ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΨΑΡΑΔΕΛΛΗΣ Τι έκανα τη νύχτα του φόνου του Πέτρου και του Σταμούλη

Ο Θεολόγος Ψαραδέλλης, σε επιστολή του προς «ΤΑ ΝΕΑ» από τις φυλακές
Κορυδαλλού όπου κρατείται κατηγορούμενος για συμμετοχή στη 17Ν και για τον
φόνο των Πέτρου και Σταμούλη, περιγράφει τι έκανε τη νύχτα της 16ης Ιανουαρίου
1980 – νύχτα που έγινε ο φόνος ­ και δηλώνει ότι δεν έβαψε τα χέρια του με
αίμα. Το πλήρες κείμενο της επιστολής του έχει ως εξής:

Ενάντια στην Ατομική Τρομοκρατία

Το ιδεολογικό ρεύμα που είμαι στρατευμένος, η 4η Διεθνής (Τροτσκιστές) ήταν
αντίθετο σε αυτές τις μεθόδους και πρακτικές. Το ιδεολογικό μου πιστεύω ήταν
και είναι εναντίον στην ιδεολογία της ατομικής τρομοκρατίας. Οι πρακτικές
αυτές δεν οδήγησαν το κίνημα στην πάλη για την ανατροπή της κυριαρχίας της
αστικής τάξης, κάτω απο οποιδήποτε καμουφλάζ κι αν κρύβεται, είτε αστική
δημοκρατία είτε ανοικτή δικτατορία για την σωτηρία του καπιταλισμού. Γ’αυτό ο
αγώνας μας ήτανε πάντα μέσα στο εργατικό κίνημα με τις πολιτικές και
κοσμοθεωριτικές μας απόψεις που έκφρασή τους βρίσκεται στην Μαρξιστική μας
ιδεολογία. Η πρακτική και η θεωριτική έκφραση του Μαρξισμού ήταν και είναι η
καθημερινή σύγκρουση του εργατικού κινήματος με την αστική τάξη. Ακόμα η
διάδωση των πολιτικών απόψεων δεν σταματάει στην κριτική ενάντια στην
καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Σε όλες τις περιόδους παλέψαμε για ένα σοσιαλισμό ανθρώπινο που εκφράζεται από
τα εργατικά συμβούλια και όχι τα Σταλινικά μοντέλα που με την πολιτική τους
φέρανε την εργατική τάξη στην ίδια μοίρα του προηγούμενου αιώνα. Ο σοσιαλισμός
που εμείς ονειρευόμαστε δεν έχει καμμία σχέση με τον σοσιαλισμό που προσπαθούν
να επιβάλλουν στρατιωτικά και αστυνομικά οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις που
αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές. Για μάς τους Τροτσκιστές αυτές οι πολιτικές δεν
έχουν καμμία σχέση με αυτά που εκφράσανε κατά περιόδους διάφοροι σωτήρες της
εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Για μία ακόμη φορά το τροτσκιστικό
κίνημα μέσα απο τους μαζικούς συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες, παρ’
όλες τις διώξεις που υφίσταται απο τα Σταλινικά και αστικά κόμματα μπόρεσε να
επιβιώσει. Να διαδώσει πλατιά τις ιδέες του μέσα στην ιδεολογική πάλη ενάντια
στην αστική τρομοκρατία, στην σταλινική τρομοκρατία και στην ατομική
τρομοκρατία που γεννήθηκε κάτω απο τις πολιτικές τους. Σήμερα όλο πιο ξεκάθαρα
οι ιδέες του Μαρξισμού ξαναβρίσκουν τις θέσεις τους στους μαζικούς αγώνες
βάζοντας στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας τα ιδεολογήματα των αστών και
σταλινικών. Η συγκρότηση των εργαζομένων σε εννιαίο μέτωπο έδωσε το πρώτο
χτύπημα στην Γαλλία κατακτώντας το 12 % της εργατικής τάξης και των συμμάχων
της. Το κίνημα έναντια στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, απαντάει καθημερινά
και μαζικά στους τρομοκράτες ευρωπαίους και αμερικανούς που στην προσπάθεια
τους να υποτάξουν τα κινήματα τα βαπτίζουν τρομοκρατικά. Για να δικαιολογήσουν
τους βομβαρδισμούς τους ισοπεδώνοντας καθημερινά πόλεις και χωριά του πλανήτη
μας. Οι μέθοδοι που αναπτύσσουν μαζικά και ατομικά είναι αυτοί που γενούν την
ατομική τρομοκρατία.

Απο τότε που με συλλάβανε 18/07/02 με κατηγορούνε οτι είμαι μέλος της «ΕΟ 17
Ν», προσπάθησα και συνεχίζω να υπερασπίζω τις ιδέες μου και προσπαθώ να
αποδείξω οτι δεν είχα καμμία σχέση με τις κατηγορίες που προσπαθούν να μου
φορτώσουν, παρά τα εμπόδια που συνταντάω μέσα απ’ το κέλι, και με την υγεία
μου να χειροτερέυει. Εδώ και 6 μήνες κρατούμαι στα κελιά της «σοσιαλιστικής
κυβέρνησης» του ΠΑΣΟΚ χωρίς αποδείξεις, αλλά επειδή με δική μου ομολογία οτι
το 1983 ( όπως προκύπτει από δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, το οπίο ανακάλυψε
η κόρη μου μετά από επίπονη έρευνα στα αρχεία, και το οποίο περιγράφει το
περιστατικό όπως το περιγράφω κι εγώ στην αρχική μου απολογία) είχα πάρει
μέρος σαν τσιλιαδόρος σε ΜΙΑ ληστεία και όχι όπως λένε στην ΓΑΔΑ το 1986, ούτε
στις 13.07.88 (δυό μέρες μετά τη κηδεία της αδελφής μου Ελλης, και ενώ είχα
περάσει τρείς μήνες ανελλείπως στο προσκέφαλό της μαζί με όλη μου την
οικογένεια ) ουτε το 1991, όπως ανέφερε ο Χρ. Ξηρός, σε αντίθεση με όλα τα
στοιχεία της δικογραφίας, ο οποίος στη συνέχεια το ανακάλεσε. Προσπάθεια τους
ήτανε να με κρατήσουν για να βρούνε στοιχεία και «ομολογίες» συγκρατούμενων
μου και ότι δεν μπορέσανε να διασταυρώσουν να τα φορτώσουν σε όσους δεν έχουν
σχέση με την 17Ν.

