[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, αυτή η πρωτοβουλία του Κώστα Σημίτη (τι κίνηση
κι αυτή..!) να απαντήσει με το «Πιστεύω» του Παπαδόπουλου (του δικτάτορα, όχι
του Αλέκου) στις κατηγορίες Καραμανλή περί διεφθαρμένου κράτους και
γενικευμένης σήψης, μπορεί να μην ήταν και τόσο… λάθος! Προσέξτε, παρακαλώ,
συλλογισμό: αν ο Κ. Σημίτης δεν έκανε αυτή την καταδικασμένη από το σύνολο
πράξη, τι θα συζητούσαμε ακόμη σήμερα; Τις κατηγορίες Καραμανλή περί διαφθοράς
και διαπλοκής της κυβέρνησης με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Τι
κουβεντιάζουμε σήμερα, ανά τα καφενεία, τις ταβέρνες και τις βεγγέρες; «Πώς το
‘κανε αυτό ο Σημίτης με το μανιφέστο του δικτάτορα». Έλα ντε, πώς το ‘κανε;

Τα έχουμε ξανακούσει

Πάντως συζητήσεις, όπως αυτή για τη διαφθορά, καλύτερα να μη γίνονται στη
Βουλή – όλοι χάνουν. Αφού δεν μπορεί κανείς, όπως αποδεικνύεται, να πει τα
πράγματα με το όνομά τους, τότε γιατί γίνονται; Για να επαναλαμβάνονται λέξεις
του είδους «διαφθορά», «διαπλοκή», «σήψη» και φράσεις «έχετε ευθύνες», «σας
βαρύνουν τεράστια σκάνδαλα», «είσαστε ανίκανοι» και ούτω καθεξής; Τα ξέρουμε,
τα έχουμε ξανακούσει και όποτε έχουν την επιθυμία να μας τα ξαναπούν, ας
βάλουν τη σχετική κασέτα, να τελειώνουμε. Έστω με τη δική του εκδοχή ο
καθένας; Εδώ τα πράγματα είναι απολύτως σαφή: έχεις, κύριε, στοιχεία για τον
τάδε διεφθαρμένο κρατικό αξιωματούχο; Πήγαινε αμέσως στον εισαγγελέα, παράδωσέ
τα και ανέμενε την εξέλιξη. Εδώ που τα λέμε, είναι και πιο εύκολο από το να…
επανιδρύσεις και το κράτος, πρόεδρε…

Τον αποδοκιμάζουν

Αν το κινητό θέλει τον «Γερμανό» του, ο Σημίτης ήθελε τον Πανταγιά του. Ό,τι
ήθελε να βγάλει προς τα έξω, και δεν μπορούσε να το πει ο ίδιος, στον Πανταγιά
το ανέθετε. Κι εκείνος, με την ευσυνειδησία σταχανοβίτη, δούλευε, δούλευε,
ακατάπαυστα, για να υπερασπίσει τον Σημίτη έναντι παντός τρίτου ή να τον
διευκολύνει στις πολιτικές τακτικές του. Ήταν γνωστά αυτά τα πράγματα, όπως
γνωστό ήταν και πόσοι εξ ημών διάβαιναν το κατώφλι του Μαξίμου για να
κατευθυνθούν στο υπόγειο, όπου είχε την έδρα του ο κύριος Πανταγιάς. Το
θλιβερό είναι ότι αυτοί που κατέβαιναν στο Μαξίμου, και μετά διέδιδαν στην
πιάτσα ότι «πήγα Μαξίμου και μίλησα με τον Σημίτη» (ενώ μιλούσαν με τον
Πανταγιά!), τώρα είναι οι πρώτοι που τον αποδοκιμάζουν. Ένας-δύο από αυτούς
έσπρωχναν τους άλλους να αρχίσουν πρώτοι τον δημόσιο λιθοβολισμό του
πρωθυπουργικού συμβούλου, που γνώρισε – κι αυτός – στο πετσί του ότι «στην
πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι»!

