ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήρθα στο σπίτι

Είμαι εξαρτημένη από ένα τόσο δα ραδιοφωνάκι. Το φορτώνω στο δίσκο με τον καφέ
μου και πηγαίνει όπου πάω. Ακόμη και στο ντους, που λέει ο λόγος, χρειάζομαι
απολύτως τη μουρμούρα του. Οι οικείοι μου έχουν κάθε δίκιο να ενοχλούνται και
να το ανταγωνίζονται. Στην αρχή διακριτικά και στη συνέχεια αγανακτισμένα μού
εκθέτουν τις βλαβερές συνέπειες της ακατάσχετης ενημέρωσης. Πού να τους
εξηγώ… Ακόμη κι εγώ η ίδια δεν καταλαβαίνω από πού την ψώνισα αυτή τη μανία
να ακούω δελτία ειδήσεων που στην ουσία πιο πολύ με ψυχαγωγούν παρά με
ενημερώνουν.

Η φετινή χρονιά δεν είναι καλή για τους ενημερωτικούς σταθμούς. Το εξασκημένο
αυτάκι μου έπιασε ίχνη κοπώσεως, για να μην πω σημάδια γενικού ξεχαρβαλώματος
στις δημοσιογραφικές εκπομπές και τα μαγκαζίνο. Για να μην αποσταθεροποιηθώ
εντελώς, γύρισα το κουμπί σε άλλες, μουσικές, αυτή τη φορά, συχνότητες. Πήρα
αμπάριζα από το Δεύτερο Πρόγραμμα και σιγά σιγά ξεχύθηκα και σ’ άλλους
παρόμοιους σταθμούς. Ακούω πρώιμο Στέλιο Καζαντζίδη και ύστερο Λάκη
Παπαδόπουλο. Στα γκόσπελ του Άκη Πάνου και στα ιδιόμελα του Μάνου Χατζιδάκι
μου ‘ρχεται να σταθώ «προσοχή». Στην «Τετραλογία» του Δήμου Μούτση δίνω τα
ρέστα μου και με το «Μέσα στα μαύρα σου κυρά μου τα μαλλιά» του Θεοδωράκη
κυριολεκτικά ξελαρυγγιάζομαι. Θυμάμαι κάτι φίλους από την εφηβεία που τώρα
μούστωσαν, τότε όμως ήταν περιωπής τραγουδισταράδες. Τους καλώ σε φανταστικές
τετραφωνίες και τέρτσα αυτοσχέδια. Κι όπως έχω ξεμάθει να αναπνέω σωστά, μού
πέφτει η πίεση και ζαλίζομαι, αλλά τι πειράζει; Επιτέλους γύρισα σπίτι…