ΜΑΤΙΕΣ Οι μουλάτες…

Σας το είπα τη Δευτέρα: βιβλία και πάλι, για σήμερα. Βιβλία που μου έστειλαν
φίλοι και συνάδελφοι. Πρόλαβα, πάντως, να διαβάσω μερικές σελίδες τους. Πάμε:

* Ο διευθυντής μιας εφημερίδας, ιδίως μεγάλης, δεν είναι απαραίτητο να είναι
και «γραφιάς». Ο «γραφιάς» πρέπει να γεμίσει το χαρτί του με κείμενα
ευκολοδιάβαστα, ελκυστικά, ενδιαφέροντα, ουσιώδη – και ενίοτε… επουσιώδη. Ο
διευθυντής κάνει άλλη δουλειά: ελέγχει την ύλη, επιλέγει το κεντρικό θέμα,
βγάζει τον τίτλο, δίνει εντολές και κατευθύνσεις, προλαβαίνει ίντριγκες και
συγκρούσεις, εισηγείται προσλήψεις, απολύσεις και αυξήσεις, ρίχνει το μάτι
του, συνεχώς, στο δελτίο κυκλοφορίας, έχει επαφές υψηλού επιπέδου, κοιμάται
αργά τη νύχτα και ξυπνάει προς το μεσημέρι…

Ο φίλος μου – εδώ και 30 χρόνια – Σεραφείμ Φυντανίδης, διευθυντής της
«Ελευθεροτυπίας» έναν… αιώνα πλέον, δεν έχει, για τον εαυτό του και την
οικογένειά του, ούτε μία ώρα την ημέρα. Το πολύ πολύ να παίξει ένα τάβλι, μια
φορά τον μήνα, με τον Πριμικύριο, στα 5 και χωρίς ρεβάνς! Πού να βρει χρόνο,
για να γράψει βιβλίο… Έβγαλε, όμως, βιβλίο! Βιβλίο συναρπαστικό, από κείμενά
του, που έχουν δημοσιευθεί, από το ’80 και δώθε, στην «Ε».

Ο Σεραφείμ δεν είναι επαγγελματίας «γραφιάς». Αλλά εντούτοις είναι σπουδαίος
γραφιάς! Το διαπιστώνει κανείς από τις πρώτες κιόλας αράδες του έργου του
«Απόδραση σε τέσσερις ηπείρους». Η ματιά του είναι γρήγορη, η σκέψη του
τολμηρή, η ευαισθησία του μεγάλη. Πέρασα πολλά ωραία βράδια με τα ταξίδια – τα
υπέροχα – του Φυντανίδη. Έχοντας μονίμως παρέα, εκείνες τις εξαίσιες μουλάτες,
που περιγράφει… (Εκδόσεις Καστανιώτη).

* Φώντας Λάδης: Δημοσιογράφος, ποιητής, πεζογράφος, στιχουργός. Και φίλος,
πολύ αγαπητός, από τη δεκαετία του ’60, όταν έγραφε, με τον Λοΐζο, το «Καράβια
αλήτες»… Οι «Διαδρομές» του, στον Κεραμεικό, στην Ιερά Οδό, στο Γκάζι, στη
Λαχαναγορά, στο Μεταξουργείο, με συγκίνησαν βαθιά. Ένα δείγμα από τους στίχους
του, που μερικούς μελοποίησε ο Χρ. Νικολόπουλος: «Σαντούρι μου παμπάλαιο/ πάρε
σκοπό να παίξεις/ ν’ ακούσει το Αιγάλεω/ να φοβηθεί κι ο Ξέρξης»!
Καταπληκτικές και οι φωτογραφίες, από την Αθήνα των πράσινων τραμ… (Εκδόσεις
Μνήμες ICOMOS).

* Με λαχτάρα περίμενα να μου στείλει ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης το «πατριωτικό
ποίημα» που έγραψε για την Ελίνα, στα σκέλη της οποίας «κυματίζει τριγωνική
σημαία αναρχίας». Το διάβασα μονορούφι, το ξαναδιάβασα και το ξαναδιαβάζω!
Είναι μεθυστικό, γιατί είναι άκρως ερωτικό, αυτό το της «Ελίνας κλέος»
(Εκδόσεις Άγρα). Γειά σου Γιώργη, με τα ωραία σου!

* Ένα άλμπουμ εξαιρετικής ομορφιάς, για τη «Θάλασσα», με μοναδικές φωτογραφίες
και στίχους της μεγάλης ελληνικής ποίησης, έβγαλε το «Τοπίο» του φίλου μου –
και Μολυβιάτη – Δημήτρη Ταλιάνη. Έγραψα κι εγώ έναν μικρό πρόλογο…

Θα επανέλθω. Υπάρχουν αρκετά βιβλία, ακόμη, στο γραφείο μου.