Επιχείρηση «σύμπραξης» των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε.

Την ενεργό συμπαράσταση και παρέμβαση του Λιβανέζου Προέδρου στρατηγού
Εμίλ Λαχούντ, ζήτησε χθες ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου,
ώστε να μην ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο πολέμου στη Μέση Ανατολή κατά την
επικείμενη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράκ.

Την ίδια ώρα επιχειρεί να πετύχει τη «σύμπραξη» των υπουργών Εξωτερικών της
Ε.Ε. και συναδέλφων τους από τις αραβικές χώρες σε μία αποστολή στη Βαγδάτη,
έστω στο «και πέντε» ενός προαναγγελθέντος πολέμου.

Ο κ. Παπανδρέου, λόγω και της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε. και θέλοντας να
αποφύγει, σε περίπτωση πολέμου στο Ιράκ, και άλλες επιδράσεις που μπορεί να
πάρουν τη μορφή ντόμινο στη Μέση Ανατολή, τόνισε στον Λιβανέζο Πρόεδρο: «Έχει
φθάσει η ώρα να υπάρξει ένας ουσιαστικός διάλογος Ευρώπης και Αράβων. Και
πρέπει οι Άραβες να λάβουν τη θέση που τους αξίζει στο διεθνές στερέωμα. Όμως
δεν μπορεί να συνεχισθεί η δράση τρομοκρατών και καμικάζι στη Μέση Ανατολή,
γιατί τότε οδηγείται σε αδιέξοδο η κατάσταση με την επίρριψη ευθυνών από τον
έναν στον άλλον».

«Άξονας τρομοκρατών και καμικάζι»

Μάλιστα, ο Έλληνας υπουργός αργότερα – ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους λίγο
πριν φύγει για το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη – αναφέρθηκε σε αυτόν τον «άξονα
τρομοκρατών και καμικάζι», επισημαίνοντας πως ο αραβικός κόσμος πρέπει να
ζήσει χωρίς αυτόν.

Στη Μέση Ανατολή, πάντως, και ενώ αυτές τις ημέρες κινούνται παράλληλα οι κ.κ.
Σολάνα και Πάτεν, ο κ. Παπανδρέου φαίνεται να πέτυχε ήδη έναν στόχο του: να
«σπρώξει» Άραβες ηγέτες σε μία θέση πιο «πιεστική» απέναντι στον Σαντάμ
Χουσεΐν μήπως και επιτευχθεί με διπλωματικό τρόπο, αυτό που επίκειται να
συμβεί με τη δύναμη των όπλων τις επόμενες ημέρες. Ήδη, οι περισσότεροι
υπουργοί Εξωτερικών των αραβικών χωρών οδηγούνται σε μία διάσκεψη στις 15
Φεβρουαρίου, οπότε και αναμένεται να υπάρξει ομοιογένεια στις θέσεις ορισμένων
εξ αυτών.

Οι ημερομηνίες όμως «τρέχουν», κάτι που γνωρίζει καλά ο κ. Παπανδρέου. Τα
περιθώρια για τον Σαντάμ Χουσεΐν στενεύουν. Και το σοβαρότερο, πλησιάζει η
ημέρα «στοχοποίησης» του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, σε μία συνολικότερη
επιχείρηση ελέγχου από τις ΗΠΑ, εις βάρος της Ευρώπης, των πετρελαιοφόρων
κοιτασμάτων της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής.