Ο δύσκολος φάκελος «Φαν Γκάαλ»

Στο Διεθνές Δικαστήριο Φιλάθλων η νεοεισαχθείσα υπόθεση έχει ανάψει για τα
καλά τα πνεύματα και το ενδιαφέρον.

Πρόεδρος: Γραμματεύ, τα στοιχεία.

Γραμματεύς: Υπόθεση Ισπανών φιλάθλων εναντίον Φαν Γκάαλ Λουίς, Ολλανδού
προπονητή, γνωστού ως ο «κύριος με το μπλοκάκι».

Φωνή από το ακροατήριο: Το αγγούρι με το μπλοκάκι.

Πρόεδρος: Ησυχία Καταλάνε, θα σε στείλω να παρακολουθήσεις τα σεμινάρια
της Ρεάλ. Συνεχίστε, γραμματεύ.

Γραμματεύς: Ο κατηγορούμενος, πρώην δάσκαλος, με επιτυχή θητεία στην
πατρίδα του, «αλλά όχι στην Εθνική της – πρωταθλητής Ευρώπης».

Άλλη φωνή από το ακροατήριο: Με τον Φαν Μπάστεν κι εγώ ήξερα.

Πρόεδρος: Όχι μόνο φωνασκείτε, αλλά είστε και αστοιχείωτοι. Στην
επόμενη διακοπή εκκενώνω την αίθουσα.

Γραμματεύς (εκνευρισμένος): Λοιπόν: ξαναγύρισε στην Μπαρτσελόνα, με την
οποία είχε κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα Ισπανίας, και απολύθηκε για δεύτερη
φορά, με την ομάδα του τρεις βαθμούς από τη ζώνη του υποβιβασμού, αλλά με δέκα
στα δέκα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οι φίλαθλοι τον κατηγορούν για πλήρη ανικανότητα
προσαρμογής στο (διαβάζει από το δικόγραφο) «ύφος και ήθος του καμαριού ενός
ολόκληρου λαού», ενώ εκείνος κατηγορεί τους φιλάθλους (με γκριμάτσα, αλλά
χωρίς καταφυγή σε έγγραφα) για «συνειδητά κακοήθη παραμονή στον ποδοσφαιρικό
Μεσαίωνα».

Δικηγόρος υπεράσπισης: Ένστασις, κύριε Πρόεδρε. Το ύφος του Γραμματέως
προδίδει προκατάληψιν. Εξάλλου, ο πελάτης μου ουδέποτε μίλησε για «συνειδητή»
παραμονή, οι άνθρωποι είναι, ήταν και θα είναι στον κόσμο τους.

Αντίδικος: Διαμαρτύρομαι, κύριε Πρόεδρε. Τοιαύται εκφράσεις προσδίδουν
απαξίωσιν του ενδόξου καταλανικού λαού, διά τον οποίον τα χρώματα μπλάου και
γκράνα, δηλονότι.

Πρόεδρος: Καλά, καλά, τα βασικά τα ξέρουμε όλοι. (Με αυστηρότερο ύφος):
Υπενθυμίζω στους κυρίους συνηγόρους ότι εδώ μέσα δεν είναι πολιτικό, αλλά
ποδοσφαιρικό δικαστήριο. Και, στο ακροατήριο, ότι δεν δικάζουμε προθέσεις,
αλλά πράξεις και συμπεριφορές. (Ευχαριστημένος με τον εαυτό του): Τον λόγο
έχει η υπεράσπισις, χωρίς περισπασμούς.

Δικηγόρος: Ο πελάτης μου, πρώτον, δεν απελύθη, συνήνεσε να αποχωρήσει
διά το καλόν της αγαπημένης του ομάδος.

(Από την αίθουσα, μια σιγανή φωνή: Και με αποζημίωση μονάχα έξι
εκατομμύρια ευρώ.)

Δεύτερον, την ομάδα άφησε μέσα στους στόχους της: φόβητρον όλων στην κορυφαία
διασυλλογική διοργάνωση, διεκδικητής διακρίσεων στο κύριον εσωτερικόν
τουρνουά, που και χρόνον εξελίξεως έχει μπροστά του και την αίγλην του έχει
τελευταίως απολέσει.

Γενικός χαλασμός στην ομήγυρη. Ο Πρόεδρος αδιαφορεί. Ο κατηγορούμενος δύσκολα
συγκρατεί την ευθυμία του.

Πρόεδρος: Ο λόγος στην κατηγορούσα αρχή. Με λίγα λόγια και καλά,
παρακαλώ.

Δεύτερος δικηγόρος: Κυρίες και κύριοι, η τω όντι παραδειγματική παρούσα
υπόθεσις μάς δείχνει σε τι βαθμολογικάς και ψυχολογικάς αβύσσους μπορεί να
οδηγήσει η εκ μέρους επαγγελματιών προπονητών άρνησις να αντιληφθούν τι
αναμένουν από αυτούς όχι μόνο οι εργοδότες τους, αλλά ο λαός ιστορικών
σωματείων.

Πρόεδρος (μέσα στα δόντια του): Ο προπονητής οφείλει να κάνει αυτό που
νομίζει σωστό και κρίνεται από τα αποτελέσματα, όχι από τις πλατείες.

Δικηγόρος: Διαμαρτύρομαι, κύριε Πρόεδρε. Χωρίς τις «πλατείες», το
ποδόσφαιρο θα έμενε χωρίς ψυχή.

Χειροκροτήματα από το ακροατήριο. Ο κατηγορούμενος ξανά παγωμένος. Ο Ριβάλντο
πελιδνός: δεν αναφέρθηκαν καν στο όνομά του. Τον παρηγορεί ο Τζοβάνι: το δικό
του έχει ξεχαστεί. Ο πρόεδρος Γκασπάρτ δεν ξέρει αν η δίκη πηγαίνει καλά. Ένα
χέρι σηκώνεται.

Με όλο τον σεβασμό, κύριε Πρόεδρε. Είμαι ο Άντιτς. Η παλιά μου ομάδα χθες
έριξε τρία στην Μπαρτσελόνα μόλις έφυγε ο κατηγορούμενος και πριν καν την
αναλάβω εγώ. Μια που εδώ τα λύνουμε όλα, μου λέτε τι θέλω και μπλέκω;