Έτσι ο ανακριτής και ο εισαγγελέας βάση κάποιας «αυθόρμητης ομολογίας» του
Πάυλου Σερίφη με υποδεικνύει στη δολοφονία των Πέτρου και Σταμούλη. Αν και
όπως μου αναφέρουν οι δικηγόροι μου η υπόθεση αυτή είναι παραγεγραμένη, δεν
είναι όμως παραγεγραμένη γι’ αυτούς που έχουν μείνει ζωντανοί όπως δεν είναι
και στην συνείδηση μου. Δεν θέλω να λένε όπως διάφοροι «αναλυτές» πράκτορες
του ιμπεριαλισμού και της προόδου ΝΑ ο «δολοφόνος» των Πέτρου-Σταμούλη. Αυτά
που αναφέρω είναι μια μικρή υπενθύμιση του χαρακτήρα μου και θα επανέλθω
πιστέυω μετά την αθωώση μου. Εκανα λοιπόν επίπονες προσπάθειες να θυμηθώ τι
έκανα την εποχή εκείνη πριν 23 χρόνια ακριβώς. Θυμήθηκα λοιπόν με τη βοήθεια
της σύζηγου μου ότι τον Γενάρη του 80 είχαμε πάει ένα ταξίδι στην Κύπρο με ένα
φιλικό ζευγάρι, την Ελεν και τον Μάκη Τσιπουρίδη, και τα παιδιά μας που ήταν
τότε βρέφη. Ψάχνοντας παλαιά διαβατήρια ανακαλύψαμε ότι φύγαμε για την Κύπρο
στις 20.01.80. Διαβάζοντας στο περιοδικο ΠΟΝΤΙΚΗ την περιγραφή της δολοφωνίας
των Πέτρου και Σταμούλη, τράβηξε την προσοχή μου το γεγονός ότι εκείνη τη
βραδυά, 16.01.80 έβρεχε καταρρακτωδώς. Θυμήθηκα λοιπόν τότε ένα βροχερό βράδυ,
λίγες μέρες πριν αναχωρήσουμε για την Κύπρο, όπου έψαχνα να βρώ τον Μάκη
Τσιπουρίδη να τον ρωτήσω τι θα γίνει επί τέλους με το ταξίδι μας γιατί ήδη το
είχαμε αναβάλει δυό φορές λόγω δικών του επαγγελματικών υποχρεώσεων. Πέρασα
από νωρίς από το σπίτι του Μάκη στην Νικηφόρου Ουρανού, και η συζηγός του Ελεν
μου είπε ότι βρίσκεται στα γραφεία του περιοδικού ΑΝΤΙ του οποίου ήταν τότε
καλλιτεχνικός διευθυντής. Πήγα εκεί και τον βρήκα στο κλείσημο της ύλης. Ηταν
τετάρτη βράδυ 16.01.80. Την άλλη μέρα το ΑΝΤΙ πήγαινε στο τυπογραφίο για να
κυκλοφορήσει την παρασκευή 18.01. Εκατσα αρκετή ώρα γιατί εν το μεταξύ είχε
αρχήσει να βρέχει πολύ. Κάποια στιγμή μπήκε ο εκδότης του περιοδικού Χρήστος
Παπουτσάκης και μας είπε πώς μόλις έμαθε για την δολοφονία των Πέτρου και
Σταμούλη. Τέσσερεις μέρες μετά φύγαμε για τη Κύπρο απ οπου γυρίσαμε 10 μέρες
μετά. Η κατάθεση του Παύλου Σερίφη είναι ψευδή, δολοφώνος δεν υπήρξα ποτέ και
θέλω να βγεί η ρετσινιά αυτή απο πάνω μου.

Είναι αυτό που λέει, ο λαός μας ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον
νοικοκύρη. Κλέφτης πήγα να γίνω μιά φορά το 83, για εντελώς ανιδιοτελή σκοπό,
και μετανιώνω γι αυτό, ήταν λάθος μου, δολοφόνος όμως δεν υπηρξα ποτέ και θέλω
να βγεί η ρετσινιά αυτή από πάνω μου. Γι’ αυτο κάνω έκκληση στούς μάρτυρες
αυτούς που αναφέρω να βασανίσουν τη μνήμη τους για να θυμηθούν τη βραδυά
εκείνη, είναι συμαντικό, πρόκειται για την τιμή και την υπόληψη μου. Εμένα
μέχρι τώρα μου κλέψανε την ελευθερία μου για άλλη μια φορά.

Συγνώμη για το συντακτικό και τα πολλά ορθογραφικά λάθη

Θ. Ψαραδέλλης κρατούμενος στις σουίτες του Κορυδαλλού.