ΜΑΤΙΕΣ Παράσημα

Είχα – και έχω – πολλούς φίλους. Ο πιο στενός, ο πιο εγκάρδιος, ο πιο
τρυφερός, ο πιο μαχητικός – κι ας έδειχνε ήρεμο ποταμάκι – ήταν ο Γιώργος
Κουπαρούσος. Φαρμακοποιός, από ξεχωριστή οικογένεια της Κοζάνης – ο πατέρας
του ήταν επί χρόνια βουλευτής – είχε, από νωρίς, ενταχθεί στην Αριστερά και
«έπαιζε ξύλο» για τις ιδέες της. Αυτός είναι που μετέφερε, το ’67,
μεταμφιεσμένο σε παπά, τον Μίκη, στο κρησφύγετό του, για να συλληφθεί αμέσως
μετά και να καταδικασθεί σε βαριά φυλάκιση.

Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, καθημερινή, από τις αρχές της δεκαετίας του ’50. Το
1960, με πάντρεψε. Θαύμαζε και αγαπούσε τον Λεωνίδα Κύρκο. Ήταν, μέχρι τα
μπούνια, με το ΚΚΕ εσωτ. Άνοιξε ένα φαρμακείο στην Αργαλαστή του Πηλίου κι ένα
βράδυ, με φοβερή βροχή, τράκαρε, με το αυτοκίνητό του, έξω από την Αταλάντη,
και σκοτώθηκε. Τον έκλαψαν εκατοντάδες φίλοι και σύντροφοι. Εγώ του έγραψα ένα
τραγούδι, με μουσική του Λοΐζου, που το ερμήνευσε ο Νταλάρας: «Απρίλη, στην
Αργαλαστή/ πιάσαν το Λιόντα το ληστή/ που ‘χε τα χέρια τέσσερα / τα πόδια
δεκατέσσερα/ κι έβλεπε κι απ’ την πλάτη/ μ’ ένα μεγάλο μάτι…».

Τον θυμήθηκα – και πότε τον ξεχνώ; – διαβάζοντας στα «ΝΕΑ» (Τρίτη 28/1) μια
συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στην Ειρήνη Καρανασοπούλου. Στη συνάδελφο, που ο
πατέρας της είχε ισχυρό δεσμό φιλίας με τον Κουπαρούσο. Και, με την ευκαιρία,
έσκυψα στα παλιά κιτάπια μου και βρήκα κείμενα του Γιώργου, που μού
εμπιστεύθηκε η χήρα του, η ηθοποιός Δήμητρα Τσέλιου, μαζί με το στιλό του,
αμέσως μετά τον θάνατό του. Κείμενα γεμάτα πίκρα, οργή, τρυφερότητα, αλλά και
όνειρα για το μέλλον αυτού του τόπου:

«… Το πιο αποφασιστικό χτύπημα που δόθηκε στην τρομοκρατία των τελευταίων 6
ετών, είναι η επίσημη ομολογία της χούντας, ότι στα φοιτητικά γεγονότα
τραυματίσθηκαν και αστυνομικοί. Και το φοιτητικό κίνημα είναι ακόμη στην αρχή
του. Ουδείς μπορεί να το ελέγξει ή να το σταματήσει. Τα παιδιά, όμως, δεν θα
μπορέσουν μόνα τους να ανατρέψουν τη χούντα. Πρέπει να συνεργήσουν όλες οι
αντιστασιακές δυνάμεις. Και ο λαός. Αποδεικνύεται εδώ όλος ο ρεαλισμός και η
σωστή γραμμή του ΚΚΕ εσ. Ανοιχτή πάλη, πολιτική, νόμιμη, με σκοπό την
αποκατάσταση της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού…». «Είμαι Έλληνας.
Γεννήθηκα το 1936. Δηλαδή, γεννήθηκα σε δικτατορία και ο καημός μου είναι να
πεθάνω ελεύθερος. Γιατί και ολόκληρη τη ζωή μου, μέχρι τα 30 μου, την έζησα σε
μια κατάσταση λανθάνουσας δουλείας, όπως κάθε συμπατριώτης μου, της γενιάς
μου. Ξέρω, σε άλλες εποχές, πιο πολλοί υποφέρανε περισσότερο από μένα. Μα, κι
αυτό θέλω να το πω στα γραπτά μου. Μνήμη του λαού. Ας μην ξεχνάμε…».

Ο Κουπαρούσος, η Καρανασοπούλου, η συνέντευξη του Κύρκου, με αφορμή την
παρασημοφόρησή του (Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος) από τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας… Αχ, να ήταν κοντά μας ο Γιώργος, για να ζήσει αυτήν τη σπουδαία
στιγμή! Για να πάρει κι αυτός το μερίδιό του από τη μεγάλη διάκριση, που ο
Λεωνίδας την αφιερώνει – και πολύ σωστά – στον πατέρα του, στη γυναίκα του και
«σε όλους τους αφανείς και απλούς αγωνιστές»…