[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Νάτη πετιέται η εξαθλίωση της ελληνικής πραγματικότητας της δεκαετίας
του ’50 στην Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004: υπεραστικοί σταθμοί
λεωφορείων Κηφισού και Λιοσίων. Τα δύο πρακτορεία που συνδέουν την πρωτεύουσα
με όλη τη χώρα έχουν το μαύρο τους το χάλι. Άσε που αν κάνεις το… λάθος και
μπεις στα λεωφορεία να ταξιδεύσεις, βρίσκεται όμηρος των οδηγών, οι οποίοι σε
υποχρεώνουν να ακούς στη διαπασών και επί ώρες όλα τα σκυλάδικα – ή μη – που
βάζουν στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου, το οποίο γι’ αυτούς είναι το Ι.Χ. τους,
και αλίμονο αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς!

Η Λεωφόρος Καβάλας και η οδός Λιοσίων, βέβαια, σε προετοιμάζουν κάπως, αλλά
λες εντάξει… Δυτική Αττική πάω, μην περιμένω και πολυτέλειες – πρωτεύει ο
εκσυγχρονισμός της υπόλοιπης πρωτεύουσας κι αν μείνουν φράγκα, «κάτι θα γίνει»
και στους μεγαλύτερους, πληθυσμιακά, δήμους της χώρας!

Μπαίνεις στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων της Λιοσίων για Στερεά Ελλάδα
– Θεσσαλία και, σαν σε ταινία, μεταφέρεσαι 50 χρόνια πίσω! Η εγκατάλειψη, η
βρώμα και η μιζέρια στα κυλικεία, στις τουαλέτες, στα εκδοτήρια εισιτηρίων και
στις πλατφόρμες των λεωφορείων βασιλεύει και βγάζει… γλώσσα στην Ελλάδα της
Ευρώπης.

«Αυτός ο Κηφισός κάνει ό,τι… μπορεί, αλλά πού να βάλουν μυαλό οι
πρωτευουσιάνοι», θυμήθηκα το μαύρο χιούμορ φίλου στις Πρέσπες όταν μπήκα στον
σταθμό των υπεραστικών του Κηφισού! «Πάλι καλά, εδώ τουλάχιστον πηδάμε… 20
χρόνια και βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’70» σκέφθηκα! Διπλάσιος ο σταθμός σε
σύγκριση με αυτόν της Λιοσίων, διπλάσιο και το χάος. «Κερασάκια» δε στην
τούρτα της εξαθλίωσης οι πιάτσες των ταξί και του αστικού λεωφορείου της
Ακαδημίας Πλάτωνος, όπου νομίζεις ότι δεν θα σε μεταφέρουν στην Αθήνα, αλλά
στο Κάιρο!

Αν, βέβαια, αυτοί οι σταθμοί ήταν στα βόρεια προάστια, πιθανόν η εικόνα τους
να άλλαζε, αλλά απ’ ό,τι ξέρω τώρα δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα – κοινοτικό ή
εγχώριο – εκσυγχρονισμού τους…