Ο Ράιαν δεν είναι ο μόνος που έχει αλλάξει γνώμη

Λένε πως αυτοί που έχουν δει τον θάνατο από κοντά βλέπουν τη ζωή με
άλλο μάτι. Το ίδιο ισχύει, προφανώς, για αυτούς που βλέπουν από κοντά τον
θάνατο να επιβάλλεται ως τιμωρία: όσο περισσότερο βλέπουν πώς εφαρμόζεται η
ποινή του θανάτου, τόσο λιγότερο την υποστηρίζουν. Σε αυτήν την κατηγορία
ανθρώπων ανήκει ο Τζορτζ Ράιαν, ο κυβερνήτης του Ιλινόι. Και δεν είναι ο μόνος
που έχει αλλάξει γνώμη όσον αφορά τη θανατική ποινή: για πρώτη φορά μετά το
1973, ο αριθμός των ανθρώπων που καταδικάστηκαν σε θάνατο στις ΗΠΑ μειώθηκε το
2001.

Το κίνημα υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής ακολουθεί στην άλλη πλευρά
του Ατλαντικού διαφορετική πορεία από αυτή που γνώρισε η Ευρώπη. Τα δικαιώματα
των θυμάτων προστατεύονται στην Αμερική πιο δυναμικά, η έννοια της ηθικής
τάξης – η υπέρτατη τιμωρία για το υπέρτατο κακό – είναι πιο ισχυρή, η
κληρονομιά της βίας πιο βαριά. Η διαδικασία είναι, λοιπόν, πιο περίπλοκη.
Πολλοί φοβούνταν ότι η ανασφάλεια που δημιούργησαν οι επιθέσεις της 11ης
Σεπτεμβρίου του 2001, σε συνδυασμό με έναν πολύ συντηρητικό υπουργό
Δικαιοσύνης, του Τζον Άσκροφτ, θα επέφεραν την αναστολή της δημόσιας συζήτησης
σχετικά με τη θανατική ποινή. Φαίνεται, όμως, πως αυτό δεν συνέβη.

Πρέπει, λοιπόν, να χαιρετίσουμε όλους αυτούς, δικηγόρους, δικαστές, ερευνητές,
κοινωνικούς λειτουργούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και φοιτητές, οι
οποίοι έδωσαν ώθηση στη συζήτηση, εκθέτοντας τα δικαστικά σφάλματα. Και να
τους ακούμε, όταν μας καλούν να εξετάσουμε, και εμείς, από κοντά, στην Ευρώπη,
τα δικαστικά μας συστήματα και τις φυλακές μας.