Σφύριζε αδιάφορα

Στην πολιτική δεν υπάρχει επίσης… έλεος. Την «έκατσες τη βάρκα»; όχι χέρι
δεν θα σου δώσουν να σε γλιτώσουν, όχι σωσίβιο δεν θα σου πετάξουν, αλλά στο
μέσον της θα σου βάλουν μισό τόνο πέτρες να σε στείλουν στ’ άπατα. Κανόνας
είναι αυτός και προφανώς απαντάει σε ερωτήματα του είδους: γιατί δεν βρέθηκε
ούτε ένας να στηρίξει τον Πανταγιά. Μα πώς να τον στηρίξει; Αφού αποφάσισε ο
Σημίτης το τέλος του Πανταγιά, θα βρεθεί κανείς να του πει όχι, έκανες λάθος,
πρόεδρε; Εδώ, επί δύο χρόνια πήγαιναν κι έρχονταν οι επιστολές, κατά Πανταγιά,
στο Μαξίμου, κι ο Σημίτης έκλεινε τ’ αυτιά. Οι εφημερίδες έγραφαν και
ξανάγραφαν για τις διαμαρτυρίες στελεχών κατά Πανταγιά και ο Σημίτης σφύριζε
αδιάφορα. Τώρα, μετά διετία, τον έδιωξε. Και πότε; Λίγες ημέρες αφ’ ότου τον
είχαν καταγγείλει ο Καραμανλής και ο Κωνσταντόπουλος. Εύγε, πρόεδρε, για το
τάιμινγκ – κανονικά στον λάκκο των λεόντων τον έριξες τον άνθρωπο…

«Μέσα από την Ελλάδα»

Η αποτρόπαια όψη της πολιτικής, και η άλλη. Η δημιουργική. Η παραγωγική. Η
συναισθηματική. Η τρυφερή. Αυτή που κάνει πιο ανθρώπινη την πολιτική και πιο
γήινους τους ανθρώπους που τη διακονούν. Ο Κώστας Σκανδαλίδης, ανάμεσα σε
νόμους και διατάξεις, ένιωσε την ανάγκη να γράψει και να εκφραστεί «μέσα από
την Ελλάδα», για την Ελλάδα και τη ζωή του. Τα κείμενα, μικρά διαμαντάκια,
βγαλμένα από τα τρίσβαθα της ψυχής του, ταιριάζουν τέλεια με τους πίνακες οκτώ
από τους πιο μεγάλους Έλληνες ζωγράφους. Κείμενα πλημμυρισμένα χρώματα και
συναισθήματα, κείμενα για τη ζωή, τον άνθρωπο, την πατρίδα. Κείμενα που μας
άρεσαν και μας έκαναν να αγαπήσουμε και πάλι τους πολιτικούς (εντάξει, όχι
όλους, κάποιους εξ αυτών…).

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Το «τεράστιο σκάνδαλο» τους έδωσε δάνειο 8 δισ.

Κοιτάχτηκαν με νόημα παράγοντες και βουλευτές το βράδυ της Τρίτης, όταν
άκουσαν τον Κώστα Καραμανλή να επιτίθεται λάβρος κατά της ηγεσίας της
Αγροτικής Τράπεζας, επειδή η Τράπεζα αποτελεί ολόκληρη «ένα τεράστιο
σκάνδαλο». Κοιτάχτηκαν, διότι δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους. Αφού αυτή η τράπεζα
είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο, γιατί άραγε το κόμμα (η Νέα Δημοκρατία δηλαδή)
δεν πήγε σε μια άλλη τράπεζα, πιο «καθαρή», να ζητήσει δάνειο; Απάντηση: διότι
8 δισ. δραχμές που ζήτησε και έλαβε δάνειο προ διετίας το κόμμα της χαράς,
καμιά άλλη τράπεζα δεν έδινε (τη θεωρούσαν αφερέγγυα)!! Και πολύ περισσότερο
καμιά άλλη τράπεζα δεν θα χάριζε στη Ρηγίλλης και περί τα 300 εκατομμύρια
δραχμές (ή μήπως 500;) από παλαιότερο δάνειο. Να ‘χε αυτά άραγε υπόψη του ο
αρχηγός Κώστας όταν ομιλούσε περί σκανδάλου στην Αγροτική ή αποδείκνυε το
γνωστό «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος»…