ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλήν Ιθάκη σε όλους…

Η κυρία Ιλιάς. Έχει στο βλέμμα σύννεφα και φως απ’ το Αιγαίο – σα να κρατά
στιγμές απ’ την Οδύσσεια που ακολουθεί. «Ξέρεις όμως… Στην αρχή, ήταν μονάχα
ένα ταξίδι». Την ακούω. Την κοιτώ. Μάτια γαλάζια, με λάμψεις θολές. Ναι. Ήταν
απλά η διαδρομή προς την Ιθάκη. «Οδύσσεια, την είπανε μετά»…

Η κυρία Ιλιάς! «Με γιώτα ψιλόν». Στη γενική, «της Ιλιάδος». Στην κλητική, «ω
Ιλιάς»… Συνάντηση σαββατιανή – ηλιόλουστη. Το πρόσωπο, η στιγμή, το όνομα,
το έπος. Μα… Πώς; Σε αθηναϊκή οικογένεια αρχών δεκαετίας του ’30. Ο παππούς,
Ηλίας. Αν ήταν γιος, εύκολο. Αν ήταν όμως κόρη; Η μαμά έδωσε τη λύση. «Θα την
πούμε Ιλιάς – με γιώτα ψιλόν».

Πρώτο παιδί, πρώτη εγγονή, μοναχοκόρη. Ιλιάς του Ομήρου. Να γιορτάζει του
Προφήτη Ηλία. Να ‘χει το ήττα, γιώτα. Το πνεύμα, ψιλή. Να έχει τη φωνή,
τραγουδιστή. Στο πρόσωπο τη μυρωδιά παλιού βιβλίου. Από παιδί.

Η κυρία Ιλιάς! Χρόνια πολλά πριν, στο Γυμνάσιο Θηλέων (μαθήτρια του ογδόου,
επιμελήτρια, έξυπνη, σοβαρή) κινδύνεψε να πάρει αποβολή, καθώς δεν θέλησε ν’
αποκαλύψει συμμαθήτριες που έστησαν καψώνι σε καθηγητή. «Το όνομά σας
δεσποινίς;», ρώτησε ο γυμνασιάρχης πριν υπογράψει την οικογενειακή της
καταστροφή. «Ιλιάς του Ισιδώρου…» Άφωνος εκείνος, έσκισε και πέταξε το
χαρτί. Στην Ιλιάδα τιμωρία (κι άλλη;) ποιος να βρεθεί να την αποδεχθεί;

Η κυρία Ιλιάς! Στο χθες, στο σήμερα, συνάντησε αμέτρητους δημόσιους
λειτουργούς να μην μπορούν το όνομά της να συλλαβίσουν ή να το βάλουν στο
χαρτί. Πόσες φορές δεν έστρεψε το βλέμμα, με αποστροφή. Τι να πει; Έδινε μόνο
την ταυτότητα – να γίνει σωστή η αντιγραφή. Η γιαγιά Ιλιάς! Έχει μιαν εγγονή.
Ίλια τη φώναζαν από μικρή. Ίλιαν έγινε στα χρόνια τα φοιτητικά. Τώρα κοντά,
άλλαξε κι αυτό. Τη νεαρή με τ’ όνομα της γιαγιάς οι φίλοι τη φωνάζουν πλέον
σκέτα… Ίβιτς.

Τι να ξεφύγει και τι να κρυφτεί απ’ την εικόνα της γιαγιάς Ιλιάδας; Στο
σκοτάδι βλέπει φως και στο φως σκιές. Κι έτσι, χαμογελά. Τραγουδιστά. Κι αντί
για το «Καλή Χρόνια», εύχεται «Καλήν Ιθάκη»…