Τρεις διάλογοι για τον… μεγάλο

Μιλάνε δύο φουσκωτοί.

– Ρε συ μεγάλε, τι διαφήμιση για το επάγγελμα κι αυτή η ιστορία!

– Και να φανταστείς μεγάλε πως μέχρι προχθές μερικοί αμφισβητούσαν την
κοινωνική χρησιμότητά μας. Τους έβαλε όλους ο μεγάλος στη θέση τους. Κι ας
προσπαθεί τώρα, γιατί έτσι τού ‘πε ο δικηγόρος του, να πείσει πως πήγε μόνος
του. Πάει ρε πουθενά ο άρχοντας μόνος του;

– Ευτυχώς που υπάρχουν και οι συνήθειες, γιατί χωρίς εμάς θα μπορούσανε να
πούνε πως πρόκειται για κοινωνική επίσκεψη και δεν θα γινόταν τζέρτζελο.
Πρόεδρος είναι ο μεγάλος, κάτι σαν μόνιμα καλεσμένος στα σπίτια των παικτών
του, πού ήθελες να πάει τόσο νωρίς, στα μαγαζιά του;

– Και τι παικτών, ε; Με τις βιλάρες τους και τις πισινάρες τους, που συντηρεί
ο πρόεδρος κι αυτοί που τον βάλανε κι εκείνοι που πάνε στα γήπεδα.

– Ποια γήπεδα ρε μεγάλε; Είδες εσύ κανέναν στα γήπεδα τώρα τελευταία;

– Καλά τώρα, για μπάλα θα μιλήσουμε; Αφού και στο γήπεδο όταν πάμε εμείς,
γυρνάμε την πλάτη στον αγώνα.

– Έχεις δίκιο. Νά ‘ναι καλά ο μεγάλος. Αφού προσλαμβάνει τώρα κι ο Ντεμίνιο,
πάει, άνοιξαν για τα καλά οι αγορές.

– Και τι αγορές μεγάλε. Έτσι που πάνε τα πράματα, ο μισός πληθυσμός της
Ελλάδας θα έχει έναν σαν κι εμάς και ο υπόλοιπος μισός θα είναι ένας σαν κι
εμάς.

Μιλάνε δύο ορίτζιναλς.

– Ρε τρελαμένε, τι ζημιά κι αυτή που πάμε να πάθουμε.

– Σωστός ο σύντρελος. Εκεί που πήγαινε να ρολάρει λιγάκι η ομάδα…

– Τι να ρολάρει ρε τρελαμένε; Φαντάσου να φύγει ο μεγάλος και να μείνει ο
προδότης. Ακόμα και πρωτάθλημα μας βλέπω να παίρνουμε κι άντε μετά να τον
ξεκουνήσεις τον προδότη.

– Ναι, αλλά άμα δεν παίζει ο Ντέμης, πώς θα πάρουμε πρωτάθλημα; Και ποιος θα
μας βγάζει τις φανέλες του σε πλειστηριασμό; Και σε ποια κάγκελα θ’αφήνουμε
πια εμείς τα μυαλά μας;

– Πού να πάει ρε ο Ντέμης; Δέκα μερούλες θα ξεκουραστεί, μέχρι να διώξουνε οι
γίγαντες τον μεγάλο – να νομίσουνε δηλαδή πως τον διώξανε – κι ύστερα πάλι
πίσω, και ήρωας κι από πάνω. Ακόμα και κάνα γκολ μπορεί να βάλει στον δεύτερο
γύρο.

– Κι εμείς ρε σύντρελε, τι κάνουμε μέσα σ’ όλα αυτά; Το καλό της ομάδας
θέλουμε, αλλά ποιο είναι το καλό της ομάδας;

– Το καλό της ομάδας ήταν, είναι και θα είναι ένα: να φύγει ο προδότης. Όλα
τ’άλλα, μπάλα, Ντέμηδες, πρωταθλήματα, μαγκιές είναι για όσους δεν πονάνε την
ομάδα.

Μιλάνε δύο κυβερνητικοί παράγοντες.

– Τι έκπληξη κι αυτή ρε σύντροφε! Ποιος να το περίμενε ότι θα φερόταν έτσι ο
μεγάλος;

– Δηλαδή τι άλλο ήθελε; Και την ομάδα είχε κι απ’ τον δικό μας γλίτωσε και οι
δικαστές σωστοί και η υγεία του, όπως φαίνεται, βελτιώθηκε και στα πόδια του
δεν μπερδευόμαστε. Ήταν ανάγκη να τα βάλει με τη Δέσποινα;

– Ποια Δέσποινα σύντροφε;

– Καλά, ντιπ απληροφόρητο σ’ αφήσανε; Νόμιζες ότι ενδιαφερόταν για τον Ντέμη ο
μεγάλος; Όλη η ιστορία έγινε για να σπάσουν τα νεύρα της Δέσποινας, να την
ξεπεράσει η Καίτη, να μπερδευτούν οι δημοσκοπήσεις και ν’ ανέβουν επιτέλους τα
ποσοστά μας. Εδώ πρόεδροι όλης της Ευρώπης είμαστε, αυτό δεν θα καταφέρναμε;

– Μέγας ρε σύντροφε. Κι εγώ ο χαζός που νόμιζα πως όλα γίνανε για το καλό του
ποδοσφαίρου μας. Και τώρα με τι μούτρα θα στηρίξουμε την εξυγίανση;

– Με τα μούτρα τα δικά μας. Μικρό πράμα νομίζεις πως είναι αυτό που
διακυβεύεται; Το καλό του τόπου, σύντροφε. Όλα γι’ αυτό γίνονται.