο και προσπάθεια σκληρή, μέσα από σκιές και σκόνη, σε
χώρους απελπιστικά μικρούς. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, πολύπλοκες αναταράξεις,
φαντασμαγορικές εκρήξεις και τη διαμεσολάβηση πανίσχυρων μαγνητικών πεδίων.
Απλά, ήρεμα. Ναι, σχεδόν μαγικά. Όπως γεννιούνται οι λάμψεις σ’ ένα βλέμμα.
Στο δικό μου τοσοδούλι σύμπαν. Ή στο δικό σου;