Ποια είναι τα ανησυχητικά σημάδια νευρικής ανορεξίας

Το 6% των περιπτώσεων ψυχογενούς ανορεξίας καταλήγουν στον θάνατο!
Σύμφωνα μάλιστα με διεθνείς μελέτες, ο θάνατος επέρχεται κατά μέσον όρο επτά
χρόνια ύστερα από τη διάγνωση της διαταραχής (ως συνέπεια της ανύπαρκτης ή
ατελούς θεραπείας). Όπως αναφέρει η κ. Νίκη Κανάρη, παιδοψυχίατρος στην
Πανεπιστημιακή Παιδοψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία»: «Ο
θάνατος προκαλείται είτε από ασιτία είτε από αυτοκτονία, καθώς σε πολλές
περιπτώσεις η ψυχογενής ανορεξία συνυπάρχει με την κατάθλιψη».

Τα βαριά περιστατικά

Περίπου τα τελευταία 15 χρόνια, έχει καταγραφεί ότι από το σύνολο των παιδιών
που έχουν νοσηλευθεί στην παραπάνω κλινική, το 13% είχαν εμφανίσει ψυχογενή
ανορεξία (anorexia nervosa). «Αυτές ήταν βαριές περιπτώσεις που απαιτούσαν
νοσηλεία. Στο σύνολό τους, τα περιστατικά ψυχογενούς ανορεξίας που φθάνουν στο
νοσοκομείο είναι περισσότερα, καθώς για πολλά παιδιά υπάρχει δυνατότητα για
εξωνοσοκομειακή αντιμετώπιση της διαταραχής, ενώ κάποια από αυτά νοσηλεύονται
στο παιδιατρικό τμήμα», εξηγεί η κ. Κανάρη.

Τα ποσοστά ανορεξίας

Μελέτες στην Αγγλία δείχνουν πως στα κορίτσια της εφηβικής ηλικίας η ψυχογενής
ανορεξία φθάνει και το 1%, ενώ στις κοπέλες που ασχολούνται με τον χώρο της
μόδας, τον χορό ή τη γυμναστική τα ποσοστά είναι υψηλότερα. Η αναλογία αγοριών
και κοριτσιών στα περιστατικά ψυχογενούς ανορεξίας είναι 1 προς 10, στις
ηλικίες 13 έως 20 χρόνων. «Στην πλειονότητά τους, οι κοπέλες έχουν καλές
επιδόσεις στο σχολείο και επιζητούν να είναι τέλειες σε όλους τους τομείς».

Σύμφωνα με την κ. Κανάρη: «Αυτό που θα πρέπει να ανησυχήσει τους γονείς είναι
η εμμονή του κοριτσιού σε δίαιτες αδυνατίσματος, οι οποίες εκτρέπονται από τον
αρχικό στόχο για απώλεια κάποιων κιλών και οδηγούν σε απίσχνανση. Οι γονείς
παρατηρούν ότι ενώ η κοπέλα έχει χάσει κιλά και είναι αδύνατη συνεχίζει τη
δίαιτα και ταυτόχρονα υποβάλλεται σε υπερβολική σωματική άσκηση».

Η χρήση φαρμάκων

Ανησυχητικό «σημάδι» μπορεί να αποτελεί και η χρήση φαρμάκων κατασταλτικών τής
όρεξης ή καθαρτικών. «Επιπλέον, όταν η έφηβη καταναλώσει φαγητό, προκαλεί μόνη
της έμετο. Την ίδια στιγμή, ενώ η ίδια δεν τρώει, συχνά ετοιμάζει φαγητό για
τους άλλους».

Ο παιδίατρος ή ο παθολόγος είναι ο πρώτος γιατρός στον οποίο θα πρέπει να
απευθυνθούν οι γονείς. «Αυτός θα αποκλείσει την πιθανότητα η απίσχνανση να
οφείλεται σε παθολογικά αίτια, όπως έναν όγκο στον εγκέφαλο κ.ά.». Στη
συνέχεια, η ψυχιατρική βοήθεια θα πρέπει να μην εστιάζεται μόνο στο ανορεξικό
άτομο, αλλά να περιλαμβάνει και συστηματική δουλειά με την οικογένειά του.

Οι ειδικοί επισημαίνουν πως όσο πιο έγκαιρη είναι η αντιμετώπιση της
διαταραχής τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι και η θεραπεία.