«Πέταγε το φαγητό στα σκουπίδια»

Ένας εφιάλτης που κράτησε επτά χρόνια μέχρι την τραγική του κατάληξη, ήταν
η μάχη της 20χρονης κοπέλας από τη Νίκαια Λάρισας με τη νευρική ανορεξία.

ΛΑΡΙΣΑ

Η άτυχη Φωτεινή, όταν ακόμη ήταν στο Δημοτικό και χαμογελούσε…

Στα πρώτα χρόνια της εφηβείας της, η αγωνία της να μην παίρνει βάρος είχε
αποδοθεί στην ενασχόλησή της με τη ρυθμική γυμναστική. Όταν, όμως, το κορίτσι
άρχισε να αρνείται συστηματικά την τροφή, οι γονείς της συνειδητοποίησαν ότι
το πρόβλημα του παιδιού τους ήταν πολύ σοβαρότερο. Δεν μπορούσαν, όμως, να
φανταστούν ότι θα έφτανε στον θάνατο, ούτε όταν πέρασε δύο μήνες στην εντατική
μονάδα του νοσοκομείου της Λάρισας, αμέσως μετά την πρώτη της προσπάθεια στις
Πανελλήνιες Εξετάσεις.

«Της βάζαμε μπροστά της το φαγητό. Με το που γύριζε το μάτι της μάνας της ή το
δικό μου το φαγητό είχε εξαφανιστεί: στα σκουπίδια, μέσα σε ντουλάπες…»
έλεγε χθες ο πατέρας της. Οι γονείς έβλεπαν το παιδί τους να αδυνατίζει. Στην
αρχή θεώρησαν ότι ήταν ένα κοριτσίστικο καπρίτσιο: μια δίαιτα για να χάσει τα
κιλά που θεωρούσε περιττά, καθώς έμπαινε στην εφηβεία. Η πρώτη φορά που
ανησύχησαν ήταν όταν η κόρη τους βρισκόταν στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.
Τότε, όπως είπε στα «ΝΕΑ» συγγενικό πρόσωπο, απευθύνθηκαν πρώτη φορά σε
γιατρό. Όμως, εκείνος δεν κατάφερε να διαγνώσει τη σοβαρή διαταραχή στο νεαρό
κορίτσι. Συνέστησε στους γονείς να την πιέζουν λίγο περισσότερο ώστε να τρώει.

Στις ντουλάπες τα γλυκά

Στο σπίτι άρχισαν ατέλειωτες μάχες ανάμεσα κυρίως στη μάνα και στην κόρη. Η
μία γέμιζε με γλυκά και σοκολάτες το παιδί και εκείνο προσπαθούσε να την
παραπλανά: άλλοτε τα έκρυβε, άλλοτε τα πετούσε και άλλοτε άφηνε τα
περιτυλίγματα για να νομίζουν οι γονείς της ότι τα είχε καταναλώσει. Τις
περισσότερες φορές η μητέρα έβρισκε κρυμμένα τα γλυκά στις ντουλάπες και στα
συρτάρια της.

Το κορίτσι συνέχιζε να χάνει βάρος και είχε γίνει φάντασμα του παλιού του
εαυτού. Τότε οι γονείς αποφάσισαν να ζητήσουν τη βοήθεια των ειδικών. Πήγαν το
παιδί τους σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Το πρόβλημα διαγνώστηκε και πλέον η
οικογένεια ήξερε ότι είχε να παλέψει με τη νευρική ανορεξία. Η νεαρή μαθήτρια
αντέδρασε καλά στην ψυχολογική υποστήριξη που της δόθηκε τότε. Αναθαρρημένη η
οικογένεια, που έχει ακόμη ένα, μικρότερο, κορίτσι, επέστρεψε στη Νίκαια
Λάρισας. «Θα τρώω…» τους υποσχέθηκε.

Η πίεση των εξετάσεων

Με περισσότερες ελπίδες η κοπέλα έφτασε στο Λύκειο. Η ενόργανη ήταν πλέον
παρελθόν, αφού ο στόχος που είχε μπει μπροστά της ήταν να μπει στην Ιατρική. Η
πίεση των εξετάσεων αποδείχθηκε αβάσταχτη. «Σιγά σιγά άρχισε να κλείνεται στον
εαυτό της. Σταμάτησε σχεδόν να κάνει παρέα με οποιονδήποτε. Το μόνο που την
ένοιαζε ήταν να περάσει στο Πανεπιστήμιο», λέει παιδική της φίλη. Το πρόβλημα
δεν πέρασε απαρατήρητο από τους καθηγητές της. «Προσπαθήσαμε να τη βοηθήσουμε,
να μιλήσουμε με τους γονείς, έλεγαν ότι δεν ήταν σοβαρό το πρόβλημα, αν και
παραδέχονταν ότι υπήρχε», είπε ο καθηγητής της άτυχης κοπέλας Γιάννης Τσιάνος.

Το τέλος της εξεταστικής περιόδου βρήκε την κοπέλα εξαντλημένη. Ο οργανισμός
της ήταν εξασθενημένος σε τέτοιο βαθμό που χρειάστηκε να μείνει δύο μήνες στην
εντατική μονάδα του νοσοκομείου της Λάρισας για να κρατηθεί στη ζωή. Όταν
συνήλθε, έδειξε ότι ήταν έτοιμη για μια νέα αρχή. Ο στόχος της παρέμεινε ο
ίδιος, να μπει στην Ιατρική. Τα κατάφερε το περασμένο καλοκαίρι και τον
Οκτώβριο εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα. Το περασμένο Σάββατο, η μητέρα της, που
είχε περάσει μαζί της την εξεταστική περίοδο, την έπεισε να πάνε στη Λάρισα.
Το βάρος της ήταν μόλις 25 κιλά. Ξεψύχησε στα χέρια της μητέρας της
ψιθυρίζοντας «μανούλα…».